Το πρώτο κείμενο μετά την πρεμιέρα είχε τίτλο «Οι λέξεις δεν είναι “κακές” όταν λένε την αλήθεια» και αφορούσε τη συζήτηση που άνοιξε στη συνέντευξη Τύπου γύρω από τον Σωκράτη Οφρυδόπουλο και το αν το 1-1 με την Αναγέννηση Καρδίτσας μπορεί να χαρακτηριστεί αποτυχία ή όχι.
Στον πρόλογο εκείνου του κειμένου υπήρχε η επισήμανση ότι τα αγωνιστικά της πρεμιέρας θα αναλυθούν ξεχωριστά. Αυτό είναι λοιπόν το δεύτερο μέρος της ίδιας συζήτησης: τι έκανε καλά η ΑΕΛ, τι δεν έκανε, πού έχασε την ισορροπία της και τι άφησε πίσω του το 1-1 της πρώτης αγωνιστικής.
Το φετινό πρωτάθλημα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για δεύτερες σκέψεις και ακόμη λιγότερο για χαμένους βαθμούς. Τριάντα αγωνιστικές, δύο γύροι, χωρίς play-off και χωρίς εκείνη τη δεύτερη φάση που τα προηγούμενα χρόνια μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να δώσει σε μια ομάδα τη δυνατότητα να διορθώσει λάθη, να καλύψει ατέλειες και να επανέλθει πιο έτοιμη στη μάχη της ανόδου.
Κάθε παιχνίδι που περνάει, περνάει οριστικά. Κάθε βαθμός που χάνεται δεν επιστρέφει μέσα από ένα δεύτερο μίνι πρωτάθλημα. Στην πραγματικότητα αυτό ίσχυε πάντα, αλλά φέτος είναι ακόμη πιο καθαρό: η κανονική διάρκεια είναι όλο το πρωτάθλημα και κάθε αγωνιστική έχει το δικό της βάρος.
Για την ΑΕΛ αυτό σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Αν ο στόχος είναι η επιστροφή στη Super League —και για την ΑΕΛ δεν μπορεί να είναι άλλος— τότε κάθε παιχνίδι πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν παιχνίδι τριών βαθμών, είτε εντός είτε εκτός έδρας. Δεν σημαίνει ότι μια ομάδα θα κερδίσει τριάντα στα τριάντα. Σημαίνει όμως ότι πρέπει να μπαίνει σε κάθε αγώνα με τη λογική πως οφείλει να πάρει το μέγιστο. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να διαβαστεί και το 1-1 της πρεμιέρας με την Αναγέννηση Καρδίτσας.
Μετά τη λήξη της αναμέτρησης κάθισα και είδα ξανά το παιχνίδι από την τηλεόραση. Όταν βρίσκεσαι δίπλα στις γραμμές για να καλύψεις φωτογραφικά έναν αγώνα, όσο κι αν παρακολουθείς την εξέλιξή του, δεν έχεις πάντα την ίδια συνολική εικόνα που σου δίνει η τηλεοπτική μετάδοση. Κυρίως όμως θέλεις να ξαναδείς όσα ένιωσες μέσα στο γήπεδο και να διαπιστώσεις αν η πρώτη εντύπωση επιβεβαιώνεται.
Και η βασική σκέψη που μου έμεινε ήταν μία: η ΑΕΛ δεν είχε σημείο αναφοράς στο παιχνίδι της.
Το χαμένο σημείο αναφοράς και οι ισορροπίες στη μεσαία γραμμή
Αυτό φάνηκε περισσότερο στο πρώτο ημίχρονο. Έλειπε ο ποδοσφαιριστής γύρω από τον οποίο θα μπορούσε να οργανωθεί η επιθετική ανάπτυξη, ο παίκτης που θα συνέδεε τις γραμμές και θα έδινε κατεύθυνση στην κατοχή.
