Αν το παιχνίδι στην Καλλιθέα ήταν ένα ακόμη φιλικό προετοιμασίας, πιθανότατα η συζήτηση μετά το τελευταίο σφύριγμα θα περιστρεφόταν περισσότερο γύρω από όσα δεν έκανε καλά η ΑΕΛ. Θα στεκόμασταν στο δύσκολο πρώτο εικοσάλεπτο, στις καθυστερημένες αντιδράσεις της αμυντικής γραμμής, στις δεύτερες μπάλες που αρκετές φορές κέρδιζαν οι γηπεδούχοι, στις συνεργασίες που ακόμη δεν έχουν βρεθεί και στις ταχύτητες που φυσιολογικά, στα μέσα Αυγούστου, δεν μπορούν να βρίσκονται εκεί όπου θα πρέπει να είναι όταν αρχίσει το πρωτάθλημα.
Μόνο που αυτό δεν ήταν φιλικό. Ήταν ένα νοκ άουτ παιχνίδι Κυπέλλου και η ΑΕΛ δεν ταξίδεψε στην Καλλιθέα για να πάρει καλό βαθμό στην εικόνα της, αλλά για να πάρει την πρόκριση. Και την πήρε. Το 1-3 μπορεί να κάνει την αποστολή να μοιάζει ευκολότερη απ’ όσο πραγματικά ήταν, όμως αποτυπώνει και κάτι που έχει τη σημασία του: μία ομάδα που ακόμη χτίζεται κλήθηκε πολύ νωρίς να δώσει δύο επίσημες εξετάσεις και τις πέρασε και τις δύο.
Στο κέντρο αυτής της πρώτης μικρής αγωνιστικής ιστορίας βρίσκεται αναμφίβολα ο Κώστας Παπαγεωργίου. Χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος να αρχίσουμε από τον Αύγουστο τους ύμνους, το ξεκίνημά του δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Τέσσερα γκολ στα δύο πρώτα επίσημα παιχνίδια, δύο απέναντι στον ΑΟΤ και άλλα δύο στην Καλλιθέα, μαζί με δημιουργική συμμετοχή και ασίστ στο προηγούμενο παιχνίδι, είναι ένας απολογισμός που δείχνει τουλάχιστον ότι ο αρχηγός έχει μπει στη χρονιά πολύ καλά.
Δεν είναι βέβαια κάτι που εμφανίστηκε ξαφνικά. Ο Παναγιώτης Γκουτσίδης ήταν εκείνος που πρώτος χρησιμοποίησε τον Παπαγεωργίου πίσω από τον επιθετικό και ο Παύλος Δερμιτζάκης αυτός που ουσιαστικά τον καθιέρωσε σε έναν πιο προωθημένο ρόλο. Από τη στιγμή που άρχισε να πατά περισσότερο περιοχή και να βρίσκεται συχνότερα κοντά στην τελική ενέργεια, πρόσθεσε σταδιακά το γκολ στο παιχνίδι του. Στην Καλλιθέα το πρώτο ήρθε από το σημείο του πέναλτι, όμως το δεύτερο είχε μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ενδιαφέρον: κοντρόλ με το δεξί, η μπάλα σωστά μπροστά του και τελείωμα με το αριστερό. Δεν χρειάζεται να το κάνουμε μεγαλύτερο απ’ όσο είναι. Το δείγμα παραμένει μικρό. Απλώς αυτή τη στιγμή ο Παπαγεωργίου δείχνει να βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση και, κυρίως, να εμφανίζεται σταθερά εκεί όπου κρίνονται οι φάσεις.
Η ΑΕΛ συνολικά, πάντως, δεν ήταν η ομάδα που είδαμε απέναντι στον ΑΟΤ. Και θα ήταν μάλλον άδικο να περιμένουμε να είναι, αφού η διαφορά δυναμικότητας ανάμεσα στους δύο αντιπάλους ήταν εμφανής. Η Athens Kallithea μπήκε καλύτερα, επέβαλε τον ρυθμό της και στο πρώτο εικοσάλεπτο ανάγκασε τους βυσσινί να παίξουν αρκετά χαμηλότερα από όσο θα ήθελαν. Η ΑΕΛ δυσκολευόταν να κρατήσει την μπάλα, δεν έβγαινε πάντα πρώτη πάνω της και σε αρκετές στατικές φάσεις δεν κατάφερε να «καθαρίσει» με την αποφασιστικότητα που θα περίμενε κανείς.
