Κάθε τέλος είναι και μια νέα αρχή.
Η ΑΕΛ πέρασε σε νέα διοικητική εποχή, με τον Ζήση Στυλιανό να αναλαμβάνει την ΠΑΕ και τον Αχιλλέα Νταβέλη να παραδίδει τη σκυτάλη.
Μια νέα αρχή, όμως, ειδικά στην ΑΕΛ, μοιάζει πάντα λίγο με ταξίδι στο άγνωστο. Με βάρκα την ελπίδα.
Μόνο που η ελπίδα, από μόνη της, δεν είναι σχέδιο.
Οι πρώτες δηλώσεις του Ζήση Στυλιανού είχαν ένα στοιχείο που αξίζει να αναγνωριστεί. Δεν προσπάθησε να ωραιοποιήσει την κατάσταση. Δεν μίλησε σαν να παραλαμβάνει μία έτοιμη, πλήρως οργανωμένη και άμεσα ανταγωνιστική ΠΑΕ.
Είπε καθαρά ότι υπάρχουν οικονομικές, οργανωτικές και αγωνιστικές δυσκολίες. Ότι ο χρόνος έχει χαθεί. Ότι το ρόστερ είναι περιορισμένο. Ότι δεν υπάρχει ολοκληρωμένος αγωνιστικός σχεδιασμός.
Αυτή η παραδοχή δείχνει αντίληψη της πραγματικότητας που ανέλαβε να διαχειριστεί. Και σε μια ομάδα που έχει κουραστεί από μεγάλα λόγια, αυτό δεν είναι λίγο.
Όμως από εδώ και πέρα αρχίζει το δύσκολο κομμάτι.
Υπάρχει και ένας σχεδόν συμβολικός κύκλος ημερομηνιών.
Στις 10 Ιουλίου 2013, με την ΑΕΛ του Πηλαδάκη να βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη διάλυση, έπεφταν στο τραπέζι σενάρια ανάγκης για να αποφευχθεί το οριστικό αδιέξοδο. Ανάμεσά τους και η περίφημη ιδέα της «ΑΕΛοβέροιας», μέσω της εξαγοράς ουσιαστικά του ΑΦΜ της Βέροιας.
Τελικά, η διάλυση δεν αποφεύχθηκε. Η ΑΕΛ δεν δήλωσε συμμετοχή στη Football League, οδηγήθηκε σε εκκαθάριση και πήρε τον δρόμο της Γ’ Εθνικής, τότε ερασιτεχνικής κατηγορίας.
Στις 9 Ιουλίου 2026, δεκατρία χρόνια μετά, η ΑΕΛ περνά στα χέρια του Ζήση Στυλιανού.
Ο Οδυσσέας χρειάστηκε δέκα χρόνια περιπλάνησης για να επιστρέψει στην Ιθάκη του. Η ΑΕΛ βρίσκεται δεκατρία χρόνια σε μια δική της περιπλάνηση. Μόνο που η δική της αναζήτηση δεν είναι πια η επιστροφή στην Ιθάκη. Αυτή χάθηκε από το 2008.
Η αναζήτηση είναι πιο ταπεινή και ταυτόχρονα πιο ουσιαστική: να ξαναβρεί η ΑΕΛ τον ίσιο δρόμο.
Γιατί ανάμεσα στο 2013 και στο 2026 χωράει μια ολόκληρη εποχή. Μια διαδρομή γεμάτη προσδοκίες, πτώσεις, ανόδους, αλλαγές ιδιοκτησίας, χαμένες ευκαιρίες και διαρκείς αποκλίσεις από αυτό που η ΑΕΛ υπήρξε κάποτε ως αξιακό μέγεθος.
Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο αγωνιστικό. Ήταν βαθύτερο.
Η ΑΕΛ, μέσα σε αυτά τα δεκατρία χρόνια, παρέκκλινε πολύ από τις αξίες της. Από την αίσθηση συλλογικότητας, αξιοπρέπειας, σοβαρότητας και ενότητας που κάποτε την ξεχώριζαν. Από το αίσθημα ότι ο σύλλογος δεν είναι απλώς μια ΠΑΕ, αλλά ένας οργανισμός με μνήμη, ρίζες και ευθύνη απέναντι στον κόσμο του.