Στα προηγούμενα επίσημα παιχνίδια, απέναντι σε Τρίκαλα, Καλλιθέα και Ολυμπιακό, ο ρόλος αυτός έμοιαζε να ανήκει περισσότερο στον Κώστα Παπαγεωργίου. Στην πρεμιέρα όμως δεν είδαμε τον ίδιο Παπαγεωργίου και νομίζω ότι αυτό δεν είχε να κάνει μόνο με την προσωπική του απόδοση, αλλά και με τον ρόλο που του ζητήθηκε να υπηρετήσει.
Ο Παπαγεωργίου φάνηκε να αγωνίζεται πιο χαμηλά. Περισσότερο ως «8» και λιγότερο ως παίκτης που κινείται ανάμεσα στις γραμμές, κοντά στην περιοχή και πίσω από τον επιθετικό. Με Τσιγγάρα και Σίλβα μαζί στη μεσαία γραμμή, η ΑΕΛ στην πράξη έμοιαζε να παίζει με δύο ποδοσφαιριστές που έχουν περισσότερο χαρακτηριστικά «6αριού», με αποτέλεσμα ο Παπαγεωργίου να περιοριστεί περισσότερο σε καθήκοντα «8αριού» και να χαθεί ένα σημαντικό κομμάτι της δημιουργικότητας που είχαμε δει στα προηγούμενα παιχνίδια.
Το δείγμα είναι ακόμη μικρό και δεν υπάρχει κανένας λόγος για οριστικές κρίσεις. Η διαφορά, όμως, στη λειτουργία της μεσαίας γραμμής ήταν αισθητή.
Στα προηγούμενα παιχνίδια έμοιαζε να διαμορφώνεται μια διαφορετική ισορροπία, με τον Τσιγγάρα περισσότερο σε καθαρό ρόλο «6», τον Αντράντα λίγο πιο μπροστά και τον Παπαγεωργίου ακόμη ψηλότερα. Ο Αντράντα, παρότι τον είχαμε συνηθίσει σε πιο προωθημένες θέσεις, έδειξε ότι μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά χαμηλότερα, προωθώντας την μπάλα γρήγορα και, κυρίως, κάθετα.
Αυτό φάνηκε ακόμη και όταν μπήκε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο. Η μεταφορά της μπάλας προς τα εμπρός έγινε πιο άμεση και η σύνδεση των γραμμών πιο φυσική. Παράλληλα, μια τέτοια λειτουργία μπορεί να απελευθερώσει τον Παπαγεωργίου και να τον φέρει εκεί όπου θεωρώ ότι μπορεί να γίνει πολύ πιο επιδραστικός: πιο κοντά στην περιοχή, ανάμεσα στις γραμμές, με τη δυνατότητα να πατήσει περιοχή και να απειλήσει.
Το άλλο πρόβλημα ήταν οι αποστάσεις. Η ΑΕΛ δεν είχε τις γραμμές της όσο κοντά θα έπρεπε και αυτό δεν της κόστισε μόνο στην ανάπτυξη, αλλά και όταν έχανε την μπάλα. Το αμυντικό transition δεν ήταν καλό και οι περισσότερες καταστάσεις που χρειάστηκε να διαχειριστεί δεν προέκυψαν επειδή η Αναγέννηση της έκλεβε την μπάλα μέσα από οργανωμένη πίεση. Προέκυψαν από λάθη της ίδιας της ΑΕΛ.
Αβίαστες λανθασμένες πάσες, κακές επιλογές στη μεταβίβαση, προβληματικές πρώτες επαφές. Και όταν χανόταν η μπάλα, οι μεγάλες αποστάσεις δεν επέτρεπαν στην ομάδα να αντιδράσει άμεσα και να την ανακτήσει.
Η τριάδα Τσιγγάρα – Σίλβα – Παπαγεωργίου δεν βρέθηκε στην καλύτερή της ημέρα και όταν το κέντρο δεν λειτουργεί όπως πρέπει, το πρόβλημα μεταφέρεται αναπόφευκτα και στις δύο κατευθύνσεις. Δεν δημιουργείς όπως θέλεις και ταυτόχρονα δεν προστατεύεις σωστά την άμυνά σου όταν χαθεί η κατοχή.