Αυτό είναι ίσως και το σημείο που αφήνει τα περισσότερα ερωτήματα από το παιχνίδι. Υπήρχαν φάσεις στις οποίες η άμυνα έμοιαζε να αντιδρά ένα κλικ αργότερα, να μην έχει την πρώτη κίνηση και να επιτρέπει στον αντίπαλο να φτάνει πρώτος στη μπάλα. Ο Ρισβάνης, λόγω εμπειρίας και παραστάσεων, είναι λογικό να κρίνεται με μεγαλύτερες απαιτήσεις. Μέχρι τώρα δεν έχει δώσει ακόμη στον βαθμό που θα περίμενε κανείς εκείνη την αίσθηση του στόπερ που θα βγει πρώτος, θα τελειώσει τη φάση και θα μεταδώσει ασφάλεια σε ολόκληρη την αμυντική γραμμή. Αντίθετα, ο Καραγιαννίδης, παρά το νεαρό της ηλικίας του, δείχνει σε αρκετές περιπτώσεις πιο σταθερός, έχοντας και το πλεονέκτημα της ταχύτητας που του επιτρέπει να διορθώνει καταστάσεις.
Και εδώ, όμως, χρειάζεται να μπει ένας μεγάλος αστερίσκος. Βρισκόμαστε στα μέσα Αυγούστου και η ΑΕΛ βρίσκεται επί της ουσίας ακόμη μέσα στην προετοιμασία της. Τα πόδια είναι βαριά, οι ταχύτητες δεν έχουν φτάσει ακόμη στα επίπεδα που απαιτεί η κανονική αγωνιστική περίοδος και αυτό επηρεάζει αναπόφευκτα τόσο τις αμυντικές αντιδράσεις όσο και τη συνολική ένταση του παιχνιδιού. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτά ακριβώς θα λέγαμε βλέποντας ένα φιλικό τέτοια εποχή: ότι κρατάμε παρατηρήσεις, αλλά δεν βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα. Η διαφορά είναι ότι η ΑΕΛ αναγκάστηκε να περάσει αυτή τη φάση της προετοιμασίας παίζοντας παιχνίδια που είχαν πραγματικό κόστος σε περίπτωση αποτυχίας.
Στην αριστερή πλευρά υπήρξε πάντως ένα πρώτο θετικό μήνυμα. Ο Μπούσης έδωσε μεγαλύτερη αμυντική ηρεμία σε σχέση με όσα είχαμε δει απέναντι στον ΑΟΤ, όταν η ΑΕΛ είχε αντιμετωπίσει περισσότερα προβλήματα με τον Παρρά. Δεν σημαίνει ότι από ένα παιχνίδι λύθηκε η συζήτηση για τη θέση, αλλά η εικόνα ήταν σαφώς πιο σταθερή και ο Μπούσης έδειξε παράλληλα διάθεση να ανεβαίνει και να συμμετέχει στην ανάπτυξη.
Από την άλλη, η αλλαγή πλευρών των δύο ακραίων αφαίρεσε από την ΑΕΛ ένα από τα πιο λειτουργικά στοιχεία των προηγούμενων εμφανίσεων. Ο Νοικοκυράκης από αριστερά, παίζοντας με ανάποδο πόδι, δεν είχε την ίδια επιρροή που παρουσίασε απέναντι στον ΑΟΤ, ενώ το δίδυμο Αγαπάκη – Μακρή δεν λειτούργησε τόσο καλά όσο το Αγαπάκη – Νοικοκυράκη. Σε αυτό μπορεί ασφαλώς να έπαιξε ρόλο και το επίπεδο του αντιπάλου, όμως η διαφορά ήταν ορατή.
Ο Μακρής, πάντως, αρχίζει να δείχνει ότι πιθανόν η χρησιμότητά του να βρίσκεται σε κάτι διαφορετικό από το κλασικό παιχνίδι του εξτρέμ. Κινείται αρκετά προς τον άξονα, ψάχνει περισσότερο την κάθετη ή τη διαγώνια μεταβίβαση και η μπάλα πέρασε από τα πόδια του στις δύο φάσεις από τις οποίες προέκυψαν τα γκολ του Παπαγεωργίου. Το ίδιο είχε συμβεί και σε γκολ απέναντι στον ΑΟΤ. Δεν έχει εμφανιστεί ακόμη ως ο παίκτης που θα πάρει συνεχώς τη γραμμή και θα κερδίσει τον αντίπαλο στο ένας εναντίον ενός, αλλά δείχνει πως μπορεί να λειτουργήσει ως ένας ποδοσφαιριστής που συνδέει την επίθεση και βλέπει την κίνηση πριν αυτή ολοκληρωθεί.
Ανάλογη προσοχή χρειάζεται και στην αξιολόγηση του Αλμπάνη. Στην πρώτη του εμφάνιση φάνηκε αρκετά «βαρύς», κάτι απόλυτα συμβατό με τη χρονική στιγμή και το στάδιο προετοιμασίας στο οποίο βρίσκεται. Ανασταλτικά δεν έδωσε στον Μπούση όλες τις βοήθειες που θα χρειαζόταν η πλευρά, όμως στην ουσιαστικά μία καθαρή ευκαιρία που βρήκε μπροστά του έκανε αυτό για το οποίο βρίσκεται στο γήπεδο: τελείωσε σωστά τη φάση και έκανε το 1-3. Μία εμφάνιση που από μόνη της δεν επιτρέπει κρίση, αλλά περιγράφει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την ΑΕΛ αυτής της περιόδου. Δεν είναι ακόμη στο επίπεδο ετοιμότητας που θέλει, αλλά όταν της δίνεται η ευκαιρία αποδεικνύεται αποτελεσματική.
