Η ΑΕΛ πέρασε ολόκληρη τη φετινή χρονιά κυνηγώντας κάτι. Στην αρχή κυνηγούσε ισοφαρίσεις. Μετά κυνηγούσε νίκες. Στη συνέχεια κυνηγούσε βαθμούς. Και τελικά έφτασε να κυνηγά την ίδια της την επιβίωση. Το πιο σκληρό όμως είναι ότι σε όλη αυτή τη διαδρομή, στην πραγματικότητα κυνηγούσε τα ίδια της τα λάθη.
Και αυτά, στο τέλος, την έφτασαν.
Όταν στις 2 Οκτωβρίου του 2025 εδω στο LarissAction δημοσιευσαμε το άρθρο «Όταν κυνηγάς τα λάθη σου», η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από μια ομάδα που δυσκολευόταν να κρατήσει το μηδέν, που δεχόταν εύκολα γκολ και που πολύ συχνά αναγκαζόταν να κυνηγά παιχνίδια πριν καν βρει ρυθμό μέσα σε αυτά. Τότε, μετά από μόλις οκτώ επίσημα παιχνίδια, το πρόβλημα μπορούσε ακόμα να διαβαστεί ως συγκυριακό. Ως μια ομάδα που ψάχνει ισορροπία, που χρειάζεται χρόνο, που προσπαθεί να σταθεροποιηθεί στη Super League.
Μήνες μετά, η πραγματικότητα δείχνει ότι δεν ήταν συγκυρία.
Τα νούμερα πλέον δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας. Η ΑΕΛ έχει δεχθεί 63 γκολ. Από αυτά, τα 39 ήρθαν στο πρώτο ημίχρονο και τα 27 πριν καν συμπληρωθεί το πρώτο μισάωρο των αγώνων. Δώδεκα φορές η εστία της παραβιάστηκε μέσα στο πρώτο τέταρτο. Στο 1’, στο 2’, στο 3’, στο 5’, στο 8’, στο 12’. Όχι μεμονωμένα. Επαναλαμβανόμενα. Σαν ένα μοτίβο που επέστρεφε ξανά και ξανά, ανεξάρτητα από αντίπαλο, έδρα ή χρονική περίοδο της σεζόν.
Η κατανομή των 63 γκολ που έχει δεχθεί φέτος η ΑΕΛ ανά 15λεπτο είναι η εξής:
1’-15’ → 12 γκολ
16’-30’ → 15 γκολ
31’-45+’ → 12 γκολ
46’-60’ → 8 γκολ
61’-75’ → 7 γκολ
76’-90+’ → 9 γκολ
Και ίσως το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο είναι ότι αυτή η εικόνα επιβίωσε όλων των αλλαγών στον πάγκο.
Με τον Πετράκη, η ΑΕΛ δέχθηκε 20 γκολ και μόλις ένα στο πρώτο τέταρτο. Με τον Μαλέζα το πρόβλημα άρχισε να διογκώνεται, με 18 γκολ παθητικό και πέντε γκολ στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο. Με τον Παντελίδη η κατάσταση έμοιαζε πλέον παγιωμένη: 24 γκολ παθητικό και έξι γκολ στο πρώτο τέταρτο. Οι προπονητές άλλαζαν. Η συμπεριφορά της ομάδας όχι.
Η ΑΕΛ έχει δεχθεί:
Με ΠΕΤΡΑΚΗ → 20 γκολ
Με ΜΑΛΕΖΑ → 18 γκολ
Με ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ → 24 γκολ
Με ΦΕΣΤΑ → 1 γκολ (μέχρι τώρα)
Και κάπου εκεί καταρρέει και η πιο εύκολη εξήγηση. Γιατί αν το πρόβλημα επαναλαμβάνεται με διαφορετικούς προπονητές, διαφορετικές λογικές και διαφορετικές προσεγγίσεις, τότε παύει να είναι αποκλειστικά θέμα πάγκου. Γίνεται θέμα νοοτροπίας, πνευματικής ετοιμότητας, συνολικής δομής και αγωνιστικής προσωπικότητας.
Η ΑΕΛ φέτος δεν έδειχνε απλώς ασταθής. Έδειχνε ομάδα που πολύ συχνά έμπαινε στο γήπεδο ήδη φοβισμένη. Μια ομάδα που δεχόταν πίεση πριν ακόμα δημιουργηθεί πίεση. Που αναγκαζόταν να κυνηγά το παιχνίδι πριν προλάβει να μπει πραγματικά μέσα σε αυτό.
Γκολ παθητικό στο πρώτο 15λεπτο ανά προπονητή
ΠΕΤΡΑΚΗΣ → 1
ΜΑΛΕΖΑΣ → 5
ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ → 6
ΦΕΣΤΑ → 0
Και αυτό είναι ίσως το πιο βαρύ συμπέρασμα της χρονιάς. Όχι ότι η ΑΕΛ δεχόταν γκολ. Όχι ότι έχανε βαθμούς. Αλλά ότι ποτέ δεν κατάφερε να διορθώσει το πρόβλημα που την ακολουθούσε από τους πρώτους μήνες της σεζόν μέχρι το τέλος της.
Το άρθρο του Οκτωβρίου έκλεινε με ένα ερώτημα: «Η λύση βρίσκεται στην ποιότητα των παικτών ή βαθύτερα, στις επιλογές και τη δουλειά του προπονητή;»
Σήμερα, ίσως η απάντηση να είναι πιο σκληρή απ’ όσο θα ήθελε να ακούσει κανείς.
Γιατί όταν αλλάζουν οι προπονητές αλλά όχι η εικόνα, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στον πάγκο.
Βρίσκεται στην ίδια την κατασκευή της ομάδας. Στον τρόπο που έμαθε να αντιδρά όταν το παιχνίδι στραβώνει. Στην αδυναμία της να αποκτήσει σταθερότητα, ψυχραιμία και αίσθηση ελέγχου.
Και κάπως έτσι, μήνες μετά, το «Όταν κυνηγάς τα λάθη σου» δεν μοιάζει πια με παρατήρηση της στιγμής.
Μοιάζει με τη συνοπτική περιγραφή ολόκληρης της χρονιάς της ΑΕΛ.
