Ένα ποδοσφαιρικό απόγευμα στην Καλλιθέα αποδείχθηκε αρκετό για να ξυπνήσουν αναμνήσεις από μια άλλη εποχή της ΑΕΛ. Στις εξέδρες του “Γρηγόρης Λαμπράκης”, ανάμεσα σε όσους παρακολούθησαν την αναμέτρηση των “βυσσινί” με την Athens Kallithea (1-1), βρέθηκε και μια ιδιαίτερα γνώριμη φυσιογνωμία από τα χρόνια των μεγάλων επιτυχιών της ομάδας. Ο Γρηγόρης Γεωργίτσας, ένας άνθρωπος που μπορεί να αποχώρησε από τη Λάρισα πριν από δεκαοκτώ χρόνια, αλλά ποτέ δεν έπαψε να αισθάνεται την ΑΕΛ ως ένα ξεχωριστό κομμάτι της ποδοσφαιρικής του διαδρομής.
Ο επί σειρά ετών στενός συνεργάτης του Γιώργου Δώνη και προπονητής φυσικής κατάστασης των “βυσσινί” την τετραετία 2004-2008 έζησε από μέσα μια περίοδο που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην ιστορία του συλλόγου. Από την επιστροφή στη μεγάλη κατηγορία μέχρι την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας το 2007 και τις ευρωπαϊκές βραδιές που ακολούθησαν, ο Γεωργίτσας ήταν μέρος ενός τεχνικού επιτελείου που συνέδεσε το όνομά του με ορισμένες από τις πιο έντονες ποδοσφαιρικές στιγμές της Λάρισας.
Και μπορεί στη συνέχεια να ακολούθησε τον Γιώργο Δώνη σε μια μακρά διαδρομή, με σταθμούς σημαντικούς συλλόγους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όμως η ΑΕΛ εξακολουθεί να κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στις αναμνήσεις του. Ο ίδιος δεν έχει κρύψει ότι θεωρεί τα χρόνια της παρουσίας του στη Λάρισα ως το καλύτερο κομμάτι της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, παρά τις εμπειρίες και τις επιτυχίες που γνώρισε στα χρόνια που ακολούθησαν.
Ο δεσμός αυτός δεν περιορίστηκε στην τετραετία της συνεργασίας του με την ΑΕΛ. Άλλωστε, στις 4 Φεβρουαρίου 2017 είχε βρεθεί μαζί με τον Γιώργο Δώνη στο AEL FC Arena, παρακολουθώντας την αναμέτρηση με την Κέρκυρα (1-1). Εννέα χρόνια αργότερα, το σαββατιάτικο παιχνίδι στην Καλλιθέα αποτέλεσε μια ακόμη ευκαιρία να παρακολουθήσει ζωντανά την ομάδα με την οποία εξακολουθεί να διατηρεί τόσο ισχυρούς δεσμούς.
Στις εξέδρες βρέθηκε και ο Γιώργος Λιάπης, μια ακόμη γνώριμη φυσιογνωμία για τους ανθρώπους της ΑΕΛ, ο οποίος είχε τον δικό του λόγο να παρακολουθήσει με ενδιαφέρον την αναμέτρηση. Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και πρώην στέλεχος των “βυσσινί” είχε προπονήσει τον Νάσο Νταμπίζα στα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα και είχε πλέον την ευκαιρία να τον δει να αγωνίζεται με τη φανέλα της ΑΕΛ σε επαγγελματικό επίπεδο.
Οι δύο “παλιοί γνώριμοι” δεν θα μπορούσαν, βέβαια, να περάσουν απαρατήρητοι από το LarissAction. Μετά τη λήξη της αναμέτρησης, έξω από τα αποδυτήρια των “βυσσινί”, τους εντόπισε η Αλίκη Παπαβασιλείου, η οποία καλύπτει για λογαριασμό του LarissAction τους αγώνες της ΑΕΛ στην Αθήνα. Η συνάντηση αποτέλεσε αφορμή για τη φωτογραφία που συνοδεύει το θέμα, αλλά και για να έρθουν ξανά στην επιφάνεια πρόσωπα, στιγμές και ιστορίες από το παρελθόν της ομάδας.
Μια φάση στις καθυστερήσεις και η επιστροφή στο 2007
Το παιχνίδι, μάλιστα, πρόσφερε και την αφορμή για μια ιδιαίτερη αναδρομή. Η μεγάλη ευκαιρία του Νάσου Νταμπίζα στις καθυστερήσεις, όταν ο νεαρός επιθετικός βρέθηκε απέναντι στον Καστράτι αλλά δεν κατάφερε να τον νικήσει, έφερε στη μνήμη του Γρηγόρη Γεωργίτσα ένα άλλο εκτός έδρας παιχνίδι της ΑΕΛ, σχεδόν είκοσι χρόνια πίσω.
Ήταν 27 Ιανουαρίου 2007, όταν η ομάδα του Γιώργου Δώνη αντιμετώπιζε το Αιγάλεω στο “Σταύρος Μαυροθαλασσίτης”. Το σκορ βρισκόταν στο 1-1 και όλα έδειχναν πως η αναμέτρηση οδηγούνταν στην ισοπαλία, μέχρι που στο τρίτο λεπτό των καθυστερήσεων η ΑΕΛ κέρδισε πέναλτι. Ο Άγγελος Διγκόζης ανέλαβε την εκτέλεση, διαμόρφωσε το τελικό 1-2 και χάρισε στους “βυσσινί” ένα πολύτιμο τρίποντο, σε ένα από εκείνα τα φινάλε που μένουν χαραγμένα στη μνήμη όσων τα έζησαν.
Στην Καλλιθέα, δεκαεννέα χρόνια αργότερα, η ιστορία θα μπορούσε να είχε αποκτήσει μια παρόμοια κατάληξη. Η ευκαιρία του Νταμπίζα ήρθε και πάλι στις καθυστερήσεις, με την ΑΕΛ να αναζητά ένα γκολ που θα της έδινε τη νίκη. Αυτή τη φορά, όμως, ο τερματοφύλακας των γηπεδούχων είχε την απάντηση και το 1-1 δεν άλλαξε.
Μια φάση ήταν αρκετή για να συνδεθούν δύο διαφορετικές εποχές, με διαφορετικούς ποδοσφαιριστές, συνθήκες και αποτελέσματα. Και για τον Γρηγόρη Γεωργίτσα, που έχει ζήσει αμέτρητα παιχνίδια και σημαντικές ποδοσφαιρικές στιγμές στο πλευρό του Γιώργου Δώνη, η ανάμνηση εκείνου του απογεύματος στο Αιγάλεω ήρθε σχεδόν αυθόρμητα.
Γιατί τελικά αυτή η επίσκεψη στην Καλλιθέα δεν είχε μόνο ενενήντα λεπτά ποδοσφαίρου. Είχε πρόσωπα, εικόνες και ιστορίες από μια ΑΕΛ που εξακολουθεί να ζει στις αναμνήσεις των ανθρώπων της, ακόμη κι όταν οι δρόμοι τους έχουν χωρίσει εδώ και πολλά χρόνια.
