Χθες, 15 Οκτωβρίου 2025, έφυγε από τη ζωή ο Χούχο (Χρίστος Χουχορέλος). Μόλις σαράντα χρονών…
Ένας άνθρωπος με καθαρή καρδιά, με χαμόγελο, με ψυχή γεμάτη ΑΕΛ.
Με τον Χούχο μας ένωσε πριν είκοσι χρόνια η κοινή μας αγάπη για την ομάδα.
Στις κερκίδες γνωριστήκαμε — εκεί που η φωνή γίνεται προσευχή και το βυσσινί χρώμα κυλάει σαν αίμα στις φλέβες.
Μα όσο περνούσαν τα χρόνια, η σχέση μας ξεπέρασε τα όρια του γηπέδου.
Δεν ήμασταν απλώς φίλοι. Ήμασταν αδέρφια — όχι εξ αίματος, αλλά εκ βυσσινί αίματος.
Ζήσαμε μαζί χαρές, λύπες, ταξίδια, στιγμές που μόνο η ΑΕΛ μπορεί να προσφέρει.
Και όπως συχνά κάνει η ζωή, πολλούς μας πήγε σε διαφορετικά μονοπάτια.
Άλλος έφτιαξε οικογένεια, άλλος βυθίστηκε στις ευθύνες, άλλος απλώς χάθηκε μέσα στον χρόνο.
Όμως το δέσιμο δεν χάθηκε ποτέ.
Σήμερα, στην κηδεία του Χούχο, ήμασταν όλοι εκεί.
Παλιοί φίλοι, παιδιά από τον σύνδεσμο των Monsters, άνθρωποι που κάποτε γίναμε μια μεγάλη οικογένεια. Μπορεί να χαθήκαμε με τα χρόνια, αλλά στο κατευόδιο του Χρήστου ξανασμίξαμε — όπως τότε που οι φωνές μας αντηχούσαν δυνατά στο πέταλο.
Και μέσα σε εκείνη τη σιωπή της στιγμής, ένιωσα πως δεν αποχαιρετώ απλώς έναν φίλο. Αποχαιρετούσα τον αδερφό μου.
Τον άνθρωπο με τον οποίο μοιραστήκαμε κοινές στιγμές, κοινά όνειρα, κοινές φωνές, κοινές ανησυχίες, κοινές λύπες. Έναν άνθρωπο που, ακόμη κι αν έφυγε, θα μείνει για πάντα μέρος της ζωής μου.
Γιατί όλοι μας είχαμε δύο ζωές. Τη ζωή μας… και την ΑΕΛική ζωή μας.
Και αν σήμερα σε αποχαιρετήσαμε από την πρώτη, το Σάββατο, στο εντός έδρας παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, θα σε αποχαιρετήσω εκεί που σε γνώρισα.
Εκεί που οι δρόμοι μας σμίξανε. Εκεί που γεννήθηκε η φιλία μας — μέσα στις φωνές, στα τραγούδια και στη βυσσινί τρέλα.
Αυτός θα είναι ο πιο δύσκολος αποχαιρετισμός. Εκεί, στα τσιμέντα του γηπέδου, η φωτογραφία σου θα γίνει πανό, για να είσαι παρών εκεί που αγάπησες — στην κερκίδα, να βλέπεις τη βυσσινί φανέλα με το άλογο στο στήθος, να τραγουδάς από ψηλά μαζί με τους υπόλοιπους.
Κι εμείς, εδώ κάτω, θα φωνάζουμε δυνατά: «ΑΕΛ, θυμήσου… πάντα μαζί σου!»
Κι εσείς, από εκεί πάνω, θα μας απαντάτε όπως μόνο εσείς ξέρετε: «Βασίλισσα, σε θέλουν και οι νεκροί σου!»
Οι Monsters μπορεί να μην είναι πια στο πέταλο. Άλλοι έχουν πάρει τα ηνία, άλλες φωνές γεμίζουν τα τσιμέντα του, άλλα πανιά κοσμούν τη φάτσα του. Μα εύχομαι αυτά τα παιδιά να δεθούν όπως δεθήκαμε κι εμείς. Να γίνουν κι εκείνοι οικογένεια — να μάθουν ότι η ΑΕΛ δεν είναι μόνο ομάδα. Είναι τρόπος ζωής. Είναι ψυχή. Είναι αδελφοσύνη.
Γιατί όσοι αγαπήσαμε αληθινά, όσοι ζήσαμε με πάθος και με καρδιά βυσσινί, δεν φεύγουμε ποτέ στ’ αλήθεια.
Αδερφέ μου Χούχο, καλό ταξίδι.
Κι όταν οι φωνές μας γεμίζουν τον αέρα, να ξέρεις πως εσύ θα είσαι εκεί.
Από το club του παραδείσου, να τραγουδάς μαζί μας, για την ΑΕΛ που τόσο αγάπησες.
Γιατί οι αδερφοί εκ βυσσινί αίματος δεν χάνονται ποτέ.
Καλή αντάμωση…
Μπατζιόλας Μιχάλης
