Κάτω από ιδανικές συνθήκες τούτη εδώ την ώρα θα έπρεπε να σκεφτόμαστε τα αυριανά γενέθλια της ΑΕΛ, τα 62α της από εκείνη την Κυριακή 17 Μαΐου 1964 όταν η Αθλητική Ένωση Λάρισας πήρε «σάρκα και οστά».
Όμως αυτά τα γενέθλια έρχεται να τα… σκεπάσει αυτό που συνέβη λίγο πριν τις 9 το βράδυ της 16ης Μαΐου 2026, ο υποβιβασμός της «βασίλισσας» και η επιστροφή της στις κατώτερες κατηγορίες, μόλις έναν χρόνο μετά την άνοδό της.
Ένας υποβιβασμός «αλλοπρόσαλλος», όπως «αλλοπρόσαλλη» ήταν κι όλη η αγωνιστική περίοδος που ολοκληρώνεται την Πέμπτη. Ένας υποβιβασμός που δεν έβγαλε «ανάθεμα», έστω κι αν πόνεσε πολύ, μάλιστα είχε και χειροκροτήματα με την ολοκλήρωση της αναμέτρησης, γιατί ίσως είχε γίνει «βίωμα» καιρό πριν από τους φίλους της ΑΕΛ που ξεγελούσαν τους εαυτούς τους με τα μαθηματικά και μόνο…
Είναι οι στιγμές που το μυαλό τρέχει, αλλά που οι λέξεις δεν βγαίνουν, δεν σχηματίζουν προτάσεις ολοκληρωμένες και μένουν εκεί «σφηνωμένες» στο μυαλό και έρχονται να τις στριμώξουν κι άλλες σκέψεις, κι άλλες σκέψεις, μέχρι να τις συνθλίψουν.
Το «βιβλίο» του φετινού υποβιβασμού πρέπει να διανεμηθεί δωρέαν σε όλους όσοι ασχολούνται με τα ομαδικά αθλήματα και να έχει τίτλο «Πως κάνεις άνθρακα έναν… θησαυρό» και να περιέχει όλα τα λάθη από πέρυσι τον Μάΐο ως και φέτος. Να καταγράψει την αδυναμία δημιουργίας ενός project με λογική, τη στήριξη σε αυτό στη συνέχεια, το… κρυφτούλι στις κρίσιμες στιγμές και το κούνημα του δαχτύλου στις καλές στιγμές και όλα αυτά σε εκείνους που πίστεψαν ως και το τέλος σε αυτό που οι ιθύνοντες απλά περίμεναν να συμβεί.
Και έβγαινε το ερώτημα από τους φιλάθλους που περίμεναν στωικά πολλά λεπτά μετά τη λήξη της αναμέτρησης «και τώρα τι γίνεται;». Και είναι και η αβεβαιότητα κάτι που κατάφερε να δημιουργήσει η νυν ηγεσία των «βυσσινί», είτε με τις δηλώσεις της, είτε με την απουσία της στις «καυτές» ημέρες.
Ένα ερώτημα που προσωπικά δεν έχω απάντηση, γιατί δεν γνωρίζω και τις σκέψεις των ανθρώπων που έχουν τις τύχες της ομάδας στα χέρια τους και σαφώς δεν επιθυμώ να μπλέξω σε σενάρια που θα «κουρκουτιάσουν» κι άλλο το μυαλό μου.
Αφήνω τις ώρες να περάσουν, ίσως τα λόγια να βρουν από μόνα τους τη σειρά και να φτιάξουν προτάσεις που θα αποτυπωθούν σύντομα, όπως αποτυπώνονταν εξάλλου και όλο το προηγούμενο διάστημα στη μικρή «ζωή» τούτης εδώ της ιστοσελίδας, απλά και ξεκάθαρα.
Κρατάω το «Δεν θα σ’ αφήσω ποτέ» και εύχομαι στην ΑΕΛ ενόψει και της γενέθλιας ημέρας της τα καλύτερα να είναι μπροστά…
Νίκος Ι. Ασπρούδης
