Αν η σημερινή ανακοίνωση της ΠΑΕ ΑΕΛ είχε στόχο να ξεκαθαρίσει το τοπίο γύρω από την επόμενη μέρα της ομάδας, στην πραγματικότητα πέτυχε μάλλον το αντίθετο. Αντί να απαντήσει καθαρά στα βασικά ερωτήματα, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αίσθηση ότι γύρω από την υπόθεση της μεταβίβασης στήνεται ένα σκηνικό εντυπώσεων, υπαινιγμών και στοχευμένης αποδόμησης του μοναδικού ανθρώπου που εμφανίστηκε δημόσια ως ενδιαφερόμενος. Γιατί όταν η ΠΑΕ επιλέγει να ανακοινώσει ότι ο Ζήσης Ντελόπουλος «όχι απλά αδυνατεί να πληρώσει το τίμημα εξαγοράς της ΑΕΛ με οποιαδήποτε διευκόλυνση, αλλά δυσκολεύεται ακόμη και άνευ τιμήματος να διαχειριστεί τις άμεσες υποχρεώσεις της ΑΕΛ», τότε δεν ενημερώνει απλώς. Διαμορφώνει εικόνα. Και αυτή η εικόνα έχει έναν σαφή στόχο: να εμφανίσει τον ενδιαφερόμενο ως οικονομικά ανεπαρκή και την απερχόμενη διοίκηση ως εκείνη που δήθεν έχει εξαντλήσει κάθε περιθώριο διευκόλυνσης.
Κι εδώ γεννιέται το απλό, καθαρό και αμείλικτο ερώτημα: τελικά θέλει να φύγει ή θέλει να βγάλει; Γιατί από τη μία η ΠΑΕ γράφει ότι «ο στόχος μας δεν είναι να κερδίσουμε αλλά απλά να αποχωρήσουμε» και από την άλλη, από το δελτίο Τύπου της Ερασιτεχνικής ΑΕΛ, προκύπτει ότι στην ερώτηση ποιο είναι το ποσό που ζητείται για την αποχώρηση, η απάντηση ήταν το μετοχικό κεφάλαιο των 3.300.000 ευρώ, ποσό στο οποίο περιλαμβάνεται και η αξία του προπονητικού κέντρου στα Δένδρα, την οποία ο κ. Νταβέλης τοποθετεί περίπου στο 1.500.000 ευρώ. Αν αυτό δεν είναι τίμημα, τότε τι ακριβώς είναι; Αν αυτό δεν είναι οικονομική απαίτηση αποχώρησης, τότε πώς ακριβώς πρέπει να το ονομάσουμε;
Η ΠΑΕ δεν μπορεί να πατάει ταυτόχρονα σε δύο βάρκες. Δεν μπορεί από τη μία να διακινεί το μήνυμα ότι δεν την ενδιαφέρει να κερδίσει, αλλά απλώς να φύγει, και από την άλλη να υπάρχει καταγεγραμμένο ποσό 3,3 εκατομμυρίων ευρώ ως σημείο αναφοράς για την αποχώρηση. Δεν μπορεί να επικαλείται το «άνευ τιμήματος» μόνο όταν θέλει να αποδομήσει τον ενδιαφερόμενο και ταυτόχρονα να αποφεύγει την καθαρή δημόσια δέσμευση ότι όποιος αναλάβει το σύνολο των υποχρεώσεων της ΠΑΕ παίρνει την ομάδα χωρίς κανένα τίμημα. Εκεί κρίνεται η ειλικρίνεια της ανακοίνωσης. Όχι στις φράσεις. Στη δέσμευση.
