Για τα αγωνιστικά της πρεμιέρας θα τα πούμε και θα τα γράψουμε αναλυτικά. Για το τι έκανε καλά η ΑΕΛ, για το τι δεν έκανε, για το πώς διαχειρίστηκε το παιχνίδι με την Αναγέννηση Καρδίτσας και για το τι αφήνει πίσω του το 1-1 της πρώτης αγωνιστικής. Υπάρχει, όμως, κάτι άλλο που με τσίγκλισε περισσότερο μετά τη λήξη της αναμέτρησης. Όχι μέσα στις τέσσερις γραμμές, αλλά στη συνέντευξη Τύπου.
Στο φινάλε της διαδικασίας, ο Νίκος Ασπρούδης ρώτησε τον Βαγγέλη Νοικοκυράκη αν για τους ποδοσφαιριστές της ΑΕΛ το αποτέλεσμα ήταν επιτυχία ή αποτυχία. Ο Νοικοκυράκης απάντησε ουσιαστικά χωρίς περιστροφές: «Σίγουρα επειδή είμαστε σε αυτήν την ομάδα, δεν γίνεται σε κάθε παιχνίδι να μην είσαι για τη νίκη, οπότε το αποτέλεσμα της ισοπαλίας σίγουρα δεν μας ευχαριστεί».
Κάπου εκεί παρενέβη ο Σωκράτης Οφρυδόπουλος. Ο προπονητής της ΑΕΛ θέλησε να τοποθετηθεί πάνω στον χαρακτηρισμό του αποτελέσματος και είπε πως «δεν μπορούμε να μιλάμε για επιτυχία ή αποτυχία από ένα αποτέλεσμα», πως «ούτε το πρωτάθλημα το παίρνει κάποιος από την πρώτη αγωνιστική ούτε το χάνει» και πως είναι «πολύ χοντρό» να θεωρηθεί αποτυχία ένα ισόπαλο αποτέλεσμα στην πρεμιέρα. Προτίμησε να το χαρακτηρίσει «στενάχωρο».
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το σημείο της διαφωνίας. Όχι επειδή θεωρώ ότι από μία ισοπαλία κρίνεται η σεζόν, ούτε επειδή πιστεύω ότι η πρώτη αγωνιστική μπορεί να καταδικάσει ή να απογειώσει μία ομάδα. Αυτά θα ήταν υπερβολές. Η ουσία είναι αλλού. Είναι στη σημασία των λέξεων και, κυρίως, στη νοοτροπία που κρύβεται πίσω από αυτές.
Δεν υπάρχουν «κακές» λέξεις όταν οι λέξεις περιγράφουν με ακρίβεια αυτό που συνέβη. Η λέξη «αποτυχία» δεν σημαίνει καταστροφή. Δεν σημαίνει ότι απέτυχε η ΑΕΛ συνολικά, ότι απέτυχε ο προπονητής της, ότι απέτυχαν οι ποδοσφαιριστές ή ότι χάθηκε το πρωτάθλημα. Σημαίνει κάτι πολύ απλούστερο: ότι ένας συγκεκριμένος στόχος δεν επιτεύχθηκε.
Και όταν η ΑΕΛ αγωνίζεται στην έδρα της απέναντι σε ομάδα της ίδιας κατηγορίας, ο στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από τη νίκη. Αυτό, άλλωστε, παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Νοικοκυράκης. Αν ο στόχος είναι η νίκη και η νίκη δεν έρχεται, τότε ως προς τον συγκεκριμένο στόχο υπάρχει αποτυχία. Αυτό δεν ακυρώνει την προσπάθεια, δεν μηδενίζει τα θετικά στοιχεία, δεν ακυρώνει την αντίδραση της ομάδας και δεν προδικάζει τίποτα για τη συνέχεια. Απλώς περιγράφει αυτό που συνέβη.