Στο πρώτο ημίχρονο αυτό είχε ως συνέπεια η ΑΕΛ να περιμένει υπερβολικά πολλά από προσωπικές ενέργειες. Ο Νοικοκυράκης δεν ήταν τόσο επιδραστικός όσο τον είδαμε στα προηγούμενα παιχνίδια. Ο Αλμπάνης είχε διάθεση, πήρε πρωτοβουλίες και προσπάθησε να δημιουργήσει, αλλά οι περισσότερες ενέργειές του έμεναν ημιτελείς. Φαινόταν η πρόθεση, όχι όμως και το τελικό αποτέλεσμα.
Μακρής, Καμπετσής και η λύση που πρέπει να βρεθεί από μέσα
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε για μένα και η χρησιμοποίηση του Μακρή στην κορυφή. Η αίσθησή μου είναι ότι η ΑΕΛ έχασε περισσότερα απ’ όσα κέρδισε από αυτή την επιλογή.
Στα προηγούμενα παιχνίδια, όταν ο Μακρής βρισκόταν πίσω από έναν επιθετικό ή ακόμη και στα άκρα, με κάποιον άλλον να αποτελεί το σημείο αναφοράς στην κορυφή, μπορούσε να αξιοποιήσει πολύ περισσότερο τα στοιχεία του παιχνιδιού του. Να κινηθεί κάθετα, να παίξει την μπάλα πάνω στον φορ και να κινηθεί γύρω του, να πάρει δεύτερες μπάλες και να βρεθεί με πρόσωπο προς την εστία.
Ως καθαρός επιθετικός κορυφής απομονώθηκε περισσότερο και ταυτόχρονα η ΑΕΛ έχασε όλα αυτά που θα μπορούσε να της δώσει σε μια διαφορετική θέση.
Η εικόνα άλλαξε με την είσοδο του Καμπετσή. Σχεδόν αμέσως υπήρξε ένας ποδοσφαιριστής πάνω στον οποίο μπορούσε να «πατήσει» το παιχνίδι. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο ήρθε μεγάλη ευκαιρία και αργότερα το γκολ, σε μία φάση στην οποία συμμετείχε και ο Μακρής, πλέον από διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετικό χώρο γύρω του.
Για μένα, λοιπόν, το ζήτημα δεν είναι αποκλειστικά ποιοι παίζουν. Είναι κυρίως πού παίζουν και τι ζητείται από τον καθένα. Ο Μακρής μπορεί να δώσει περισσότερα όταν έχει έναν επιθετικό μπροστά του. Ο Παπαγεωργίου μπορεί να επηρεάσει πολύ περισσότερο το παιχνίδι αν βρεθεί ψηλότερα. Ο Αντράντα μπορεί να δώσει τη γρήγορη κάθετη μεταφορά της μπάλας από χαμηλότερη θέση.
Και εδώ έρχεται να προστεθεί και όσα είπε ο Σωκράτης Οφρυδόπουλος μετά το παιχνίδι. Αναγνώρισε ότι, σε σχέση με την εικόνα της ομάδας, δεν δημιουργήθηκαν οι ανάλογες ευκαιρίες και όταν ρωτήθηκε αν αυτό μπορεί να λυθεί, απάντησε πως «η δουλειά μας μπορεί να το κάνει».
Από όσα είπε στη συνέχεια για το μεταγραφικό, τουλάχιστον εγώ δεν κατάλαβα ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή ειλημμένη απόφαση για νέα προσθήκη. Δεν είπε ότι θέλει παίκτη, δεν είπε όμως και ότι δεν θέλει. Δήλωσε ότι δεν γνωρίζει κάτι και στη συνέχεια χαρακτήρισε το ρόστερ καλό, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο αν παρουσιαστεί κάποια ευκαιρία που η διοίκηση θεωρήσει ότι μπορεί να βοηθήσει.
Άρα, μέχρι να προκύψει κάτι διαφορετικό, η λογική λέει ότι η λύση πρέπει να αναζητηθεί εσωτερικά.
