Ακόμη και λίγα λεπτά πριν από την έναρξη της σημερινής αναμέτρησης, όποιον Λαρισαίο και αν ρωτούσες σχετικά με το μέλλον της ΑΕΛ στην κατηγορία θα σου απαντούσε αφοπλιστικά «θα μείνει. Θα κάνει 4 στα 4 και θα μείνει».
Είτε διαφωνείς, είτε συμφωνείς με τη συγκεκριμένη ατάκα δεν μπορείς να μην παραδεχτείς την πίστη των οπαδών, των φιλάθλων προς την ομάδα, όταν η ίδια δείχνει εδώ και καιρό να μην το πιστεύει. Γιατί – δυστυχώς – εγώ αυτό είδα και σήμερα, μια ομάδα όχι να μην προσπαθεί, αλλά να μην πιστεύει ότι μπορεί να πετύχει το θαύμα (και μακάρι να διαψευστώ).
Γιατί πιστεύω, σημαίνει διεκδικώ και η ΑΕΛ σήμερα δεν διεκδίκησε παρά λίγα και σε ελάχιστο χρόνο. Ουσιαστικά διεκδίκησε από τη στιγμή που βρέθηκε πίσω στο σκορ, ως και τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, γιατί μετά μάλλον έδειξε να ικανοποιείται με την ισοπαλία. Βέβαια, τα μαθηματικά ακόμη βγαίνουν (ή βγαίνουν αν τα… τραβήξουμε από τα μαλλιά), όμως μπορεί να νικηθεί μία «ανίατη αρρώστια» με «ασπιρίνες»;.
Τι ήταν το σημερινό ματς πριν από την έναρξή του; Ο «τελικός των τελικών», παιχνίδι απόλυτος μονόδρομος και η ομάδα κατεβαίνει με τρία στόπερ και τον Φεριγκρά να παίζει στη δεξιά πλευρά και τον Παπαγεωργίου στην αριστερή, σχήμα που δεν σε… γεμίζει για επιθετικογενές (και ήρθε και η παραδοχή από τον κ. Λαυδαρία ότι «πρέπει να ρισκάρουμε», αλλά πότε δεν μας είπε). Μάλιστα η εξέλιξη μετά την ισοφάριση ευνοούσε την ΑΕΛ που είχε ένα γήπεδο στο… πόδι και μία χαμένη ευκαιρία, που έμεινε χαμένη και μόνη ως το τέλος της αναμέτρησης.
Η επανάληψη ήταν η κορωνίδα της ευθυνοφοβίας με παίκτες που ήθελαν αλλά δεν ήξεραν το πώς, με πάγκο που σε ελάχιστο χρονικό διάστημα κλήθηκε να κάνει «μαγικά», γιατί κάποιοι έτσι το αποφάσισαν. Και φυσικά, τα μαγικά δεν πιάνουν πάντα, εκτός και αν είσαι ο «Χάρι Πότερ». Μια ανούσια κυκλοφορία της μπάλας, αλλά στο τελευταίο τρίτο «το μυαλό μου είναι θολό» και μηδέν εις το πηλίκο, σε αντίθεση με τον Αστέρα που είχε και δύο καθαρές ευκαιρίες.
Και πλέον από το «τέσσερα στα τέσσερα», φτάνουμε στο «τρία στα τρία»… Και ναι μαθηματικά μπορεί να συμβεί το θαύμα, όμως πως μία ομάδα που έχει να κερδίσει από την 31η Ιανουαρίου μπορεί να γυρίσει «τούμπα» τη διαμορφωθείσα κατάσταση; Και ποιοι εκτός των φιλάθλων αυτής της ομάδας το πιστεύουν πραγματικά;
Γιατί μόνο όσοι το πιστεύουν, είτε είναι προπονητές, είτε είναι παίκτες, είτε είναι στελέχη της ομάδας θα πρέπει να βρεθούν το απόγευμα της Τρίτης στο χορτάρι του γηπέδου του Αγρινίου για να αφήσουν στην άκρη τα αγωνιστικά συστήματα και να καταθέσουν ψυχή για να καταφέρουν να δώσουν συνέχεια στην πίστη.
Η ευθύνη είναι βαριά…
Νίκος Ι. Ασπρούδης
