Υπάρχουν γκολ που έχουν αξία για το αποτέλεσμα και άλλα που κουβαλούν μια πολύ πιο προσωπική ιστορία. Για τον Νίκο Νίτσο, το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της ΑΕΛ συνδύασε και τα δύο, στη νίκη των “βυσσινί” με 1-0 απέναντι στον ΟΦΗ, το βράδυ της Τετάρτης (28/10), στο AEL FC Arena.
Ο νεαρός επιθετικός ήταν ο άνθρωπος που έκρινε την αναμέτρηση για την 4η αγωνιστική της League Phase του Κυπέλλου Ελλάδας, βρίσκοντας για πρώτη φορά δίχτυα με τη φανέλα της ΑΕΛ. Ένα γκολ που πανηγύρισε με ιδιαίτερη ένταση μπροστά στους οργανωμένους οπαδούς, σε μια στιγμή που περίμενε από τότε που ξεκίνησε να κυνηγά το ποδοσφαιρικό του όνειρο.
Άλλωστε, ο ίδιος δεν έκρυψε τη σημασία που είχε για εκείνον αυτή η στιγμή. Στη συνέντευξη Τύπου μετά την αναμέτρηση χαρακτήρισε το πρώτο του γκολ με την ΑΕΛ «όνειρο ζωής», δίνοντας το στίγμα των συναισθημάτων που τον συνόδευσαν στον πανηγυρισμό.
Η αφιέρωση που ακολούθησε
Ο πανηγυρισμός μπροστά στην κερκίδα, ωστόσο, δεν ήταν το τέλος αυτής της προσωπικής στιγμής. Όταν επέστρεψε στον αγωνιστικό χώρο, ο Νίτσος έβγαλε την προστατευτική καλαμίδα του, πάνω στην οποία υπήρχε η φωτογραφία του παππού του, που δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή.
Την κράτησε στα χέρια του, την έδειξε και έστρεψε το βλέμμα και το χέρι του προς τον ουρανό, αφιερώνοντάς του το πρώτο του γκολ με την ΑΕΛ. Λίγο αργότερα, φίλησε τη φωτογραφία, ολοκληρώνοντας έναν πανηγυρισμό που είχε πολύ βαθύτερο νόημα από την επιτυχία μιας ποδοσφαιρικής προσπάθειας.
Ήταν μια αφιέρωση σε έναν άνθρωπο που ο ίδιος επέλεξε να έχει συμβολικά μαζί του μέσα στον αγωνιστικό χώρο, σε μια από τις σημαντικότερες στιγμές της μέχρι τώρα πορείας του.
Οι τρεις διαδοχικές φωτογραφίες του LarissAction αποτυπώνουν αυτή την ιδιαίτερη στιγμή: τον Νίτσο να κρατά τη φωτογραφία, να δείχνει προς τον ουρανό και να την ασπάζεται. Μια μικρή ιστορία μέσα σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, που δύσκολα θα μπορούσε να αποδοθεί μόνο μέσα από το τελικό αποτέλεσμα.
Για την ΑΕΛ, το γκολ του Νίτσου σήμανε μια σημαντική νίκη στο Κύπελλο και τρεις πολύτιμους βαθμούς στη διεκδίκηση της πρόκρισης. Για τον ίδιο, όμως, ήταν και κάτι ακόμη: ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα και μια αφιέρωση στον παππού του, με τον δικό του τρόπο.
