Κάποια στιγμή η κούραση παύει να γεννιέται από τις ήττες. Οι ήττες της ΑΕΛ, όσο βαριές κι αν είναι, έχουν τουλάχιστον μια καθαρότητα: πέφτουν πάνω σου, σε ματώνουν, σε αφήνουν να τις μετρήσεις.
Το αληθινό σκοτάδι αρχίζει όταν αυτό που σε λιώνει δεν είναι πια το αποτέλεσμα, αλλά η αδυναμία των πάντων να κρατήσουν ένα σταθερό νόημα.
Άλλα λέγονται….Άλλα γίνονται…..
Υστερα έρχεται η επόμενη πράξη όχι για να διορθώσει την προηγούμενη, αλλά για να την ακυρώσει.
Έπειτα μια νέα δήλωση έρχεται να ακυρώσει και τις δύο.
Η ΑΕΛ δεν μοιάζει απλώς με ομάδα σε κρίση. Μοιάζει με τόπο όπου η λογική μπαίνει κάθε μέρα λίγο πιο βαθιά στο μαρτύριο της σταγόνας.
Γι’ αυτό και οι στίχοι ακούγονται πια λιγότερο σαν τραγούδι και περισσότερο σαν διάγνωση: «Ανοίχτε τα τρελάδικα , να βγει ο κόσμος έξω».
Γιατί εδώ δεν εξαντλεί σε η ήττα. Σε εξαντλεί το ότι πρέπει να παραμένεις λογικός μέσα σε μια πραγματικότητα που σε χτυπά με το πρόσωπο της δήθεν γνώσης, της αρμοδιότητας, της βεβαιότητας.
Σε έναν κόσμο όπου η τρέλα δεν φορά το πρόσωπο του περιθωρίου, αλλά ανεβαίνει στο βήμα, βγάζει ανακοινώσεις, δίνει εξηγήσεις, ζητά υπομονή, μιλά για ενότητα, και την επόμενη ώρα ακυρώνει η ίδια τα λόγια της.
Και τότε καταλαβαίνεις τι σημαίνει πραγματικά το «Την τρέλα πια των γνωστικών, δε γίνεται ν’ αντέξω».
Όχι την τρέλα του δρόμου!
Όχι την τρέλα της εξέδρας!
Αλλά την τρέλα εκείνων που εμφανίζονται ως λογικοί, ενώ γύρω τους όλα στάζουν αντίφαση. Εκείνων που ζητούν πίστη ενώ παράγουν σύγχυση. Που μιλούν για σχέδιο ενώ κάθε πράξη τους μοιάζει να καταργεί την προηγούμενη. Που ζητούν σιωπή από έναν λαό που τόσα καιρό τρέφεται με πίκρα και ματαίωση.
Ως αποτέλεσμα ο φίλαθλος δεν νιώθει μόνο απογοήτευση. Νιώθει να εξαντλείται από την ίδια την προσπάθεια να μη χάσει το μυαλό του. Να βάλει μια σειρά. Να βρει μια γραμμή συνέχειας. Να πείσει τον εαυτό του πως πίσω από τα θραύσματα υπάρχει ακόμη ένας κορμός. Μα όσο το παλεύει, τόσο βαθαίνει μέσα του εκείνο το αίσθημα που κρύβουν οι στίχοι: «Βαρέθηκα, κουράστηκα και πόνεσα τα νιάτα μου στη λογική τα ξόδεψα».
Αυτό είναι, ίσως, το πιο ΑΕΛικό σημείο απ’ όλα. Όχι απλώς ότι ο κόσμος πονά. Αλλά ότι κουράστηκε να προσπαθεί να εξηγήσει το ανεξήγητο. Κουράστηκε να δίνει λογική μορφή σε κάτι που επιμένει να λειτουργεί σαν παραμόρφωση. Κουράστηκε να σπαταλά συνείδηση, υπομονή και ψυχικό απόθεμα για να μην παραδεχτεί πως αυτό που βλέπει μπροστά του δεν είναι μόνο κρίση αγωνιστική ή διοικητική. Είναι αρρώστια οργανισμού.
Φτάνεις,. λοιπόν,, στο σημείο που δεν ζητάς πια δικαίωση. Δεν ζητάς καν πλήρη λύση. Ζητάς μονάχα να σταματήσει η σταγόνα. Να πάψει αυτό το βασανιστήριο της διαρκούς ακύρωσης.Να πάψει η ΑΕΛ να ζει ανάμεσα σε λόγια που δεν κρατούν και πράξεις που αυτοαναιρούνται. Να πάψει το μυαλό να συντρίβεται κάθε μέρα λίγο περισσότερο από μια πραγματικότητα που δεν χάνει μόνο αγώνες, αλλά χάνει την ίδια την ικανότητά της να εξηγηθεί.
Μιχάλης Μπατζιόλας
