Η ΑΕΛ έκανε αυτό που έπρεπε απέναντι στον ΑΟΤ, αλλά το πρώτο επίσημο παιχνίδι άφησε ορισμένες πρώτες σκέψεις για την ισορροπία των δύο πλευρών, τους ρόλους στον άξονα και την ενδεκάδα που ακόμη αναζητεί τη μορφή της.
Η ΑΕΛ κλήθηκε να δώσει το πρώτο επίσημο παιχνίδι της σε μία χρονική στιγμή κατά την οποία είναι δεδομένο ότι δεν μπορεί ακόμη να θεωρείται έτοιμη. Βρίσκεται ουσιαστικά μέσα στην προετοιμασία, με πολλά νέα πρόσωπα, ρόλους που ακόμη δοκιμάζονται και αυτοματισμούς που δεν έχουν προλάβει να αποκτήσουν διάρκεια. Και, κατά μία έννοια, ήταν και άτυχη, αφού από όλες τις ομάδες που αφορούσε η συγκεκριμένη φάση του Κυπέλλου ήταν εκείνη που χρειάστηκε να μπει τόσο νωρίς σε επίσημη νοκ άουτ διαδικασία.
Απέναντί της βρέθηκε ο ΑΟ Τρίκαλα, κάτοχος του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της περασμένης περιόδου και ομάδα που θα αγωνιστεί και φέτος στη Γ’ Εθνική. Προφανώς δεν πρόκειται για αντίπαλο πάνω στον οποίο μπορεί να μετρηθεί το πραγματικό ταβάνι της ΑΕΛ. Από την άλλη όμως, ένα επίσημο παιχνίδι στις αρχές Αυγούστου, όταν ακόμη τα πόδια είναι βαριά και η ομάδα χτίζεται, μπορεί πολύ εύκολα να κρύψει παγίδες. Η ΑΕΛ δεν επέτρεψε να συμβεί κάτι τέτοιο, πήρε την πρόκριση με 0-4 και έκανε αυτό που όφειλε.
Από εκεί και πέρα, περισσότερο από το αποτέλεσμα αξίζει να σταθούμε σε ορισμένες πρώτες παρατηρήσεις. Όχι ως συμπεράσματα και πολύ περισσότερο όχι ως οριστικές κρίσεις για ποδοσφαιριστές και επιλογές, αλλά ως μικρά καμπανάκια που έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε στα επόμενα παιχνίδια.
Το πρώτο από αυτά αφορά την ανάπτυξη. Όπως και στο φιλικό στο Καρπενήσι, έτσι και απέναντι στον ΑΟΤ η ΑΕΛ έδειξε έντονη προτίμηση στη δεξιά πλευρά. Από εκεί δημιουργήθηκαν οι περισσότερες συνεργασίες, από εκεί πέρασε μεγάλο κομμάτι της επιθετικής της λειτουργίας και από εκεί προέκυψαν αρκετές από τις σημαντικότερες φάσεις της. Δεν ήταν αποκλειστικά μονόπλευρη, αλλά η διαφορά ανάμεσα στις δύο πλευρές ήταν εμφανής.
Σε αυτό βέβαια υπάρχει μία πολύ σημαντική παράμετρος. Η ΑΕΛ, επί της ουσίας, δεν έχει ακόμη παρουσιάσει τη θεωρητικά βασική αριστερή της πλευρά. Ο Μπούσης μπήκε και στα δύο παιχνίδια όταν ο ρυθμός είχε ήδη πέσει και η εικόνα είχε αλλάξει, ενώ ο Αλμπάνης δεν έχει ακόμη ενταχθεί αγωνιστικά ώστε να δούμε πώς μπορεί να λειτουργήσει μαζί του. Άρα είναι πρόωρο να κριθεί συνολικά η αριστερή πτέρυγα όταν τα δύο πρόσωπα που θεωρητικά μπορούν να αποτελέσουν τη βασική της εκδοχή δεν έχουν ακόμη εμφανιστεί μαζί.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν πράγματα που αξίζει να σημειωθούν. Ο Παρράς είχε μεγάλο χώρο ευθύνης, καθώς ο Μακρής δεν λειτουργούσε πραγματικά ως αριστερός εξτρέμ αλλά συνέκλινε συχνά προς τον άξονα και κοντά στον Νίτσιο. Έτσι ο Παρράς ήταν εκείνος που έπρεπε σε μεγάλο βαθμό να δώσει μόνος του πλάτος στην πλευρά. Ταυτόχρονα, οι δύο μεγαλύτερες ευκαιρίες του ΑΟΤ δημιουργήθηκαν με μπάλες στην πλάτη του.
