Η ΑΕΛ που επέστρεψε στο πρωτάθλημα της Super League ψάχνει εναγωνίως την πρώτη της νίκη που θα τη βοηθήσει σημαντικά σε πολλά επίπεδα στη φετινή της προσπάθεια και βαθμολογικά, αλλά και ψυχολογικά.
Αναζητώντας λοιπόν αυτό το «τρίποντο» ο Γιώργος Πετράκης, παρουσίασε μία ομάδα με αλλαγές σε πρόσωπα, προσπαθώντας να εμφανίσει ένα σύνολο που θα ασκήσει περισσότερη πίεση και θα είναι πιο ευέλικτη στην Τρίπολη. Η εικόνα του δίνει πόντους δικαίωσης, γιατί η ΑΕΛ -σχεδόν στο σύνολο της αναμέτρησης – ήταν καλύτερη από τον αντίπαλό της, ο οποίος κουβαλά μεγαλύτερη εμπειρία από τη συνεχή παρουσία του στην κατηγορία.
Και όμως σ’ ένα παιχνίδι που οι «βυσσινί» άρχισαν να παρουσιάζουν σημάδια βελτίωσης, παρουσίασαν κυρίως στο πρώτο του μέρος, αδυναμίες που δεν είχαν να κάνουν με το σύνολο, αλλά με τα άτομα. Τα ατομικά λάθη στην άμυνα και κυρίως πάνω στη επιθετική μετάβαση άφηναν αμυντικά κενά που τα εκμεταλλεύτηκαν οι γηπεδούχου και σε συνδυασμό με την αδυναμία στην κρίσιμη στιγμή στο επιθετικό τρίτο δημιούργησαν μια εικόνα που δεν ταίριαζε με την απόδοση των δύο ομάδων.
Όμως, φάνηκε ότι αυτή η «αταίριαστη» εικόνα απόδοσης και σκορ αφενός «τσίτωσε» τους «βυσσινί», αφετέρου έφερε επιπλέον εφησυχασμό στους γηπεδούχους, που ίσως και να πίστεψαν ότι είχαν «κλειδώσει» τη νίκη.
Και πάνω σε αυτή την «πίστη» κάλπασε η πίστη της ΑΕΛ για την ανατροπή, με αλλαγές στα πρόσωπα αλλά με πάθος και προσπάθεια ως το 90φεύγα… Και αν ο μεγάλος πρωταγωνιστής Γιάννης Πασάς, είχε καλύτερο τελείωμα λίγο πριν το τελευταίο σφύριγμα του Κόκκινου, σήμερα θα μιλούσαμε για την «επική» ανατροπή.
Αυτό το 2-2 πάντως πρέπει να αποτελέσει τη βάση πάνω στην οποία καλείται Πετράκης και παίκτες να «χτίσουν» αυτοπεποίθηση να παλέψουν για να λύσουν τα προβλήματα για να παρουσιαστούν ακόμη καλύτεροι στη συνέχεια…
Υπομονή και πίστη λοιπόν…
Νίκος Ι. Ασπρούδης