Γι’ αυτό η νέα αρχή δεν μπορεί να είναι απλώς αλλαγή ιδιοκτησίας.
Πρέπει να είναι προσπάθεια επαναφοράς.
Όχι μόνο της ομάδας στη Super League.
Αλλά της ΑΕΛ στις αξίες της.
Όλοι μας έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε στη νέα αρχή. Να κάνουμε ξανά όνειρα για το μέλλον. Να νιώσουμε ότι κάτι αλλάζει, ότι κάτι μπορεί να χτιστεί από την αρχή.
Κάποτε είχα γράψει πως η σοφία γεννά πίστη και ελπίδα. Η αγάπη όχι.
Η αγάπη για την ΑΕΛ υπάρχει. Υπήρχε πάντα. Δεν χρειάζεται να την αποδείξει ο κόσμος της ξανά και ξανά.
Η ελπίδα ξαναγεννήθηκε, όπως συμβαίνει σε κάθε νέα αρχή.
Η πίστη, όμως, μένει να κερδηθεί.
Και η πίστη δεν κερδίζεται με υπογραφές, ούτε με συνεντεύξεις Τύπου. Κερδίζεται με σοφία, ευθύνη και πράξεις.
Κάπου εδώ ταιριάζει ο Καζαντζάκης:
«Ν’ αγαπάς την ευθύνη.»
Και αυτό δεν αφορά μόνο τον Ζήση Στυλιανό ή τη νέα διοίκηση.
Αφορά όλους μας.
Γιατί αν η ΑΕΛ περπάτησε αυτά τα δεκατρία χρόνια σε ένα σκοτεινό μονοπάτι, δεν βρέθηκε εκεί μόνη της. Το 2013, μέσα στην αγωνία να αποφευχθεί η διάλυση, μέσα στον φόβο για το άγνωστο και στην ανάγκη να υπάρξει μια άμεση λύση, ήμασταν κι εμείς που ανοίξαμε την πόρτα στον Βαγγέλη Πλεξίδα.
Το κάναμε πιστεύοντας ότι μπορεί να ήταν η διέξοδος.
Όμως από εκείνη τη στιγμή άρχισε μια διαδρομή που, χρόνο με τον χρόνο, απομάκρυνε την ΑΕΛ από πολλά από όσα την καθόριζαν.
Γι’ αυτό η ευθύνη σήμερα δεν είναι μόνο να κρίνουμε τον επόμενο.
Είναι και να θυμόμαστε τον δρόμο που μας έφερε ως εδώ.
Να μη μπερδέψουμε ξανά την ανάγκη με τη λύση.
Να μη βαφτίσουμε ξανά την ελπίδα σχέδιο.
Να μη ζητήσουμε έναν ακόμη σωτήρα, αλλά μια ΑΕΛ που θα ξαναχτιστεί πάνω στις αξίες της.
Αυτό είναι πλέον το ζητούμενο.
Να μετατραπεί η ελπίδα σε σχέδιο.
Το σχέδιο σε πράξεις.
Και οι πράξεις σε πίστη.
Δεν υπάρχει λόγος να μηδενιστεί μια νέα αρχή πριν καν ξεκινήσει.
Αλλά ούτε και να αντιμετωπιστεί ως λευκή επιταγή.
Η ΑΕΛ έχει ανάγκη να πιστέψει, αλλά έχει και ανάγκη να δει. Να δει κατεύθυνση, συνέπεια, σοβαρότητα, σεβασμό στις αξίες της και καθαρό δρόμο για την επόμενη ημέρα.
Μακάρι αυτή τη φορά να έχουμε φτάσει πράγματι στον πάτο του βαρελιού.
Μακάρι από εδώ και πέρα η σύγκλιση του παρόντος να δημιουργήσει την ΑΕΛ του μέλλοντος.
Η αγάπη υπάρχει.
Η ελπίδα ξαναγεννήθηκε.
Η πίστη μένει να κερδηθεί.
Και από σήμερα, ο δρόμος για να κερδηθεί είναι μόνο ένας:
οι πράξεις.
Μιχάλης Αθ. Μπατζιόλας