Το «στενάχωρο», από την άλλη, είναι κάτι διαφορετικό. Είναι συναίσθημα. Μπορεί ένα αποτέλεσμα να είναι στενάχωρο, απογοητευτικό, πικρό, ακόμη και άδικο. Όμως το αν ήταν στενάχωρο δεν απαντά στο αν επιτεύχθηκε ο στόχος. Και πολλές φορές, στην προσπάθεια να αποφύγουμε μία λέξη που ακούγεται πιο βαριά, καταλήγουμε να στρογγυλεύουμε την πραγματικότητα. Αυτό το στρογγύλεμα, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να κάνει μεγαλύτερη ζημιά από την ίδια τη λέξη που προσπαθούμε να αποφύγουμε.
Οι μεγάλες ομάδες, οι μεγάλοι άνθρωποι, γενικά όσοι έχουν πραγματικά μεγάλο μέγεθος σε έναν τομέα, δεν φοβούνται να αντικρίσουν την αποτυχία κατάματα. Δεν γίνονται μικρότεροι όταν την αναγνωρίζουν. Το αντίθετο. Η δύναμή τους φαίνεται ακριβώς στο ότι μπορούν να πουν «σήμερα δεν τα καταφέραμε», να αναλάβουν το βάρος της πραγματικότητας και να συνεχίσουν. Το να μην ονομάζεις μια αποτυχία δεν σε κάνει περισσότερο επιτυχημένο. Κάποιες φορές μπορεί να σε οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο.
Και εδώ είναι το σημείο που θεωρώ πιο σημαντικό για την ΑΕΛ. Μια ομάδα με το μέγεθος, την ιστορία, τον κόσμο και τις απαιτήσεις της δεν έχει ανάγκη από προσαρμογή του πήχη ανάλογα με το αποτέλεσμα. Δεν έχει ανάγκη από λέξεις που μαλακώνουν την εικόνα. Έχει ανάγκη από καθαρούς στόχους, καθαρή αξιολόγηση και καθαρή ευθύνη.
Ο άνθρωπος που κρατά στα χέρια του το αγωνιστικό κομμάτι, που αποφασίζει, σχεδιάζει και καθοδηγεί, δεν θα έπρεπε να φοβάται να πει δημόσια ότι «σήμερα ο στόχος μας ήταν η νίκη και αποτύχαμε να τον πετύχουμε». Μια τέτοια φράση δεν τον μικραίνει. Δεν ακυρώνει τη δουλειά του. Δεν τον αποδυναμώνει απέναντι στους παίκτες ή στον κόσμο. Αντίθετα, δείχνει επίγνωση του βάρους της θέσης του και του μεγέθους της ομάδας που εκπροσωπεί.
Εκτός, βέβαια, αν υπάρχει πράγματι διαφορετική άποψη. Αν δηλαδή για τον προπονητή της ΑΕΛ ένα εντός έδρας 1-1 απέναντι σε ομάδα της ίδιας κατηγορίας δεν συνιστά αποτυχία ως προς τον στόχο της νίκης, τότε η συζήτηση αλλάζει επίπεδο. Γιατί τότε δεν διαφωνούμε πια για τη λέξη. Διαφωνούμε για τον πήχη.
Στο LarissAction γράψαμε αμέσως μετά το παιχνίδι ότι όταν η ΑΕΛ αγωνίζεται στο γήπεδό της με ομάδες της ίδιας κατηγορίας, ο στόχος πρέπει να είναι ένας και μοναδικός: η κατάκτηση της νίκης. Αυτή η θέση δεν αλλάζει επειδή η λέξη «αποτυχία» ακούγεται πιο σκληρή από τη λέξη «στενάχωρο».
Η ΑΕΛ μπορεί να είχε καλά διαστήματα. Μπορεί να έδειξε αντίδραση. Μπορεί να έχει περιθώρια βελτίωσης. Μπορεί η σεζόν να είναι μόλις στην αρχή και να υπάρχει πολύς δρόμος μπροστά. Όλα αυτά μπορεί να είναι αληθινά ταυτόχρονα.
Όπως αληθινό είναι και το εξής: στην πρεμιέρα, στην έδρα της, δεν πέτυχε τον στόχο της νίκης.
Και οι λέξεις δεν είναι «κακές» όταν λένε την αλήθεια.
Μιχάλης Αθ. Μπατζιόλας
