5/5/2007, η μέρα που ο Θεός ήρθε στη γη σαν ένας από εμάς. Γιατί δεν μπορεί. Σε αυτή την μοναδική στιγμή μιας ολόκληρης γενιάς, τη στιγμή που μπαίνει ο κόσμος των ονείρων μέσα σε αυτόν της πραγματικότητας, ο Θεός επιλέγει να είναι εκεί. Στην εξέδρα αυτή…
Στις 5 Μαΐου 2007 η ΑΕΛ κέρδισε ανεπιστρεπτί την καρδιά μου, εκτός από τον χρόνο, την πίστη, τη γνώση μου στο ποδόσφαιρο.
Τότε ήμουν μόλις 33 και η σπατάλη της νιότης, σου επέτρεπε να μην νοιωθεις την ανάγκη να αφήσεις το στίγμα σου κάπου, κάποτε…
Μακάριες εποχές, μακάριοι και όσοι τότε μας πήραν από το χέρι και μας έβαλαν κι εμάς στο κάδρο μιας εφήμερης αθανασίας…
Το Κύπελλο αυτό είναι η στιγμή που διαπίστωσα ότι η ΑΕΛ δεν είναι απλά μια ομάδα, είναι μια ιδέα, που κληρονομήθηκε από ένδοξους προγόνους και που τη φλόγα της οφείλαμε – και καταφέραμε με την κατάκτηση αυτή- να κρατήσουμε αναμμένη, κάνοντας μια ακόμη γενιά περήφανη και για όσα ζούσε και για όσα με κόπο κατάφερνε. Όχι μόνο για το παρελθόν που της εξιστορούσανε .
Μια ομάδα, που οι περισσότεροι κατατάσσουν στις εκ των κορυφαίων του ελληνικού ποδοσφαίρου , όχι για τις στατιστικές, τις νίκες και τους τίτλους αλλά για τον τρόπο που λειτουργουσε κι εκφραζόταν εντός και εκτός γηπέδου , για το πώς εκδήλωνε τα συναισθήματά της πέρα και πάνω από επαγγελματισμό , καθώς και για το ότι ξεπερνώντας κάθε χρονο τα όριά της, αυτό δεν έμοιαζε με ένα προσωπικό στοίχημα αλλά με μια νίκη του πεπερασμένου απέναντι στο άπειρο, μια μικρή επιτυχία του εφικτού απέναντι στη κυριαρχία του ανθρωπίνως αδύνατου, ένα σκαλοπάτι ακόμη στην αθανασία της θνητότητας. Πόση απόσταση από το σήμερα δηλαδή …
Δύσκολο να μην νοιώσει κανείς κατάνυξη μπροστά στα πρόσωπα των φωτογραφιών από το Πανθεσσαλικό και των φωτογραφιών που υπαινίσσονταν πρόσωπα.
Γιατί όλοι μας , ορατοί και μη , δεν γράψαμε απλά ιστορία. Συνομιλήσαμε μαζί της. Καθήσαμε στην καρέκλα , τη βάλαμε στην άλλη μεριά του τραπεζιού και της πιάσαμε την κουβέντα. Ταυτιζόμενοι με τις αξίες της ΑΕΛ, γίναμε μια ψηφίδα από τις χιλιάδες που αποτελούν την ιστορία της, ένα από τα πολλά μικρά εγώ που κάνουν το εμείς , γίναμε ένα «ήμουν κι εγώ εκεί» . Και συνάμα , όλα αυτά τα χιλιάδες πρόσωπα μεγάλωσαν τα παιδιά τους και τα πήραν μαζί τους στο γήπεδο από εκείνη την ημέρα και μετά , με την ευθύνη ότι χαρτογραφούν στην ψυχή τους διαδρομές , που μέχρι χθες δεν υπήρχαν .
Κι αν η νέα γενιά υποχρεώθηκε να ζει μια δυστοπία έκτοτε , με την αμετροέπεια και την κομπορημμοσύνη να προσβάλει την αισθητική της κ με κάποιους να έχουν περιτυλίξει την αρρώστια του μυαλού τους και να νομίζουν ότι μοσχοπουλάνε με φιόγκο , θα ξέρει ότι αυτή η ομάδα , μέσα από τα 2007 αυτά , θα παραμένει στο συλλογικό υποσυνείδητο του ελληνικού ποδοσφαίρου ,ως η προσωποποίηση του πέρα από τα όρια , του υπερανθρωπινου, του μεταφυσικά χαρισματικού.
Και το Κύπελλο αυτό θα μένει για πάντα το χνάρι της ύπαρξής μας που αυτοαναφλέγεται για να πετάξει. Όλο αυτό πιο ψηλά.
Εδώ και καιρό οι λέξεις περισσεύουν. Κινητήριος δύναμη είναι το συναίσθημα και κυριαρχο συναίσθημα είναι η νοσταλγία… κάπου θυμάμαι πως σαν σήμερα , σε λίγες ώρες από τώρα , ο Φωτάκης πασάρει στον Αντσουε κ αυτός βάζει γκολ. Και βλέπω και μένα , εκεί πίσω να γλεντάω το μελλοντικό παρόν της γενιάς που με ρωτάει όλο αυτό τον καιρό : άραγε εμείς θα το ζήσουμε ;
Ναι , απλά ο χρόνος έχει τον δικό του Ρουβίκωνα να διαβεί και τίποτα δεν θα γίνει αν δεν έρθει η στιγμή του να γίνει…
Χρόνια πολλά…
Νίκος Λυράκης
