Μέρα με τη μέρα, αγώνα με τον αγώνα, ανάσα με την ανάσα τούτη η ομάδα της ΑΕΛ που δημιουργήθηκε ίσως κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες της τελευταίας 20ετίας κερδίζει την εμπιστοσύνη των φιλάθλων και αυξάνει την εκπεμπόμενη αισιοδοξία.
Κόντρα στον Πανθρακικό, που ήταν αήττητος για έξι παιχνίδια στο γήπεδό του και καλούμενη να αντιμετωπίσει αγωνιστικά προβλήματα, πέρασε επιβλητικά μ’ ένα εκκωφαντικό 3-0 που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης, τουναντίον αυξάνει τις φιλοδοξίες και ισχυροποιεί τα όνειρα, συνεχίζοντας να φωνάζει ότι είναι εδώ, κόντρα σε κάθε πρόβλεψη «ειδικού».
Μία ομάδα που στο πρώτο ημίχρονο ήταν μέτρια, μπήκε στην επανάληψη γνωρίζοντας ακριβώς τι έπρεπε να κάνει… Δύο γκολ μέχρι το πρώτο δεκάλεπτο και… άντε γεια. Αναδεικνύοντας για μία ακόμη φορά τα δικά της αγωνιστικά στάνταρ που δείχνουν αρκετά να την οδηγήσουν εκεί που ίσως δεν έφτανε ο αρχικός λογισμός μας.
Και η αλήθεια είναι ότι δεν την… φοβάμαι τούτη την ομάδα μην πάρουν τα μυαλά της αέρα… Βήμα, βήμα είναι το σύνθημα από τον ιδιοκτήτη της και αυτό γίνεται σεβαστό από όλους, κρίκο με τον κρίκο είχαμε γράψει πριν από λίγο καιρό σε τούτη εδώ τη γωνιά του larissaction. Και δεν την φοβάμαι γιατί δείχνουν άπαντες που ανήκουν σε αυτήν να έχουν συνειδητοποιήσει στον απόλυτο βαθμό ποιανής ομάδας κομμάτι είναι, δίνοντας σε κάθε αγώνα κάθε ικμάδα τεχνικής, ποδοσφαιρικής γνώσης αλλά και ψυχής.
Μία ομάδα που εκπέμπει υγεία, που δεν φαίνεται να έχει «σταριλίκια», που οι παίκτες της δεν διστάζουν να «τσαλακωθούν» για το γενικότερο καλό δεν μπορεί να χάσει τον δρόμο της. Δρόμος δύσκολος, που ίσως και να αποκτήσει πιότερα εμπόδια στο μέλλον όταν αυτοί που ένιωθαν βέβαιοι για την «επιτυχία» τους κατανοήσουν ποια ομάδα την απειλεί… Αλλά και δρόμος όμορφος, με μία ομορφιά που το φετινό «βυσσινί οικοδόμημα» δείχνει να έχει συνειδητοποιήσει στον απόλυτο βαθμό και να την απολαμβάνει.
Και αυτοί, αλλά και εμείς…
Νίκος Ι. Ασπρούδης
