Μόλις λίγα 24ωρα μετά το αγωνιστικό τριήμερο που έφερε τη Λάρισα στο επίκεντρο της ελληνικής κολύμβησης, η καθημερινότητα επιστρέφει απότομα στη σκληρή πραγματικότητα. Από τη βιτρίνα των διοργανώσεων και των χειροκροτημάτων, το βλέμμα πέφτει ξανά στο κλειστό κολυμβητήριο του Αλκαζάρ, εκεί όπου τα προβλήματα όχι μόνο παραμένουν, αλλά, σύμφωνα με πληροφορίες, οδηγούν πλέον και σε καθεστώς υπολειτουργίας.
Κατά τις ίδιες πληροφορίες, από τις 22 Απριλίου η μικρή και η μεγάλη πισίνα αναμένεται να λειτουργούν εναλλάξ, με τους αρμόδιους να επικαλούνται λόγους υγιεινής. Την ίδια στιγμή, τα προβλήματα στατικότητας έχουν εδώ και καιρό θέσει εκτός χρήσης τα αποδυτήρια, με αποτέλεσμα να παραμένουν διαθέσιμα μόνο εκείνα της μικρής πισίνας. Σε αυτό το πλαίσιο, φέρεται να έχει αποφασιστεί η μικρή πισίνα να λειτουργεί καθημερινά από τις 15:00 έως τις 18:00, ώστε να μπορούν να εξυπηρετούνται οι κολυμβητές και των δύο δεξαμενών.
Όμως πίσω από τις τεχνικές περιγραφές και τις προσωρινές λύσεις υπάρχει ένα πολύ πιο απλό και σκληρό ζήτημα: οι οικογένειες. Γονείς που έχουν πληρώσει συνδρομές στους συλλόγους, έχουν οργανώσει το πρόγραμμά τους, έχουν επενδύσει χρόνο, κόπο και χρήματα στην αθλητική δραστηριότητα των παιδιών τους, βρίσκονται ουσιαστικά σε καθεστώς ομηρίας. Βλέπουν τα παιδιά τους να μην μπορούν να αθληθούν όπως πρέπει, να εξαρτώνται από περιορισμένα ωράρια, από εναλλάξ λειτουργίες και από μια μόνιμη αβεβαιότητα για το τι θα ισχύει την επόμενη μέρα.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη αντίφαση. Η Λάρισα δείχνει ότι μπορεί να φιλοξενεί σημαντικές διοργανώσεις, να τραβά τα φώτα, να παράγει εικόνα, να προβάλλει τον αθλητικό της χαρακτήρα. Όταν όμως σβήσουν τα φώτα της διοργάνωσης, επιστρέφει η πραγματική εικόνα: παιδιά που δεν ξέρουν αν και πότε θα προπονηθούν κανονικά, προπονητές που καλούνται να δουλέψουν σε συνθήκες πίεσης και γονείς που πληρώνουν κανονικά για μια καθημερινότητα που μόνο κανονική δεν είναι.
Δεν είναι απλώς ένα ζήτημα λειτουργίας μιας εγκατάστασης. Είναι ζήτημα σεβασμού απέναντι στους ανθρώπους που στηρίζουν έμπρακτα τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Γιατί όταν οι υποδομές δεν μπορούν να υποστηρίξουν σταθερά την άθληση των παιδιών, τότε το κόστος δεν είναι μόνο οργανωτικό. Είναι και οικονομικό, και ψυχολογικό, και βαθιά κοινωνικό.
Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει επίσημη δημόσια ανακοίνωση για τις αλλαγές αυτές. Αν όμως οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν, τότε η πόλη θα πρέπει να απαντήσει σε ένα ερώτημα που δεν επιδέχεται υπεκφυγές: δεν αρκεί να διοργανώνεις γιορτές του αθλητισμού, όταν την επόμενη κιόλας μέρα αδυνατείς να διασφαλίσεις την καθημερινή άθληση των παιδιών σου.
