Σαν σήμερα 16 χρόνια πριν η σκιά του θανάτου έπεφτε βαριά πάνω από την ΑΕΛ, μιας και ξαφνικά έχανε έναν ποδοσφαιριστή που είχε φτάσει στην ομάδα και την πόλη πριν από λίγο μόνο καιρό, έμελλε όμως να αποτελέσει ένα κομμάτι της «δύσκολης» ιστορίας.
Ο Αντόνιο Ντε Νίγκρις, ή «Ελ Τάνο» ή ο «μασκοφόρος» που δεν είχαμε την τύχη να τον δούμε να φορά τη μάσκα του έφυγε από τη ζωή μια μέρα σαν και σήμερα (έστω και αν δεν ήταν Κυριακή, αλλά ξημερώματα Δευτέρας), αφήνοντας το μεγάλο ταξίδι με τη μπάλα στα πόδια που είχε διαγράψει ως τότε βαδίζοντας στη Stairway to Heaven, που θα τραγουδούσαν και οι αγαπημένοι Led Zeppelin.
Ξαναφέρνοντας λοιπόν στο μυαλό μας εκείνες τις δύσκολες ώρες, αλλά και τις ακόμη πιο δύσκολες ημέρες που ακολούθησαν αποφασίσαμε έναντι οτιδήποτε άλλου, να αναδημοσιεύσουμε (έχοντας την άδεια του συγγραφέα) ένα κείμενο του τότε διοικητικού της ΠΑΕ ΑΕΛ, Σωτήρη Μάρκου (που έγραψε πέρυσι και ανήρτησε στο facebook) για εκείνες τις ώρες πιστεύοντας ότι είναι από τα ντοκουμέντα που δεν πρέπει να μένουν απλά σ’ ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης:
«Σήμερα συμπληρώνονται 15 χρόνια (σ.σ. 16 χρόνια)από το θάνατο του Αντόνιο Ντε Νίγκρις και αποφάσισα να σας διηγηθώ πως έζησα αυτήν την τραγωδία.
Είναι Κυριακή βράδυ, σε ένα Σαββατοκύριακο χωρίς αγώνες πρωταθλήματος λόγω εθνικών ομάδων. Δεν έχουμε αγωνιστικές υποχρεώσεις κι έχω βγει κι έχω περάσει πολύ όμορφα το βράδυ μου με την παρέα μου σε ένα live στο θρυλικό One Off. Θυμάμαι να ξαπλώνω κατά τις 3….
4 πάρα τέταρτο τα ξημερώματα το κινητό μου χτυπά! Είναι η Σόνια Ντε Νίγκρις. Απαντώ στα αγγλικά και απο την άλλη γραμμή ακούω φωνές και ουρλιαχτά…. “Ο Αντόνιο δεν αναπνέει” μου λέει. Της λέω ότι καλώ αμέσως το 166 και να πάει να ανάψει όλα τα φώτα εξωτερικά του σπιτιού, για να καταλάβουν ποιο είναι το σπίτι, μιας και ζουν στη Νίκαια, που είναι χωριό. Ντύνομαι γρήγορα και ταυτόχρονα μιλάω με το 166 και το 100. Ξεκινώ να πάω κι εγώ στη Νίκαια, στη διαδρομή όμως από το 166 με ενημερώνουν ότι τον έχουν παραλάβει και οδεύουν προς το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο.
Φτάνω και παρκάρω και προτού κάνω δυο ρουφηξιές από το τσιγάρο μου φτάνει το ασθενοφόρο. Τρέχοντας κατεβάζουν τον Αντόνιο κι από πίσω η Σόνια καταφθάνει με ένα ζευγάρι οικογενειακών τους φίλων. Μας σταματούν στη διαδρομή προς τα μέσα, καθώς τον βάζουν στα επείγοντα…. Κάνω αργά βήματα και πλησιάζω την μισάνοιχτη πόρτα. Αυτή η εικόνα δεν ξεχνιέται, 10 άνθρωποι κάτω από ένα έντονο φως να παλεύουν να ζωντανέψουν τον Αντόνιο… Φωνάζουν, ζητάνε υλικά, δίνουν εντολές, φέρνουν μηχανήματα. Έχουν περάσει 50 λεπτά όταν πια έχουν αποδεχτεί το μοιραίο. Γυρνάνε και με κοιτάνε στην πόρτα. Σιωπή….
Με την κούραση, τη λύπη και την απογοήτευση στα πρόσωπα τους μου ανακοινώνουν ότι ο Αντόνιο είναι νεκρός και μου ζητούν να το μεταφέρω στην οικογένεια του. Τους εξηγώ ότι αυτό δεν είναι σωστό, δεν πρέπει να το ανακοινώσω εγώ στη σύζυγο του, είναι μια ξένη σε μια ξένη χώρα, οφείλουν να την ενημερώσουν οι γιατροί και προτείνω να βρουν αυτόν που μιλάει καλύτερα αγγλικά, να κάνουν μια πρόβα μεταξύ τους και μετά να φωνάξουμε τη Σόνια για να ενημερωθεί. Πραγματικά σε 5 λεπτά, 3 γιατροί εχοντας ανασυνταχθεί ζητούν από τη Σονια και εμένα να μπούμε σε ένα γραφείο, όπου την ενημερώνουν αναλυτικά για όλη τη διαδικασία, από την παραλαβή και τη διακομιδή, έως τις τιτάνιες προσπάθειες τους για σχεδόν μια ώρα και της ανακοινώνουν ότι ο συζυγος της κατέληξε… Θρήνος…..