Είτε μέσα από διαφορετική διάταξη, είτε μέσα από αλλαγή ρόλων, είτε μέσα από διαφορετικές επιλογές προσώπων. Πώς ακριβώς θα γίνει, είναι η δουλειά του προπονητή. Και ο ίδιος είναι αυτός που θα κληθεί να βρει το σημείο αναφοράς που έλειψε στην πρεμιέρα με το, απ’ ό,τι φαίνεται αυτή τη στιγμή, υπάρχον δυναμικό.
Τα στημένα και οι πρώτες απαντήσεις από τον πάγκο
Ένα άλλο κομμάτι που χρειάζεται δουλειά είναι οι στατικές φάσεις. Η ΑΕΛ κέρδισε κόρνερ και φάουλ γύρω από την περιοχή, αλλά ειδικά στο πρώτο μέρος δεν θυμάμαι να κατάφερε να μετατρέψει κάποιο από αυτά σε ουσιαστική τελική προσπάθεια. Δεν μιλάμε καν απαραίτητα για μεγάλη ευκαιρία. Μιλάμε για την ικανότητα να φτάσει μια εκτέλεση σε παίκτη της και να ολοκληρωθεί η φάση.
Και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο θα συναντήσεις πολλές φορές ομάδες που θα έρθουν στη Λάρισα με πρώτο μέλημα να κλείσουν χώρους και να προστατεύσουν το αποτέλεσμα. Σε αυτά τα παιχνίδια ένα καλό στημένο μπορεί να ανοίξει εκεί που το οργανωμένο παιχνίδι δυσκολεύεται.
Η ΑΕΛ όχι μόνο δεν εκμεταλλεύτηκε τις δικές της στατικές φάσεις, αλλά δέχθηκε και το γκολ από μία τέτοια κατάσταση. Στην πρώτη κεφαλιά ο τερματοφύλακας αποκρούει ενστικτωδώς, όμως ο ίδιος παίκτης παίρνει το ριμπάουντ και σκοράρει. Προσωπικά θα σταθώ περισσότερο στον πρώτο χρόνο της φάσης: ο παίκτης της Αναγέννησης παίρνει την κεφαλιά ουσιαστικά χωρίς πραγματική διεκδίκηση, με τον παίκτη που τον ακολουθεί να βρίσκεται πίσω του και να μην προλαβαίνει καν να σηκωθεί μαζί του.
Άρα χρειάζεται δουλειά και στις δύο πλευρές των στημένων. Και στο πώς θα αποτελέσουν όπλο επιθετικά και στο πώς θα πάψουν να δημιουργούν κινδύνους αμυντικά.
Από τον πάγκο πάντως υπήρχαν και ενδιαφέρουσες απαντήσεις. Για τον Καμπετσή ήδη αναφέρθηκα. Ο Ζτούπης, από την άλλη, με το που μπήκε σημάδεψε το δοκάρι με σουτ έξω από την περιοχή και λίγο αργότερα είχε τη φάση μέσα στην περιοχή στην οποία του καταλογίστηκε χέρι.
Έχοντας δει ξανά τη φάση από την τηλεόραση, θεωρώ ότι αδικείται. Το κατέβασμα είναι πολύ καλό, έχει ξεκινήσει ήδη την περιστροφή και βρίσκεται σε θέση από την οποία η επόμενη κίνησή του θα ήταν πιθανότατα το σουτ.
Και εδώ θα πρέπει να θυμόμαστε κάτι σε όλη τη διάρκεια της σεζόν: στη Super League 2 δεν υπάρχει VAR. Η πρώτη απόφαση του διαιτητή είναι και η τελική.
Ο Ζτούπης πάντως είναι ένα παιδί που δείχνει ότι μπορεί να προσφέρει πραγματικά. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για μεγάλες κουβέντες, αλλά έχει δείξει πράγματα. Μαζί με τον Καραγιαννίδη θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή είναι δύο από τους «μικρούς» που έχουν βάλει σοβαρή υποψηφιότητα για χρόνο συμμετοχής, με τον Νίτσο φυσικά να βρίσκεται επίσης στη συζήτηση.
