Ανθοδέσμη κατέθεσε ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ ΑΕΛ κ. Ζήσης Στυλιανός στο μνημείο έξω από το AEL FC ARENA στα ονόματα των Δημήτρη Κουκουλίτσιου και Δημήτρη Μουσιάρη, με αφορμή τη συμπλήρωση 47 ετών από την 6 Σεπτέμβρη 1979 όταν οι δύο παίκτες της ΑΕΛ έχασαν τη ζωή τους σε τροχαίο δυστύχημα και η ΠΑΕ σε ανακοίνωσή της αναφέρει:
“6 Σεπτεμβρίου 1979 – 6 Σεπτεμβρίου 2026
Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν ανήκουν μόνο στο ημερολόγιο.
Ανήκουν στη μνήμη.
Η 6η Σεπτεμβρίου 1979 είναι μία από αυτές για την ΑΕΛ και για ολόκληρη τη Λάρισα.
Εκείνη την ημέρα, δύο νέα παιδιά που είχαν συνδέσει τα πρώτα μεγάλα όνειρα της ζωής τους με το ποδόσφαιρο και τη βυσσινί φανέλα, ο Δημήτρης Κουκουλίτσιος και ο Δημήτρης Μουσιάρης, δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους.
Το ταξίδι τους προς την Αθήνα, για τις υποχρεώσεις της Εθνικής Ελπίδων, σταμάτησε τραγικά στο δρόμο. Ήταν μόλις 19 και 20 ετών. Η ζωή τους βρισκόταν ακόμη στην αρχή της και το ποδόσφαιρο είχε ήδη αρχίσει να τους ανοίγει δρόμους που κανείς τότε δεν μπορούσε να γνωρίζει πού θα οδηγούσαν.
47 χρόνια μετά, δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε να μετρήσουμε τι θα μπορούσαν να είχαν πετύχει.
Η ιστορία δεν γράφτηκε έτσι.
Αυτό που έχει σημασία είναι πως η ΑΕΛ δεν τους άφησε ποτέ πίσω.
Τα ονόματα του Δημήτρη Κουκουλίτσιου και του Δημήτρη Μουσιάρη πέρασαν από τη γενιά που τους έζησε στις επόμενες γενιές που τους γνώρισαν μέσα από τις διηγήσεις, τις φωτογραφίες, τις αναμνήσεις και την ιστορία της ομάδας.
Και έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους που πραγματικά ανήκουν σε έναν σύλλογο:
ο χρόνος δεν τους απομακρύνει. Τους κάνει μέρος της ιστορίας του.
Η ΑΕΛ Novibet θυμάται σήμερα δύο δικά της παιδιά.
Όχι μόνο τους ποδοσφαιριστές που φόρεσαν τη φανέλα της.
Αλλά τον Δημήτρη και τον Δημήτρη.
Τα δύο νέα παιδιά που έφυγαν πριν προλάβουν να δουν τη διαδρομή που τους επιφύλασσε η ζωή.
Η μνήμη τους έχει πλέον τη δική της θέση μέσα στον χρόνο της ΑΕΛ. Τα ονόματά τους εξακολουθούν να ακούγονται, να γράφονται και να μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, ενώ η τιμή προς εκείνους συνεχίζεται και μέσα από το ποδόσφαιρο.
47 χρόνια μετά, η ΑΕΛ στέκεται απέναντι στη φωτογραφία τους με σεβασμό.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό που μπορεί να πει ένας σύλλογος για δύο ανθρώπους που έφυγαν τόσο νωρίς:
Δεν σας ξεχάσαμε.
Δεν σας ξεχνάμε.
Και όσο υπάρχει ΑΕΛ, τα ονόματά σας θα έχουν θέση μέσα στην ιστορία της.
