Η Πρωτομαγιά είναι μια μέρα που κουβαλά δύο έννοιες. Την άνοιξη και την εξέγερση. Την αναγέννηση και τη διεκδίκηση. Τη στιγμή που κάτι ανθίζει και τη στιγμή που κάποιος αρνείται να αποδεχθεί ότι τα πράγματα θα μείνουν για πάντα ίδια.
Και ίσως γι’ αυτό δεν ήταν τυχαίο που η μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία της ΑΕΛ γράφτηκε ακριβώς εκείνη τη μέρα.
Την 1η Μαΐου 1988, η ΑΕΛ κέρδισε τον Ηρακλή με το γκολ του Γιώργου Μητσιμπόνα και κατέκτησε μαθηματικά το πρωτάθλημα Ελλάδος. Όχι ως σύμβολο κάποιου άλλου. Όχι ως «εκπρόσωπος» κανενός. Το κατέκτησε για τον εαυτό της. Με τη δική της διαδρομή, τη δική της πίστη και τη δική της ποδοσφαιρική αλήθεια.
Και γι’ αυτό εκείνο το πρωτάθλημα παραμένει μοναδικό μέχρι σήμερα. Γιατί δεν γεννήθηκε μέσα από τη λογική ότι «κάποιος πρέπει κάποτε να το κάνει». Γεννήθηκε επειδή μια ομάδα πίστεψε ότι μπορεί. Και μπήκε στο γήπεδο χωρίς να αποδεχθεί ότι υπάρχουν όρια προκαθορισμένα.
Αυτό είναι ίσως το σημείο όπου η ΑΕΛ συναντά πραγματικά το νόημα της Πρωτομαγιάς. Όχι μέσα από συνθήματα, αλλά μέσα από την ίδια την πράξη της ανατροπής. Μέσα από τη στιγμή που κάτι που θεωρείται αδύνατο παύει ξαφνικά να είναι.
Και ταυτόχρονα, ήταν και μια ποδοσφαιρική άνοιξη. Η άνθιση μιας ομάδας που εκείνη τη μέρα έφτασε στο ψηλότερο σημείο της ιστορίας της και έγραψε το όνομά της εκεί που κανείς δεν μπορούσε ποτέ να το σβήσει.
Σήμερα, τριάντα οκτώ χρόνια μετά, κανείς δεν ζητά από αυτή την ομάδα να ξαναγίνει εκείνη του ’88. Κανείς δεν ζητά έναν νέο θρίαμβο, ένα νέο έπος, μια νέα κατάκτηση που θα γραφτεί αιώνια πάνω στους τοίχους της πόλης. Κι όμως, ίσως να είναι ακόμη πιο σκληρό αυτό που ζητείται τώρα.
Να θυμηθεί ποια είναι.
Γιατί κάποτε, τέτοια μέρα, η ΑΕΛ δεν κατέκτησε απλώς ένα πρωτάθλημα. Κατέκτησε το δικαίωμα να μην αποδέχεται τα όρια που της έβαζαν οι άλλοι. Να κοιτάζει κατάματα τους ισχυρούς χωρίς να χαμηλώνει το βλέμμα. Να αρνείται τη λογική της υποταγής.
Όχι σαν σύνθημα υπεροψίας. Αλλά σαν τρόπος ύπαρξης. Σαν άρνηση να μετρηθεί αυτή η ομάδα μόνο με αριθμούς, τίτλους ή συσχετισμούς. Γιατί η ΑΕΛ ποτέ δεν ήταν απλώς το άθροισμα των δυνατοτήτων της. Ήταν πάντα κάτι μεγαλύτερο από αυτό που έδειχνε η λογική.
Και ίσως γι’ αυτό να πονάει τόσο το σήμερα.
Εκεί γεννήθηκε πραγματικά το «Μη πλήθει, αλλά ΑΕΛ».
Γιατί η φετινή ΑΕΛ μοιάζει πολλές φορές να έχει ξεχάσει ακριβώς αυτό: πως πριν από βαθμούς, πριν από συστήματα, πριν από προπονητές και πίνακες, υπάρχει μια φανέλα που κάποτε έμαθε να μην παραδίδεται πριν από τη μάχη.
Η 1η Μαΐου του 1988 δεν μπορεί να κερδίσει τα παιχνίδια που απομένουν. Δεν μπορεί να κρατήσει το μηδέν, ούτε να βάλει το γκολ που χρειάζεται. Μπορεί όμως να θυμίσει κάτι που μέσα στον φόβο, στην πίεση και στην αγωνία δείχνει να χάνεται.
Ότι αυτή η ομάδα, όταν ξέχασε να φοβάται, κατάφερε το αδιανόητο.
Και πως καμία μάχη δεν τελειώνει όσο υπάρχει ακόμα κάποιος που θυμάται τι σημαίνει να είσαι ΑΕΛ.
Η δική μας επανάσταση.
Μιχάλης Μπατζιόλας
