Σήμερα ξημερώνει μία μοναδική ημέρα για τη Λάρισα και μαζί της ξεπροβάλλει και ο πλέον σημαντικός – ίσως – μήνας της ιστορίας.
Πρωτομαγιά, εργατική, απλά αλλά και αθλητική και απόλυτα «βυσσινί»!
Πέρασαν 38 χρόνια λένε οι «λογαριασμοί» αλλά το σκίρτημα παραμένει όπως εκείνη την Κυριακή που χιλιάδες Λαρισαίων ζούσαν με τη μεγάλη προσμονή, ζούσαν προσδοκώντας το όνειρο να γίνει πραγματικότητα και να μπορούν να το μεταφέρουν στις επόμενες γενιές…
Το μεσημέρι δεν άργησε, μα δεν ήταν όπως τ’ άλλα. Ζεστό τόσο χρειαζόταν, αφήνοντας τον απαραίτητο χώρο για τη λάβα που θα άρχισε να ρέει περίπου στις 4.45 μ.μ. όταν ο αείμνηστος Γιώργος Μητσιμπόνας σκόραρε ακριβώς μπροστά από το «πέταλο» των φίλων της ΑΕΛ και έγραφε το 1-0 στέφοντας πρωταθλήτρια την ΑΕΛ, τοποθετώντας ουσιαστικά την κορώνα στη Βασίλισσα…
38 χρόνια και ουδεμία άλλη ομάδα της ελληνικής περιφέρειας κατάφερε να το μιμηθεί (μεταξύ μας μάλλον δεν θα το πράξει κάποια άλλη πλην της ΑΕΛ) και αυτή η μοναδικότητα θρέφει το μύθο των «βυσσινί» που ζουν με την επιθυμία της επανάληψης.
Μία μοναδικότητα που έχει υποχρεώσει στο διάβα του χρόνου πολλούς να μιλήσουν με κολακευτικά λόγια για την αξία αυτής της ομάδας όταν έρχονται οι επιτυχίες και να χύνουν κορκοδείλια δάκρυα στις δύσκολες στιγμές της, όχι όμως και τους φίλους της που θα είναι πάντα εκεί και στα εύκολα και στα δύσκολο.
Γιατί ο Μάης, ο γενέθλιος μήνας της ΑΕΛ θα είναι αυτός που πάντα θα οδηγεί και θα καθοδηγεί για λόγους που μόνο οι «βυσσινί» θα μπορούν να εξηγήσουν… Κουβαλώντας τα δύο “αστέρια” από το έμβλημα θα δείχνει πάντα τον δρόμο, που δεν είναι για όλους, αλλά για εκείνους που ξέρουν να αποκρυπτογραφούν την επιθυμία και την πίστη για να παλέψουν για κάτι που μοιάζει με όνειρο γιατί όπως έγραψε και ο Νίκος Καζαντζάκης “Ότι επιθυμείς να το φωνάζεις δυνατά, αγρίμι να γίνεσαι. Δεν ταιριάζει η μετριότητα με τη λαχτάρα”.
Νίκος Ι. Ασπρούδης
