Υπάρχουν στιγμές που το ποδόσφαιρο παύει να είναι ποδόσφαιρο. Δεν μετράς πια μόνο τελικές, κατοχές, αλλαγές, σχήματα, προπονητές, χαμένες ευκαιρίες ή γκολ που δεν μπήκαν. Μετράς διαψεύσεις. Μετράς κύκλους που γυρίζουν ξανά στο ίδιο σημείο. Μετράς πόσες φορές ένας κόσμος πίστεψε ότι κάτι αλλάζει και πόσες φορές ξύπνησε στο ίδιο σκοτάδι.
Η ΑΕΛ, μετά την ήττα από τον Πανσερραϊκό, δεν βρίσκεται απλώς στην τελευταία θέση των playouts. Βρίσκεται σε ένα σημείο που πονά περισσότερο από τη βαθμολογία. Από το +6 βρέθηκε στο -3. Από την αίσθηση μιας σχετικής ασφάλειας πέρασε στην απόλυτη ασφυξία. Από το «κρατάμε την τύχη στα χέρια μας» έφτασε στο να κοιτάζει πια τους άλλους από κάτω, χωρίς καν το μαξιλάρι της ισοβαθμίας.
Και να που πλέον κοιτάμε τη βαθμολογία μουδιασμένοι όχι γιατί δεν κατλαβαίνουμε τι λένε οι αριθμοί αλλά γιατί δεν αντέχουμε αυτό που λένε. Η ανάγκη έγινε ιστορία. Η ιστορία έγινε σιωπή. Και η σιωπή ένα βάρος που κάθεται πάνω μας σαν όλου του κόσμου τη σκόνη.
Το πιο βαρύ δεν είναι μόνο ότι χάσαμε. Είναι ότι όλα αυτά μοιάζουν σαν να έχουν ξανασυμβεί με άλλους πρωταγωνιστές, άλλα πρόσωπα, άλλα λόγια, αλλά με την ίδια τελική γεύση. Σαν μια ιστορία που αλλάζει σκηνικά, αλλά όχι μοίρα.
Εκεί κάπου έρχεται στο μυαλό το «Καληνύχτα Κεμάλ». Όχι σαν τραγούδι απλής απαισιοδοξίας, αλλά σαν πικρή παραβολή για έναν κόσμο που κάθε φορά υπόσχεται ότι θα αλλάξει και κάθε φορά επιστρέφει στις ίδιες του τις πληγές. Έναν κόσμο όπου η αθωότητα διαψεύδεται, η πίστη κουράζεται, η ελπίδα γίνεται ξανά ερώτημα και ο άνθρωπος που αγαπά μένει να αναρωτιέται αν τελικά είναι αφελής που συνεχίζει να πιστεύει.
Γιατί αυτό ζει σήμερα ο κόσμος της ΑΕΛ. Δεν είναι απλώς θυμωμένος. Είναι εξαντλημένος από την επανάληψη. Από τις δηλώσεις που δεν αντέχουν μέχρι την επόμενη πράξη. Από τις αποφάσεις που μοιάζουν να γεννιούνται στην πίεση. Από τις ανακοινώσεις, τις αντιφάσεις, τις αλλαγές, τις υποσχέσεις, τις μεταθέσεις ευθύνης. Από μια πραγματικότητα που κάθε φορά ζητά πίστη, αλλά σπάνια προσφέρει σταθερό έδαφος για να πατήσεις.
Η αλλαγή προπονητή, η επιστροφή Φέστα, τα πέντε παιχνίδια που απομένουν, όλα αυτά είναι πλέον κομμάτια μιας έκτακτης συνθήκης. Δεν υπάρχει χρόνος για μεγάλα σχέδια. Δεν υπάρχει χώρος για επικοινωνιακές ασκήσεις. Δεν υπάρχει πια πολυτέλεια για νέο αφήγημα. Η ΑΕΛ χρειάζεται βαθμούς. Χρειάζεται καθαρό μυαλό. Χρειάζεται ομάδα. Χρειάζεται ανθρώπους που θα αντέξουν να σηκώσουν βάρος και όχι να το περιφέρουν από ώμο σε ώμο μέχρι να πέσει κάτω.
Αν κάτι τρομάζει περισσότερο από την τελευταία θέση, είναι η αίσθηση ότι η ΑΕΛ δεν έπεσε εκεί από ένα μόνο κακό βράδυ. Έπεσε από μια αλληλουχία λαθών, καθυστερήσεων, αδυναμιών, νεύρων και επιλογών που η μία ερχόταν να βαραίνει την άλλη. Δεν την πάτησε μόνο ο αντίπαλος. Την πάτησαν και τα δικά της βήματα. Τα ίδια της τα πόδια. Κι αυτό είναι πάντα το πιο δύσκολο να το αντέξεις.
Ο κόσμος μπορεί να φωνάζει, να πονά, να αγανακτεί, να λέει λόγια σκληρά. Όμως πίσω από όλα αυτά υπάρχει κάτι πολύ απλό: δεν αντέχει να βλέπει την ΑΕΛ να μικραίνει. Δεν αντέχει να βλέπει την ομάδα του να ξαναμπαίνει σε μονοπάτια που υποτίθεται πως είχε αφήσει πίσω. Δεν αντέχει να του ζητούν διαρκώς πίστη, όταν γύρω του όλα μοιάζουν να δοκιμάζουν τα όριά της.
Το «Καληνύχτα Κεμάλ» τελειώνει με την πικρή αίσθηση πως ο κόσμος δεν αλλάζει. Για την ΑΕΛ, το ερώτημα είναι αν υπάρχει ακόμη χρόνος να διαψεύσει αυτή τη φράση. Όχι με λόγια. Όχι με ανακοινώσεις. Όχι με νέες υποσχέσεις. Με πράξεις μέσα στο γήπεδο. Με βαθμούς. Με ευθύνη. Με μια ύστατη αντίδραση που δεν θα μοιάζει με σπασμό, αλλά με ομάδα που αποφάσισε επιτέλους να ζήσει.
Τώρα δεν θέλει άλλες εξηγήσεις.
Θέλει ψυχή!
Θέλει ευθύνη!
ΘΕΛΕΙ ΑΕΛ!!!
Γιατί αν δεν αλλάξει τώρα, δεν θα μιλάμε πια για μια κακή χρονιά. Θα μιλάμε για ακόμη έναν κύκλο που έκλεισε όπως φοβόμασταν.
Και τότε το «καληνύχτα» δεν θα είναι στίχος.
Θα είναι διάγνωση.
Μιχάλης Μπατζιόλας
