Την ώρα που «το Μητρικό Σωματείο ως θεματοφύλακας της ΑΕΛ» συνυπογράφει επιστολές για «διασφάλιση παραμονής» μέσω αναδιαρθρώσεων και επείγουσων συσκέψεων, την ώρα που η ίδια η έννοια της ΑΕΛ επιχειρείται να χωρέσει σε διαδικασίες και λύσεις που δεν γράφτηκαν ποτέ για αυτήν, έρχεται μια τοποθέτηση που δεν κάνει θόρυβο αλλά λέει τα πάντα. Όχι γιατί εξηγεί τι πρέπει να γίνει, αλλά γιατί θυμίζει τι δεν επιτρέπεται να γίνει. Και αποκτά βάρος γιατί δεν προέρχεται από κάποιον που απλώς μιλά για την ΑΕΛ, αλλά από τον Νίκο Νταμπίζα — τον αρχηγό της ΑΕΛ του 2007 — έναν άνθρωπο που τη βίωσε, τη φόρεσε, την υπηρέτησε και την οδήγησε σε μια από τις πιο καθαρές στιγμές της ιστορίας της. Γιατί, τελικά, η διαφορά δεν βρίσκεται στις επιστολές ούτε στις πρωτοβουλίες της στιγμής, αλλά στη νοοτροπία· σε εκείνη τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το «να σωθείς όπως να ’ναι» από το «να αντέξεις όπως έμαθες». Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή την αντίθεση, αποτυπώνεται ίσως πιο καθαρά από ποτέ τι ήταν, τι είναι και τι κινδυνεύει να γίνει η ΑΕΛ.
Ακολουθεί το χαρακτηριστικό απόσπασμα της τοποθέτησης του Νίκου Νταμπίζα στην εκπομπή του Κυριάκου Θωμαΐδη:
Κυριάκος Θωμαΐδης: Για να κλείσουμε, κύριε Νταμπίζα, βλέπω σήμερα ότι η είδηση της ημέρας –και για μένα αυτή είναι η είδηση– είναι η στάση των φίλων της ΑΕΛ. Και μπράβο τους. Γιατί τι λένε; «Εμείς δεν θέλουμε να παραμείνουμε στην κατηγορία μέσα από μια αναδιάρθρωση που θα γίνει την τελευταία στιγμή». Έχουμε συνηθίσει στο ελληνικό ποδόσφαιρο να πηγαίνουμε σε αναδιαρθρώσεις της τελευταίας στιγμής, ενώ αυτά κανονικά συμφωνούνται από πριν. Μάλιστα, το κανονιστικό πλαίσιο προβλέπει σαφώς ότι για να γίνει αύξηση ομάδων, πρέπει να πάμε στη μεθεπόμενη σεζόν, όχι στο τέλος της ίδιας. Και αυτή η αντίδραση των φίλων της ΑΕΛ –το «δεν το θέλουμε», παρότι το προτείνει η διοίκηση– έχει ενδιαφέρον. Γιατί, ξέρετε, και τα play-outs είναι αυτά που κεντρίζουν το ενδιαφέρον των φιλάθλων. Θα γίνει μάχη εκεί, ακόμα δεν έχει παραδώσει όπλα η ομάδα.
Νίκος Νταμπίζας: Δεν είναι έκπληξη, κύριε Θωμαΐδη, η στάση των φίλων της ΑΕΛ. Ήμουν έξι χρόνια στην ομάδα, είχα την τιμή και το προνόμιο να είμαι αρχηγός. Σαν σήμερα, πριν από 19 χρόνια, κατακτήσαμε το Κύπελλο απέναντι στον Παναθηναϊκό. Είναι μια τελείως διαφορετική νοοτροπία και κουλτούρα, που κάνει την ΑΕΛ ένα πολύ ξεχωριστό σωματείο, μια πολύ ιδιαίτερη ποδοσφαιρική ομάδα. Και με βρίσκει 100% σύμφωνο η άποψη ότι, αν θέλεις να πετύχεις κάτι, πρέπει να το πετύχεις με τον τρόπο που έχει τη νομιμότητα. Χωρίς καμία μορφή αλισβερισιού ή οτιδήποτε άλλο.