Εδώ χρειάζεται προσοχή στην ανάγνωση. Δεν υπάρχει λόγος να βγει από ένα παιχνίδι το συμπέρασμα ότι υπάρχει πρόβλημα με τον ποδοσφαιριστή. Αυτό θα ήταν άδικο και βιαστικό. Απλώς είναι ένα στοιχείο που πρέπει να παρακολουθηθεί, γιατί οι συγκεκριμένες φάσεις δεν προέκυψαν μόνο από δικές του επιθετικές προωθήσεις και έκθεση της ομάδας σε μετάβαση, αλλά και σε πιο οργανωμένη αμυντική κατάσταση. Μπορεί να είναι θέμα συνολικής λειτουργίας της πλευράς, αποστάσεων, κάλυψης από τον άξονα ή ατομικής τοποθέτησης. Με ένα δείγμα 90 λεπτών δεν μπορείς να ξέρεις. Μπορείς όμως να το σημειώσεις.
Το ίδιο ισχύει και για τον συνολικό ρόλο του Παρρά. Αν πράγματι ο Μπούσης είναι η θεωρητικά πρώτη επιλογή για το αριστερό άκρο της άμυνας, τότε ο Παρράς μπορεί να αποτελεί την πρώτη εναλλακτική. Μέχρι στιγμής δεν έχει δώσει κάποια εντυπωσιακή απάντηση προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό σε αυτό το στάδιο. Απλώς τα επόμενα παιχνίδια θα μας δείξουν περισσότερο αν μπορεί να δώσει ασφάλεια και πλάτος όταν χρειαστεί να καλύψει τη θέση.
Από την άλλη πλευρά, ο Νοικοκυράκης ήταν από τα πρόσωπα που άφησαν πολύ καλή πρώτη εντύπωση. Όχι επειδή επιχείρησε κάτι εντυπωσιακό, αλλά ακριβώς επειδή έπαιξε με ηρεμία. Δεν έδειχνε την ανάγκη να φέρει βιαστικά την μπάλα στην περιοχή κάθε φορά που την έπαιρνε. Σήκωνε το κεφάλι, αναζητούσε συνεργασία, έπαιζε κάθετα και όταν υπήρχε καλύτερη επιλογή από τη σέντρα, την επέλεγε. Αυτό είναι ένα στοιχείο που μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμο σε μία ομάδα που θέλει να επιτίθεται συνδυαστικά και όχι μηχανικά.
Πολύ καλή ήταν και η παρουσία του Κώστα Παπαγεωργίου. Η μπάλα περνούσε διαρκώς από τα πόδια του, συμμετείχε στην πίεση, κέρδισε κατοχές, άλλαζε πλευρές, πατούσε περιοχή και είχε δύο γκολ. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι έδειξε να λειτουργεί ως σύνδεσμος ανάμεσα στις γραμμές. Είναι νωρίς να του αποδοθεί οποιοσδήποτε οριστικός ρόλος, αλλά η πρώτη εικόνα δείχνει ότι μπορεί να αποτελέσει σημαντικό γρανάζι στον άξονα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο Ανδράδα. Μέχρι στιγμής τον βλέπουμε περισσότερο σε ρόλο «6-8» παρά ως καθαρό «10». Συμμετέχει περισσότερο στην προώθηση της μπάλας και στη σύνδεση του κέντρου με την επίθεση και λιγότερο ψηλά, εκεί όπου τον είχαμε συνηθίσει περισσότερο. Δεν ξέρουμε ακόμη αν πρόκειται για ξεκάθαρη προπονητική επιλογή ή αν έχει να κάνει με το στάδιο της προετοιμασίας και τη διαχείριση των δυνάμεων. Αυτό επίσης είναι κάτι που θα φανεί στην πορεία.