Πρέπει να είναι πλέον 5 και κάτι όταν αρχίζω να τηλεφωνώ στους συνεργάτες μου για να τους ενημερώσω. Η επόμενη εικόνα είναι μετά από λίγο στο Bruno δίπλα στα παλιά γραφεια, να καθόμαστε σκυμμένοι και να πίνουμε καφέ, να καπνίζουμε και να μονολογούμε… Ξημερώνει και τραβάμε για το σπίτι του Αντόνιο στη Νίκαια. Έχει μαζευτεί κόσμος, δίπλα στη Σονια είναι η οικογένεια του Γκαστόν Κάσας, συμπαίκτη του Αντόνιο και το φιλικό τους ζευγάρι. Τα τηλεφωνήματα απο το Μεξικό ασταμάτητα. Τηλεφωνώ στον πρόεδρο, είναι στις ΗΠΑ, πιστεύω ότι θα το δει παρότι εκεί είναι πλέον βράδυ. Δεν μου απαντά και τον ενημερώνω με sms. Είναι σοκαρισμένος και μου ζητά να επιμεληθώ της διαδικασίας.
Ειναι πλεόν μέρα στο σπιτι στη Νίκαια, θρήνος και θλίψη και οι ίδιες κουβέντες. Γιατί; Ένα γιατί πλανάται στον αέρα. Ο Χάρης Γεωργούλας μας διηγείται πως στην πρωινή προπόνηση του Σαββάτου παραπονιόταν ο Αντόνιο ότι, παρά την επιμονή του στις προπονήσεις, δεν βλέπει να βελτιώνεται η φυσική του κατάσταση. Αρχίζουν να έρχονται κι άλλοι συνεργάτες και φίλοι, όλοι θέτουν εαυτούς στη διάθεσή μας και στη διάθεσή της οικογένειας, αν υπάρχει κάτι που μπορούν να κάνουν. Διακριτικά ένας αστυνομικός μου ζητά να κανονίσω την πρώτη κατάθεση, υπάρχει βλέπετε και η διαδικασία και το πρωτόκολλο. Η Σονια περνάει την πρώτη φάση κόπωσης, αλλά μου ζητά να το κάνουμε γρήγορα μαζί, για να μπορώ να το σταματήσω όταν δεν θα μπορεί άλλο. Δηλώνει πως ανέβηκε να κοιμηθεί κατά τα μεσάνυχτα και ο Αντόνιο της είπε θα ανέβει αργότερα, θα έβλεπε ακόμα λίγο τηλεοραση. Η επόμενη εικόνα της μαζί του είναι να ανασηκώνεται στο κρεβάτι και να μην μπορεί να αναπνεύσει… (Τα υπόλοιπα τα έχουμε πει στην αρχή). Ο αστυνομικός μας ευχαριστεί και μας ενημερώνει ότι θα χρειαστεί να πάμε και στο τμήμα για την επίσημη κατάθεση.
Οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης το παίζουν πρώτο θέμα και η έλλειψη πληροφόρησης είναι εμφανής, μιλούν άσχετοι και μιλούν με εικασίες. Σε λίγο καταφθάνουν και δημοσιογράφοι και ένα κανάλι στήνει τον εξοπλισμό του για live μετάδοση. Το κινητό μου έχει από ώρα πάρει φωτιά, απαντώ επιλεκτικά και γρήγορα. Σε μια κλήση μια κυρία από την Πρεσβεία του Μεξικό με ενημερώνει ότι είναι καθ’ οδόν για Λάρισα και ότι στο Μεξικό παίζει ως πρώτη είδηση ο θάνατος του Αντόνιο….
Αργότερα το μεσημέρι ο προπονητής Μαρίνος Ουζουνίδης ζητά να δει τον νεκρό και μαζί με τον Γιάννη Τζήμα και τον Χρήστο Μουρίκη ανεβαίνουμε στο Πανεπιστημιακό… Ζητάμε από έναν υπάλληλο να μπορέσουμε να τον δούμε και μας οδηγεί σε μια αίθουσα μετά από λίγο. Ένας ξανθός άγγελος νεκρός ξαπλωμένος μπροστά μας. Αδύνατο και αδιανόητο, κλαίμε και ρίχνουμε μπουνιές στους τοίχους, δαγκώνουμε τα χείλη μας.
