Η σημερινή ανακοίνωση της ΠΑΕ ΑΕΛ για τον Θανάση Νταμπίζα δεν είναι μια ακόμη προσθήκη στο ρόστερ της νέας σεζόν. Είναι μια είδηση που, εκτός από την αγωνιστική της διάσταση, κουβαλά και ισχυρό συμβολισμό, αφού στα βυσσινί επιστρέφει ένα παιδί που ξεκίνησε από τις ακαδημίες της ΑΕΛ, αλλά ταυτόχρονα φέρει κι ένα επίθετο δεμένο με μία από τις πιο φωτεινές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της ομάδας.
Η ΑΕΛ ανακοίνωσε σήμερα την απόκτηση του 22χρονου Έλληνα επιθετικού Θανάση Νταμπίζα, υποδεχόμενη ξανά στο σπίτι του έναν ποδοσφαιριστή που γνωρίζει από μέσα τι σημαίνει αυτή η φανέλα. Ο νεαρός φορ επιστρέφει πλέον ως επαγγελματίας, πιο ώριμος και με την ευκαιρία να διεκδικήσει τον δικό του χώρο στη νέα προσπάθεια που χτίζεται στη Λάρισα.
Και βέβαια το επίθετο Νταμπίζας δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητο στην ΑΕΛ. Ο Θανάσης είναι γιος του Νίκου Νταμπίζα, του κυπελλούχου αρχηγού του 2007, ενός ποδοσφαιριστή που άφησε έντονο αποτύπωμα στη βυσσινί ιστορία και συνέδεσε το όνομά του με μία από τις σημαντικότερες στιγμές του συλλόγου.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, για ένα απλό όνομα στο πίσω μέρος της φανέλας. Είναι ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία.
Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη επιστροφή αποκτά μια ξεχωριστή φόρτιση. Για όσους θυμούνται εκείνη την εποχή, ο μικρός με τη βυσσινί φανέλα και το «DABI 4» δίπλα στον πατέρα του στους πανηγυρισμούς του Κυπέλλου μοιάζει σαν να ξαναμπαίνει σήμερα στο ίδιο κάδρο. Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι πια το τρίχρονο παιδί που κρατά το χέρι του πατέρα του και ζει από κοντά μια ιστορική βραδιά της ΑΕΛ. Είναι πλέον ποδοσφαιριστής της.
Οι εικόνες από εκείνον τον τελικό έχουν τη δική τους ξεχωριστή αξία. Ο Νίκος Νταμπίζας με το περιβραχιόνιο του αρχηγού, το Κύπελλο, οι βυσσινί εξέδρες και δίπλα του ο μικρός Θανάσης, άλλοτε από το χέρι και άλλοτε στην αγκαλιά του πατέρα του, μέσα στα χαρτάκια και στους πανηγυρισμούς. Δεκαεννέα χρόνια αργότερα, εκείνο το παιδί επιστρέφει στην ΑΕΛ για να φορέσει τη φανέλα όχι ως γιος του αρχηγού, αλλά ως ποδοσφαιριστής που καλείται να γράψει τη δική του διαδρομή.
Ασφαλώς, στο ποδόσφαιρο κανείς δεν παίζει μόνο με το όνομα. Ο Θανάσης Νταμπίζας θα κριθεί στο γήπεδο, από τη δουλειά, την εξέλιξή του και την ικανότητά του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας φανέλας που παραμένει βαριά. Το επίθετο μπορεί να δημιουργεί συνειρμούς και αναμνήσεις, δεν εξασφαλίζει όμως θέση, χρόνο συμμετοχής ή επιτυχία.
Αυτό είναι και το ενδιαφέρον της ιστορίας. Ο πατέρας του έγραψε το δικό του κεφάλαιο με την ΑΕΛ και έφτασε να σηκώσει ως αρχηγός το Κύπελλο Ελλάδας. Ο γιος επιστρέφει σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα και ξεκινά από την αρχή, χωρίς να μπορεί –ούτε και να χρειάζεται– να ζήσει στη σκιά εκείνης της πορείας.
Η ιστορία τού έδωσε το όνομα. Από εδώ και πέρα, το ποδόσφαιρο θα δείξει αν ο Θανάσης Νταμπίζας θα καταφέρει να προσθέσει δίπλα του και το δικό του ξεχωριστό κεφάλαιο με τα βυσσινί.
