Ήταν 13 Δεκεμβρίου 2025 όταν η ΑΕΛ αγωνιζόταν στη Λιβαδειά στην πρώτη παρουσία του Σάββα Παντελίδη στον πάγκο της λαρισινής ομάδας και γνώριζε την ήττα με 3-0 (αποτέλεσμα «συνηθισμένο» εκείνης της περιόδου) με τους «βυσσινί» να προέρχονται από συνεχόμενες ήττες με μοναδική εξαίρεση την εντός έδρας ισοπαλία με τον Παναθηναϊκό.
Το επόμενο διάστημα κατέδειξε ότι εκείνη η ήττα και η λέξη «ταπείνωση» που είχε χρησιμοποιήσει ο τεχνικός της ΑΕΛ ήταν ίσως και το… εφαλτήριο της αντεπίθεσης όσο και αν μοιάζει παράταιρο. Ο Παντελίδης με μετρημένο και σοβαρό στυλ προσπάθησε να συμμαζέψει μία ομάδα που έδειχνε να μην πιστεύει στα πόδια της και να αναζητά μία σανίδα σωτηρίας.
Ακολουθεί ένα «στείρο» 0-0 με τον Ατρόμητο, με τον Παντελίδη να μιλά για τη δύναμη του κόσμου και τη βοήθεια που πρόσφερε στην κατάκτηση του ενός βαθμού… Μία πίστη και δύναμη που σιγά-σιγά βρήκε τον τρόπο να περάσει και στα αποδυτήρια… Το 2026 ξεκινά με την ΑΕΛ να μην ενισχύεται άμεσα και να αντιμετωπίζει εκτός έδρας την Κηφισιά, χάνοντας τη νίκη στα τελευταία λεπτά.
Όμως παίκτες που είχαν ελάχιστα λεπτά συμμετοχής, όπως οι Σαγκάλ και Σουρλής αρχίζουν να γίνονται πρωταγωνιστές και η πρώτη νίκη έρχεται κόντρα στον Άρη, ακολούθησε και η δεύτερη κόντρα στον Πανσερραϊκό, για να τριτώσει το… καλό το βράδυ του Σαββάτου κόντρα στον ΝΠΣ Βόλου.
40 μέρες, 5 ματς και η ΑΕΛ κατακτά από τους διαθέσιμους 15 βαθμούς τους 11, τρεις περισσότερους από τους βαθμούς που είχε κατακτήσει το προηγούμενο διάστημα… Και πλέον εμφανίζεται και ενισχυμένη!
Ο αναμορφωτής; Γνωστός. Ο τρόπος; Δικός του αποκλειστικά και είναι βέβαιο ότι δεν χρειάστηκε «μαγικό ραβδάκι» ο κ. Παντελίδης…
Τα δύσκολα σαφέστατα και είναι μπροστά, όμως πλέον εκτός της ισχυρής πίστης του κόσμου της ομάδας υπάρχει και η πίστη εντός της ομάδας και αυτό είναι το σημαντικότερο.
Νίκος Ι. Ασπρούδης