Και τα νούμερα δεν είναι μικρά. Σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν στην Ερασιτεχνική ΑΕΛ, οι ρυθμισμένες οφειλές προς Εφορία και ΙΚΑ ανέρχονται σε 1.780.000 ευρώ, με μηνιαία δόση 78.000 ευρώ. Σε αυτές προστίθενται οι τρέχουσες εισφορές προς ΙΚΑ, ύψους 17.000 ευρώ κάθε μήνα, με αποτέλεσμα το συνολικό μηνιαίο φοροασφαλιστικό βάρος να φτάνει στις 95.000 ευρώ. Παράλληλα, υπάρχουν περίπου 700.000 ευρώ τρέχουσες υποχρεώσεις προς τρίτους και ποδοσφαιριστές, οι οποίες, σύμφωνα με την ίδια ενημέρωση, πρέπει να τακτοποιηθούν άμεσα. Δηλαδή, με τα ίδια τα στοιχεία που δόθηκαν προς τα έξω, ο επόμενος καλείται να αναλάβει ένα συνολικό βάρος περίπου 2,48 εκατομμυρίων ευρώ, πέρα από τις ανάγκες λειτουργίας της επόμενης ημέρας.
Αν λοιπόν η απερχόμενη διοίκηση πράγματι δεν θέλει να κερδίσει, αλλά μόνο να αποχωρήσει, ας το πει καθαρά: αν εμφανιστεί επίσημη πρόταση από άνθρωπο ή σχήμα που αναλαμβάνει το σύνολο των υποχρεώσεων της ΠΑΕ, θα παραδοθεί η ομάδα χωρίς τίμημα; Ναι ή όχι; Όχι μισόλογα, όχι υπαινιγμοί, όχι επικοινωνιακές διατυπώσεις, όχι επιθέσεις στον έναν ή στον άλλον. Καθαρή κουβέντα. Γιατί δεν γίνεται να χρησιμοποιείται η φράση «ακόμη και δωρεάν» για να ενισχυθεί η εικόνα ότι ο Ντελόπουλος δεν μπορεί και, την ίδια στιγμή, να μη δηλώνεται με σαφήνεια ότι η ΠΑΕ όντως δίνεται δωρεάν σε όποιον αναλάβει τα χρέη και τις υποχρεώσεις της.
Κάπου εδώ, η υπόθεση αρχίζει να θυμίζει την περιβόητη συνέντευξη του αντιπροέδρου του Εδεσσαϊκού, εκείνο το θρυλικό ποδοσφαιρικό στιγμιότυπο του ελληνικού παραλογισμού με το «θέλαμε, μετά δεν θέλαμε, μετά ήθελαν αυτοί, μετά δεν θέλαμε εμείς». Μόνο που εδώ δεν υπάρχει χώρος για γέλια. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν αγώνα που θα οριστεί ξανά από την ΕΠΑΕ. Μιλάμε για την επόμενη μέρα της ΑΕΛ. Και η σημερινή εικόνα μοιάζει εξίσου μπερδεμένη: θέλουμε να φύγουμε, αλλά υπάρχει ποσό 3,3 εκατομμυρίων. Δεν θέλουμε να κερδίσουμε, αλλά υπάρχει τίμημα. Το τίμημα δεν είναι το πρόβλημα, αλλά αναφέρεται. Ακόμη και άνευ τιμήματος δεν μπορεί ο ενδιαφερόμενος, αλλά δεν υπάρχει καθαρή δέσμευση ότι όποιος αναλαμβάνει τα χρέη παίρνει την ΠΑΕ χωρίς αντίτιμο. Θέλουμε, δεν θέλουμε, βγάζουμε, δεν βγάζουμε, φεύγουμε, αλλά με όρους που κανείς δεν έχει αποτυπώσει με την καθαρότητα που απαιτεί η στιγμή.
Μόνο που η ΑΕΛ δεν είναι σκετς. Δεν είναι ατάκα αρχείου από το ελληνικό ποδόσφαιρο των 00s. Είναι ένας ιστορικός σύλλογος που βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις. Και όταν η απερχόμενη διοίκηση δηλώνει ότι «ο στόχος μας δεν είναι να κερδίσουμε αλλά απλά να αποχωρήσουμε», τότε οφείλει να το αποδείξει με μια καθαρή, δημόσια και δεσμευτική θέση: όποιος αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις της ΠΑΕ, παίρνει και την ομάδα χωρίς τίμημα. Αλλιώς, το «δεν θέλουμε να κερδίσουμε» μένει απλώς μια ωραία φράση μέσα σε ένα επικοινωνιακό μπέρδεμα.
Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και ένα ακόμη ζήτημα που κάνει το τοπίο ακόμη πιο θολό. Ο Αχιλλέας Νταβέλης εμφανίζεται διαρκώς να τοποθετείται, να απαντά, να αποδομεί, να κρίνει, να δείχνει και να κουνάει το δάχτυλο προς πάσα κατεύθυνση. Ως τι ακριβώς μιλά; Είναι ο τυπικός κάτοχος των μετοχών της ΠΑΕ ΑΕΛ; Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΑΕ; Είναι θεσμικά καταγεγραμμένος σε θέση που του δίνει αυτόν τον ρόλο; Ή συνεχίζουμε να ζούμε μέσα στο γνωστό θολό καθεστώς όπου άλλος εμφανίζεται, άλλος φέρεται, άλλος υπογράφει και άλλος μιλά; Κάποια στιγμή πρέπει να απαντηθεί κι αυτό. Όχι ως λεπτομέρεια, αλλά ως ζήτημα θεσμικής σοβαρότητας.
Και κάπου εδώ το πράγμα αγγίζει τα όρια της πολιτικής σάτιρας. Γιατί αν ακούσει κανείς προσεκτικά όσα λέγονται, θα νομίσει ότι κάπου εκεί γύρω κυκλοφορεί ακόμη ο Άγιος Βασίλης. Κάποιος που θα εμφανιστεί, θα δώσει 3,3 εκατομμύρια ευρώ, θα αναλάβει και άλλα 2,48 εκατομμύρια υποχρεώσεων, θα σηκώσει στις πλάτες του μια ομάδα που χρειάζεται άμεση χρηματοδότηση, θα αποδεχθεί το διαμορφωμένο πλαίσιο, θα πάρει και το ρίσκο της επόμενης ημέρας και στο τέλος θα πρέπει ίσως να ακούσει κιόλας ότι του έγινε χάρη. Ο κόσμος της ΑΕΛ δεν είναι υποχρεωμένος να αντιμετωπίζει ως λογικό αυτό που σε κάθε σοβαρή επιχειρηματική συζήτηση θα ακουγόταν ως ανέκδοτο. Ας πει λοιπόν κάποιος στον Αχιλλέα Νταβέλη — ή, αν χρειάζεται, ας του το πει ο αδερφός του ο Γιάννης — ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Δεν υπάρχει επενδυτής που θα έρθει να σκορπίσει εκατομμύρια, να πάρει πάνω του και τα χρέη, και στο τέλος να λέει κι ευχαριστώ.
Η ΑΕΛ έχει φτάσει σε σημείο που δεν αντέχει άλλη θολούρα, άλλες λεκτικές ασκήσεις και άλλες επιδείξεις επικοινωνιακής πυγμής. Ή πράγματι θέλουν να παραδώσουν την ομάδα, και τότε οφείλουν να το αποδείξουν με καθαρούς όρους, ή συνεχίζουν να παίζουν το παιχνίδι των εντυπώσεων, αποδομώντας όποιον εμφανίζεται και κρατώντας για τον εαυτό τους το δικαίωμα να πουν αύριο «εμείς θέλαμε, αλλά κανείς δεν μπορούσε». Μόνο που αυτό πια δεν αρκεί.
Τα λόγια τελείωσαν. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Και η πραγματικότητα λέει πως όταν ζητάς 3,3 εκατομμύρια ευρώ και ταυτόχρονα ο επόμενος πρέπει να σηκώσει και 2,48 εκατομμύρια ευρώ υποχρεώσεων, τότε δεν αποχωρείς απλώς. Αξιώνεις. Και αν πράγματι δεν αξιώνεις, τότε έχεις μόνο έναν δρόμο: να το δηλώσεις δημόσια, καθαρά και δεσμευτικά.
Όποιος αναλαμβάνει τα χρέη, παίρνει και την ΠΑΕ.
Όλα τα άλλα είναι δημιουργία εντυπώσεων.
Μιχάλης Μπατζιόλας