Η διαχείριση της υποχρεωτικής παρουσίας του νεαρού στην ενδεκάδα θα αποτελέσει και ένα ενδιαφέρον τακτικό κομμάτι μέσα στη σεζόν. Είναι πιθανό ένας προπονητής να αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια χρησιμοποιώντας τον νεαρό στην αμυντική γραμμή, όπως τον Καραγιαννίδη, ώστε να διατηρεί περισσότερη εμπειρία στις δημιουργικές θέσεις. Από την άλλη, αν ένας παίκτης όπως ο Ζτούπης συνεχίσει να δείχνει ότι δίνει πράγματα μπροστά, κάποια στιγμή δεν θα συζητάμε για το αν πρέπει να παίξει επειδή είναι «μικρός», αλλά επειδή το αξίζει αγωνιστικά.
Το ποδόσφαιρο δεν παίζεται σε φούρνο
Υπάρχει και ένα τελευταίο κομμάτι, εκτός των τεσσάρων γραμμών, που προσωπικά θεωρώ ότι δεν μπορεί να περάσει έτσι.
Τις προηγούμενες ημέρες είχαμε αναδείξει στο LarissAction το ζήτημα της ώρας διεξαγωγής της πρεμιέρας, γράφοντας χαρακτηριστικά ότι «το ποδόσφαιρο δεν παίζεται σε φούρνο». Το παιχνίδι ορίστηκε στις 16:00 στη Λάρισα, με την πρόγνωση να μιλά για θερμοκρασία που θα άγγιζε τους 39 βαθμούς Κελσίου. Και τελικά αυτό περίπου συνέβη.
Όσοι βρεθήκαμε στο γήπεδο είδαμε την πραγματικότητα. Ο κόσμος αναζητούσε τα σημεία της εξέδρας όπου μπορούσε να προστατευθεί από τον ήλιο. Στην ανατολική πλευρά του αγωνιστικού χώρου οι ποδοσφαιριστές φαίνονταν να υποφέρουν. Υπήρχαν cooling breaks, αλλά και κάθε πιθανή ευκαιρία για λίγο νερό αξιοποιούνταν. Δεν είναι φυσιολογική συνθήκη για ποδόσφαιρο.
Το θέμα τέθηκε στη συνέντευξη Τύπου και στους δύο προπονητές. Ο Απόστολος Χαραλαμπίδης επισήμανε ουσιαστικά ότι δεν είναι ο ίδιος αυτός που αποφασίζει, ότι οι ομάδες αγωνίζονται και άλλοι είναι εκείνοι που ορίζουν τα παιχνίδια.
Ο Οφρυδόπουλος αρχικά έσπευσε να διευκρινίσει ότι οι συνθήκες ήταν ίδιες και για τις δύο ομάδες και δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δικαιολογία. Σύμφωνοι. Αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ το ζήτημα. Κανείς δεν υποστήριξε ότι η ΑΕΛ έπαιζε στους 39 βαθμούς και η Αναγέννηση στους 25.
Το ερώτημα είναι γιατί και οι δύο ομάδες κλήθηκαν να παίξουν ποδόσφαιρο σε τέτοιες συνθήκες.
Ο προπονητής της ΑΕΛ στη συνέχεια τοποθετήθηκε σωστά, ζητώντας, αφού όπως είπε του δόθηκε το βήμα, τουλάχιστον όσο διαρκεί ο Σεπτέμβριος τα παιχνίδια να ορίζονται αργότερα, σημειώνοντας μάλιστα ότι τέτοιες συνθήκες μπορεί να αποδειχθούν επικίνδυνες για τους αθλητές.
Εδώ όμως έχω μια ένσταση που αφορά όλους μας. Αυτά πρέπει να λέγονται πριν.
Δεν πρέπει πρώτα να παίζουν οι ποδοσφαιριστές σε 38 και 39 βαθμούς και μετά να περιμένουμε την ερώτηση ενός δημοσιογράφου για να τοποθετηθούν οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου. Προπονητές, παίκτες, διοικήσεις και τα συλλογικά τους όργανα πρέπει κάποια στιγμή να είναι διατεθειμένοι να σπάσουν αυγά. Αν όλοι απλώς προσαρμόζονται σε ό,τι αποφασίζεται και διαμαρτύρονται μετά, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.
