Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ημέρα που το LarissAction βγήκε στον αέρα. Ένας χρόνος δεν είναι πολύς, είναι όμως αρκετός για να καταλάβεις γιατί ξεκίνησες κάτι, τι θέλεις να γίνει και, ίσως ακόμη περισσότερο, τι δεν θέλεις να γίνει. Η πρώτη χρονιά λειτουργίας μας συνέπεσε με μια δύσκολη και γεμάτη αντιθέσεις χρονιά για την ίδια την ΑΕΛ. Μια χρονιά στην οποία επέστρεψε στη Super League, αλλά δεν κατάφερε να παραμείνει σε αυτή, με προσδοκίες, χαρές, απογοητεύσεις, αλλαγές και έντονες διακυμάνσεις. Θα μπορούσαμε σήμερα να σταθούμε στα άρθρα, στις επισκέψεις, στα θέματα που διαβάστηκαν περισσότερο ή σε όσα καταφέραμε να προσθέσουμε μέσα σε αυτούς τους δώδεκα μήνες. Δεν είναι, όμως, αυτά που έρχονται πρώτα στο μυαλό.
Γιατί ο πρώτος χρόνος του LarissAction σημαδεύτηκε σχεδόν πριν προλάβει να αρχίσει. Στις 15 Οκτωβρίου 2025, ακριβώς έναν μήνα μετά την έναρξη του site, χάθηκε ο Χούχο. Και τότε χρειάστηκε να γραφτεί ένα από εκείνα τα κείμενα που δεν θέλεις ποτέ να χρειαστεί να γράψεις. Ένα κείμενο που θα προτιμούσαμε να μην είχε υπάρξει ποτέ λόγος να δημοσιευτεί και που ευχόμαστε να μη χρειαστεί να ξαναγράψουμε ποτέ. Αυτό είναι που επισκιάζει, αναπόφευκτα, τον πρώτο χρόνο. Γιατί τα αποτελέσματα ξεχνιούνται, οι ποδοσφαιριστές, οι προπονητές και οι διοικήσεις αλλάζουν, οι άνθρωποι όμως αφήνουν πίσω τους κάτι διαφορετικό. Και ο Χούχο είναι κομμάτι αυτής της πρώτης χρονιάς, όπως είναι κομμάτι μιας πολύ μεγαλύτερης βυσσινί ιστορίας.
Από εκεί και πέρα, μέσα σε αυτούς τους δώδεκα μήνες προσπαθήσαμε να κάνουμε κάτι πολύ συγκεκριμένο: να έχουμε άποψη και να τη γράφουμε. Όχι επειδή θεωρούμε ότι κατέχουμε κάποια απόλυτη αλήθεια για την ΑΕΛ και σίγουρα όχι επειδή περιμένουμε να συμφωνούν όλοι μαζί μας. Θέλουμε όμως, όταν υπάρχει κάτι που αφορά την ομάδα, να μπορούμε να το κοιτάζουμε, να το ψάχνουμε, να το αξιολογούμε και να παίρνουμε θέση. Να επαινούμε όταν θεωρούμε ότι υπάρχει λόγος, να ασκούμε κριτική όταν πιστεύουμε ότι πρέπει και, όταν κάνουμε λάθος, να μπορούμε να το αναγνωρίζουμε. Η άποψη που προσπαθεί να μη δυσαρεστήσει ποτέ κανέναν συνήθως στο τέλος δεν λέει τίποτα, κι εμείς δεν δημιουργήσαμε το LarissAction για να μη λέμε τίποτα.
Το ίδιο ισχύει και για την είδηση. Δεν μας απασχολεί η αποκλειστικότητα ως αυτοσκοπός και δεν θεωρούμε ότι η αξία μιας είδησης καθορίζεται από το ποιος την έγραψε πρώτος. Αν υπάρχει μια πληροφορία που αφορά την ΑΕΛ και έχει πραγματικό ενδιαφέρον, θα προσπαθήσουμε να τη διασταυρώσουμε και να την αναδείξουμε, είτε την έχουμε πρώτοι είτε έχει ήδη δημοσιευτεί αλλού, είτε κάποιοι συμφωνούν με την ανάδειξή της είτε όχι. Για εμάς το ζητούμενο είναι η ίδια η είδηση και η σημασία της. Προσπαθούμε, στον βαθμό που μας αναλογεί, να υπηρετούμε τον δημόσιο λόγο. Απλώς έτυχε να έχουμε αυτό το βήμα και θεωρούμε ότι το βήμα αυτό δεν μας δίνει κάποιο ιδιαίτερο προνόμιο· μας δημιουργεί ευθύνη για όσα επιλέγουμε να γράψουμε.
Μπορεί αρκετές φορές να αργούμε — άλλωστε το «Όλα στην… ώρα μας!» δεν προέκυψε τυχαία. Προτιμούμε όμως να έχουμε κάτι να πούμε όταν δημοσιεύουμε, παρά να βιαζόμαστε μόνο και μόνο για να προλάβουμε κάποιον. Μέσα στον πρώτο χρόνο γράψαμε ειδήσεις, απόψεις και αναλύσεις, βρεθήκαμε στα γήπεδα, φωτογραφίσαμε, ξαναείδαμε αγώνες, ψάξαμε στοιχεία και αριθμούς και προσπαθήσαμε να δώσουμε στο LarissAction τη δική του ταυτότητα. Δεν τα κάναμε όλα σωστά και σίγουρα δεν τα κάναμε όλα όπως θα θέλαμε. Έχουμε ακόμη πολλά να διορθώσουμε, να προσθέσουμε και να μάθουμε.
Αν κάτι, λοιπόν, θέλουμε να κρατήσουμε από αυτόν τον πρώτο χρόνο, είναι ακριβώς αυτό: να μη χάσουμε στην πορεία τον λόγο για τον οποίο ξεκινήσαμε. Να συνεχίσουμε να γράφουμε για την ΑΕΛ, να έχουμε θέση, να ακούμε τη διαφορετική άποψη, να αναδεικνύουμε την είδηση και να προσπαθούμε κάθε μέρα να γινόμαστε λίγο καλύτεροι. Κρατάμε όσους μας διάβασαν, όσους συμφώνησαν και όσους διαφώνησαν αλλά επέστρεψαν για να δουν ξανά τι έχουμε να πούμε. Και πάνω απ’ όλα κρατάμε τους ανθρώπους που μπορεί να μην είναι πια εδώ, αλλά παραμένουν μέσα σε αυτή την ιστορία. Ένας χρόνος LarissAction. Συνεχίζουμε, με άποψη, με φωνή και πάντα για την ΑΕΛ.
Νίκος Ι. Ασπρούδης – Μιχάλης Αθ. Μπατζιόλας
