Μια φορά κι έναν καιρό, στην πόλη όπου το βυσσινί δεν είναι χρώμα αλλά μνήμη, ζούσε μια ομάδα που δεν είχε ανάγκη από παραμυθάδες. Κι όμως, τον τελευταίο καιρό, γύρω από την ΑΕΛ υφαίνεται μια αφήγηση —όχι για να εξηγήσει, αλλά για να καλύψει.
Ο «κακός λύκος» είθισται να υπάρχει πάντα για να… «ενώνει». Άλλοτε με τη μορφή ενός αντιπάλου, άλλοτε σε κάποια σελίδα του «παραμυθιού» με την μορφή του ιδιοκτήτη του γηπέδου, που στέρησε τον λαό από το σπίτι του. Μαζεύτηκαν υπογραφές, ειπώθηκαν μεγάλα λόγια, χτίστηκαν προσδοκίες. Κι όμως, ενώ η προσοχή στρεφόταν εκεί, η ομάδα στο χορτάρι έμενε χωρίς νίκες, χωρίς σταθερότητα, χωρίς παλμό.
Και όταν το παραμύθι με το γήπεδο άρχισε να ξεθωριάζει, εμφανίστηκε άλλο κεφάλαιο:
οι δηλώσεις.
Μόνο που δεν μίλησε ο πρωταγωνιστής.
Βγήκαν να μιλήσουν άλλοι — ο Μαλεζάς και ο Ανδρεάδης.
Όχι για να εξηγήσουν,
όχι για να αναλύσουν,
αλλά για να μας υπενθυμίσουν πως «έχουμε την καλύτερη διοίκηση».
Κι όμως, το ερώτημα αιωρείται:
Αν η διοίκηση είναι καλή,
γιατί δεν μιλάει η ίδια;
Γιατί αφήνει άλλους να βγουν μπροστά,
χωρίς λόγια, χωρίς θέση, χωρίς απαντήσεις;
Ποιες ακριβώς ευθύνες αναλαμβάνει;
Έχει συνειδητοποιήσει την κατάσταση;
Την αγωνιστική εικόνα;
Τη βαθμολογία;
Την απογοήτευση του κόσμου;
Ή μήπως η σιωπή είναι η απάντηση;
Κι ύστερα ήρθε το σημερινό σκηνικό — όχι παραμύθι, αλλά πραγματικότητα. Μετά την ήττα, δεν ήταν ο κόσμος που κρύφτηκε. Ήταν η διοίκηση. Ο Αχιλλέας Νταβέλης μέσα σε μια κλειστή σουίτα με κλειστά παράθυρα και φώτα σβηστά. Και στο τέλος, όταν τα συνθήματα εναντίον της διοίκησης ακούστηκαν, η μουσική στη διαπασών για να σκεπαστούν οι φωνές.
Το γήπεδο όμως δεν είναι σελίδα στα social για να απενεργοποιήσουμε τα σχόλια βλέπετε…
Και τότε γεννιέται το τελευταίο ερώτημα — ίσως και το σημαντικότερο:
Αν κάποιος κρύβεται,
από τι κρύβεται;
Από την κριτική;
Από την ευθύνη;
Από τον ίδιο του τον κόσμο;
Γιατί στις αληθινές ιστορίες,
ο λύκος δεν ορίζεται από τα λόγια,
αλλά από τη συμπεριφορά.
Η ΑΕΛ δεν χρειάζεται άλλους «κακούς» σε ρόλους που γράφονται κατά περίσταση.
Δεν χρειάζεται νέα αφηγήματα για να γεμίζουν το κενό.
Χρειάζεται κάτι πολύ απλούστερο:
– ξεκάθαρη τοποθέτηση
– αναγνώριση ευθυνών
– σχέδιο
– πρόσωπο που δεν κρύβεται
Γιατί στο τέλος, το παραμύθι αποκαλύπτει πάντα την αλήθεια:
Ο κόσμος δεν είναι ο λύκος.
Ο κόσμος είναι ο καθρέφτης.
Και όποιος δεν αντέχει να κοιταχτεί μέσα του,
κάτι φοβάται.
Μιχάλης Μπατζιόλας