Πρέπει επίσης να συνυπολογίσουμε ότι οι συγκεκριμένοι αγώνες Κυπέλλου έχουν ειδικές συνθήκες ως προς τη χρησιμοποίηση νεαρών ποδοσφαιριστών, κάτι που επηρεάζει αναγκαστικά το αρχικό σχήμα. Ο Καραγιαννίδης έχει μέχρι στιγμής δείξει ότι μπορεί να αποτελέσει σοβαρή επιλογή και όταν αρχίσει το πρωτάθλημα, όπου η υποχρέωση για τον νεαρό ποδοσφαιριστή διαφοροποιείται. Με τα πρώτα δεδομένα, μοιάζει να έχει προβάδισμα για αυτόν τον ρόλο. Αντίθετα, η παρουσία του Νίτσιου στην κορυφή στο Κύπελλο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα είναι και η λύση που θα επιλεγεί όταν οι περιορισμοί του αρχικού σχήματος θα είναι διαφορετικοί.
Το σημαντικότερο, πάντως, είναι ότι η ΑΕΛ κατάφερε μέσα στο ίδιο παιχνίδι να προσαρμοστεί. Μετά το cooling break του πρώτου μέρους κράτησε περισσότερο την μπάλα, έριξε τον ρυθμό της Καλλιθέας και άρχισε να την κρατά μακρύτερα από την περιοχή της. Δεν έγινε ξαφνικά κυρίαρχη, αλλά έπαψε να παίζει αποκλειστικά με τους όρους του αντιπάλου. Και στη συνέχεια ήταν κυνικά αποτελεσματική. Το γκολ στο 44’ ήρθε στο καλύτερο δυνατό σημείο, λίγο πριν από την ανάπαυλα, και το 0-2 στο 54’ ουσιαστικά έκοψε τα πόδια των γηπεδούχων πριν προλάβουν να ξαναμπούν πραγματικά στο παιχνίδι.
Ακόμη και όταν η Καλλιθέα μείωσε στο 85’ και προσπάθησε να δημιουργήσει πίεση στο τελευταίο κομμάτι, η ΑΕΛ άντεξε και στο 90+5’ βρήκε το τρίτο γκολ με τον Αλμπάνη για να τελειώσει οριστικά την υπόθεση πρόκριση. Το 1-3 δεν περιγράφει απόλυτα τη δυσκολία του αγώνα, αλλά περιγράφει με ακρίβεια την αποτελεσματικότητα της ΑΕΛ στις καθοριστικές στιγμές του.
Και ίσως εδώ βρίσκεται η πιο δίκαιη αποτίμηση αυτών των πρώτων επίσημων υποχρεώσεων. Η ΑΕΛ δεν είναι ακόμη η ομάδα που θέλει να γίνει και, στα μέσα Αυγούστου, θα ήταν παράλογο να είναι. Έχει θέματα στην αμυντική της αντίδραση, συνεργασίες που ακόμη ψάχνονται, ποδοσφαιριστές που χρειάζονται αγωνιστικό ρυθμό και μία συνολική ταχύτητα που πρέπει να ανέβει όσο προχωρά η προετοιμασία. Αν βλέπαμε αυτά τα στοιχεία σε δύο φιλικά, θα τα σημειώναμε και θα περιμέναμε.
Μόνο που αυτά δεν ήταν φιλικά. Ήταν δύο επίσημα παιχνίδια στα οποία υπήρχε ξεκάθαρος στόχος και η ΑΕΛ τον πέτυχε. Πέρασε τον ΑΟΤ, πέρασε και την Athens Kallithea και πλέον βρίσκεται στη League Phase του Κυπέλλου, εξασφαλίζοντας όχι μόνο τη δυνατότητα να κυνηγήσει κάτι περισσότερο στη διοργάνωση, αλλά και επιπλέον επίσημα παιχνίδια, μεταξύ αυτών και νέες παρουσίες μπροστά στον κόσμο της.
Για μια ομάδα που ακόμη βρίσκεται στη διαδικασία να χτιστεί, αυτό δεν είναι αμελητέο. Δεν χρειάζεται ούτε ενθουσιασμός ούτε γκρίνια του Αυγούστου. Χρειάζεται να βλέπεις τι υπάρχει, τι λείπει και πού βρίσκεται η ομάδα χρονικά.
Και αυτή τη στιγμή η εικόνα λέει κάτι αρκετά απλό: η ΑΕΛ έχει ακόμη πολύ δρόμο μέχρι να γίνει αυτό που θέλει, αλλά ήδη έχει μάθει να παίρνει αυτό που χρειάζεται. Και ο αρχηγός της έχει ξεκινήσει τη σεζόν καλύτερα απ’ όσο θα μπορούσε να ζητήσει κανείς.
Μιχάλης Αθ. Μπατζιόλας
