Βγαίνεις Κυριακή πρωί στη Λάρισα και βλέπεις χαμόγελα… Βλέπεις μία πόλη που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ομάδα της να αναπτερώνει τις ελπίδες της και σου βγαίνει αυθόρμητα «ναι, είναι ωραίο να νικάς»…
Είναι ωραίο αφενός για την ίδια την ομάδα, που δείχνει να ξεπερνά βήμα-βήμα μία μακρά περίοδο κρίσης και να μπαίνει σ’ έναν δρόμο πιο φωτεινό και αφετέρου για όλους εκείνους που κράτησαν την πίστη τους και έμειναν δίπλα της ακόμη και στα πολύ δύσκολα, τότε που όλα έμοιαζαν «χάος».
Όμορφες στιγμές, ωραία και έντονα συναισθήματα, τα οποία πρέπει να ρουφηχτούν για να αυξηθεί η πίστη και η αισιοδοξία. Αλλά με ταπεινότητα που είπε και ο κόουτς, γιατί ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος. Είναι ανάσες απαραίτητες για να μπορέσει να πορευτεί η ομάδα και ο κόσμος της το επόμενο διάστημα.
Το έχουν ανάγκη, το χρειάζονται, ήταν και παραμένει απαιτούμενο για μία χρονιά με πολλές προκλήσεις αλλά και εμπόδια. Ούτε «απογείωση», ούτε «απογοήτευση», σταθερότητα συναισθημάτων και πίστη, από τον οργανισμό της ΑΕΛ αλλά και από τους φίλους της. Γιατί όλα πλέον έχουν περάσει στο χέρι της ομάδας, που δείχνει να σταθεροποιεί απόδοση και εικόνα και κόουτς, να το ξέρεις, ας έρχονται οι νίκες και ας είναι και ψυχοβγαλτικές…
Το after ενός νικηφόρου αγώνα δεν συγκρίνεται με τίποτα σε τούτη εδώ την πόλη…
Νίκος Ι. Ασπρούδης