Ο Νίτσιος ήταν μαχητικός, συμμετείχε στις φάσεις και είχε παρουσία στο παιχνίδι. Από εκεί και πέρα, το κατά πόσο η ΑΕΛ θα αναζητήσει κάτι διαφορετικό ή περισσότερο ποιοτικό στην κορυφή δεν μπορεί να κριθεί από αυτό το παιχνίδι. Απλώς, αν μιλάμε για μία ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστήσει, είναι μία θέση στην οποία θα χρειαστεί χρόνος για να δούμε ποιος μπορεί να δώσει σταθερά αυτά που ζητά ο Οφρυδόπουλος.
Και κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο Μακρής. Για δεύτερο παιχνίδι ξεκίνησε τυπικά αριστερά, αλλά στην πράξη κινούνταν πολύ πιο κεντρικά, κοντά στον Νίτσιο, και από εκεί έδειχνε πιο άνετος. Οι συνεργασίες του κυρίως με τον Νοικοκυράκη και τον Παπαγεωργίου έδειξαν την εμπειρία του και την ικανότητά του να διαβάζει τη φάση. Ίσως η απουσία ενός καθαρού αριστερού φτερού να τον αδικεί, γιατί τον αναγκάζει να ξεκινά από μία θέση που δεν αναδεικνύει πλήρως τα χαρακτηριστικά του.
Και εδώ αρχίζει μία ενδιαφέρουσα θεωρητική συζήτηση για τη συνέχεια. Αν κάποια στιγμή δούμε την αριστερή πλευρά με Μπούση και Αλμπάνη, τότε θα πρέπει να αλλάξει κάτι στη σημερινή ισορροπία. Είτε στην τριάδα Τσιγγάρας – Ανδράδα – Παπαγεωργίου είτε στη θέση του Μακρή. Με τη σημερινή εικόνα θα μπορούσε κανείς θεωρητικά να σκεφτεί τον Τσιγγάρα στο «6», τον Ανδράδα στο «8», τον Παπαγεωργίου σε έναν πιο ελεύθερο ρόλο «8-10» και τον Μακρή πιο κοντά ή ακόμη και στην κορυφή, ώστε να χωρέσει ο Αλμπάνης αριστερά.
Αλλά αυτή τη στιγμή όλα αυτά είναι ακριβώς αυτό: σκέψεις. Όχι πρόβλεψη ενδεκάδας και σίγουρα όχι συμπέρασμα για το τι πρέπει να κάνει ο προπονητής.
Η ΑΕΛ έχει δώσει ένα φιλικό και ένα επίσημο παιχνίδι. Είναι εξαιρετικά μικρό δείγμα για να «καεί» οποιοσδήποτε παίκτης ή για να θεωρηθεί ότι κάποια θέση έχει ήδη κριθεί. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι να κρατηθούν οι πρώτες ενδείξεις: η πολύ πιο λειτουργική δεξιά πλευρά, η ανάγκη να δούμε την πραγματική αριστερή πλευρά της ομάδας, οι χώροι που βρέθηκαν δύο φορές πίσω από τον Παρρά, ο διαφορετικός ρόλος του Ανδράδα, η παρουσία του Παπαγεωργίου στον άξονα και η πιθανότητα ο Μακρής να αξιοποιηθεί διαφορετικά όταν προστεθεί ο Αλμπάνης.
Η πρόκριση απέναντι στον ΑΟΤ ήταν το ζητούμενο και ήρθε χωρίς περιπέτειες. Τα υπόλοιπα δεν χρειάζονται ούτε ενθουσιασμό ούτε ανησυχία.
Χρειάζονται απλώς παρατήρηση.
Γιατί αυτή την περίοδο τα καμπανάκια δεν χτυπούν για να βγάλεις καταδίκες. Χτυπούν για να ξέρεις πού πρέπει να κοιτάξεις στο επόμενο παιχνίδι.
Μιχάλης Αθ. Μπατζιόλας