Το απόγευμα όλοι οι παίκτες και το ποδοσφαιρικό τμήμα δίνουν ραντεβού στη θύρα 3, όπου η ομάδα έχει φροντίσει να φτιάξει μια εικόνα του Αντόνιο και ο απλός κόσμος περνά και αφήνει λουλούδια, ενθύμια και κεράκια. Η θλίψη και η βουβαμάρα που επικρατούν τσακίζει κόκκαλα, αν κάτι σε παρηγορεί είναι η αγάπη του κόσμου που εκφράζεται αυθόρμητα και ανεπιτήδευτα…
Οι επόμενες ημέρες είναι δύσκολες. Περιείχαν επισκέψεις στην ιατροδικαστική υπηρεσία, στο αστυνομικό τμήμα, συσκέψεις με τους εμπλεκόμενους για τη διαδικασία μεταφοράς της σορού. Ήταν γεμάτες μέρες και θλιμμένες μέρες. Την προτελευταία ημέρα, οντας κι εμεις υπερβολικά φορτισμένοι, αποφασίσαμε με τον Χάρη Γεωργουλα να δωρίσουμε κάτι συμβολικό στη Σονια και τη μικρή της κόρη Μιράντα. Την ημέρα του αποχαιρετισμού, όταν όλοι είναι έτοιμοι για αναχώρηση, πρέπει να ήμασταν οι τελευταίοι άνθρωποι μέσα στο σπίτι στη Νίκαια, εγώ, ο Χάρης, η Σόνια και η Μιράντα. Το δώρο μας ήταν από ένα χειροποίητο βραχιόλι με χελιδόνια πάνω τους, ένα για κάθε μια τους και γράφαμε στην κάρτα, σαν τα χελιδονια να μας ξανάρθουν…
Το τέλος αυτών των ημερών με βρήκε σε σύγκρουση με την διοίκηση, γιατί αρνήθηκα να εκπροσωπήσω την ομάδα στην κηδεία του στο Μεξικό. Όντας ένα στέλεχος κι όχι μέλος του ΔΣ της ΠΑΕ θέλησα με την άρνηση μου να εκπροσωπηθεί η ομάδα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πολύ δε περισσότερο δεν ήθελα να εκπροσωπήσω την ομάδα επειδή μιλούσα καλά αγγλικά… Εν τέλει η ομάδα εκπροσωπήθηκε επάξια από το μέλος του ΔΣ κα Δήμητρα Βασιλάκου και τον Γενικό Διευθυντή κ. Γιάννη Τζήμα, που ταξίδεψαν μαζί με αντιπροσωπεία οπαδών της ΑΕΛ στο Μοντερέι. Δεκαπέντε ημέρες μετά σε ένα άτυπο “πειθαρχικό συμβούλιο” στο οποίο αιφνιδιαστικά κλήθηκα να συμμετάσχω, μου έγιναν συστάσεις, γιατί αρνήθηκα να εκτελέσω εντολή της διοίκησης, να πάω εγώ δηλαδή ένας υπάλληλος να εκπροσωπήσω την ΠΑΕ ΑΕΛ σε κάτι τόσο μεγάλο και επίσημο που θα συγκέντρωνε τα φώτα από όλον τον κόσμο. Βγαίνοντας από την αίθουσα είμαι σίγουρος ότι και οι ίδιοι είχαν την ίδια άποψη με μένα, πιθανώς να τους στεναχώρησε το απόλυτο όχι μου και τα επιχειρήματα μου….
Ο Αντόνιο ήταν ένας μεγάλος αθλητής παγκοσμίου εμβέλειας, ένας όμορφος άνθρωπος τόσο εσωτερικά όσο και και εξωτερικά, ένας τρυφερός πατέρας και αφοσιωμένος σύζυγος, που το νήμα της ζωής του έμελε να κοπεί στη Λάρισα ως ποδοσφαιριστής της ΑΕΛ.
Ο αιφνίδιος θάνατος του μας συγκλόνισε όλους και μας υπενθύμισε τις ομορφιές της ζωής. Σίγουρα μετά από ένα τέτοιο γεγονός δεν ήμασταν οι ίδιοι άνθρωποι.
Αιωνία η μνήμη του….
*Η φωτογραφία προφανώς και είναι κολλάζ δύο φωτογραφιών του τότε φωτογράφου της ΠΑΕ ΑΕΛ Βαγγέλη Μακρή από το θρυλικό Αλκαζάρ, που ταίριαξαν αβίαστα…
** Είχα υποσχεθεί ότι θα γράψω κάτι για τον Αντόνιο, σε κάποια επέτειο του θανατου του, όμως ξεκινούσα και σταματούσα, γιατί με πονούσε που τα θυμόμουν…. Σήμερα όμως θύμωσα πολύ γιατί διάβασα τα ίδια και τα ίδια, περισσότερο όμως θύμωσα επειδή όλα αυτά τα χρόνια κάποιοι, που δεν ντρέπονται, με αφορμή την επέτειο του θανάτου του Αντόνιο, γράφουν και κάνουν εκπομπές και μιλούν για εκείνες τις μέρες, ενώ ήταν παρόντες – απόντες ή συμμετείχαν στο ελάχιστο από σπόντα…. Και σταματώ εδώ…».