Το ίδιο αφορά και εμάς στα Μέσα. Δεν είναι αρκετό να θυμηθούμε το πρόβλημα μετά το παιχνίδι. Το κρίσιμο είναι να το αναδείξουμε όταν υπάρχει ακόμη χρόνος να αλλάξει κάτι.
Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, και μια παρεξήγηση γύρω από τη λεγόμενη «αναβάθμιση του προϊόντος». Καλώς υπάρχουν πιο οργανωμένες διαδικασίες, μπάνερ, άνθρωποι με συγκεκριμένους ρόλους στον αγωνιστικό χώρο, καλύτερη παρουσίαση πριν από την έναρξη και όλα όσα μπορούν να κάνουν ένα πρωτάθλημα να φαίνεται περισσότερο επαγγελματικό.
Αλλά αυτά είναι το περιτύλιγμα.
Αναβάθμιση του προϊόντος δεν είναι να έχεις ωραίο μπάνερ μπροστά από τους παίκτες στην παράταξη και από πίσω να τους βάζεις να παίξουν στις τέσσερις το μεσημέρι με 39 βαθμούς. Δεν είναι αναβάθμιση ούτε για τον ποδοσφαιριστή, ούτε για αυτόν που πληρώνει εισιτήριο, ούτε για τον τηλεθεατή.
Η πραγματική αναβάθμιση αρχίζει από τα αυτονόητα.
Είναι πρώτη αγωνιστική. Το δείγμα είναι μικρό και θα ήταν λάθος να επιχειρήσουμε από τώρα να δώσουμε οριστικές απαντήσεις. Μπορούμε όμως να κρατήσουμε τα πρώτα ερωτήματα. Το σημείο αναφοράς που δεν υπήρξε, τις ισορροπίες στη μεσαία γραμμή, τις αποστάσεις και το transition, τη θέση στην οποία μπορεί να αποδώσει περισσότερο ο Μακρής, τα στημένα και τις επιλογές που αρχίζουν να εμφανίζονται από τον πάγκο.
Και κυρίως να θυμόμαστε από πού ξεκινήσαμε: φέτος δεν υπάρχει δεύτερη φάση για να διορθώσει όσα άφησες πίσω σου. Υπάρχουν 30 αγωνιστικές και στο τέλος η βαθμολογία θα γράψει ακριβώς όσα κατάφερες να πάρεις μέσα σε αυτές.
Ήρθε η ώρα να οριστεί ο στόχος
Για την ΑΕΛ ο στόχος δεν μπορεί να είναι διαφορετικός από την επιστροφή στη Super League. Τουλάχιστον αυτός είναι ο πήχης που επιβάλλουν το μέγεθος της ομάδας, η ιστορία της και οι απαιτήσεις του κόσμου της.
Εκτός, βέβαια, αν ο «καπετάνιος» της νέας ΑΕΛ αποφασίσει να χαράξει διαφορετική ρότα.
Ο Σωκράτης Οφρυδόπουλος είχε προαναγγείλει, μετά το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, συνέντευξη Τύπου του ανθρώπου που έχει την ευθύνη της νέας εποχής της ομάδας. Και ήδη από τις 28 Αυγούστου, στο κείμενο «Ήρθε η ώρα ο “καπετάνιος” να χαράξει τη ρότα της νέας ΑΕΛ», είχε επισημανθεί ακριβώς αυτή η ανάγκη: να αποσαφηνιστεί δημόσια ποια είναι η κατεύθυνση, ποιος είναι ο στόχος και με ποιον πήχη θα κριθεί η φετινή προσπάθεια.
Μέχρι να συμβεί αυτό, η επιστροφή στη Super League παραμένει ο μόνος στόχος που μπορεί λογικά να αποδοθεί στην ΑΕΛ.
Και γι’ αυτό οι απαντήσεις στα πρώτα αγωνιστικά ερωτήματα καλό είναι να αρχίσουν να έρχονται όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Μιχάλης Αθ. Μπατζιόλας
