Να έχεις δύο συνεχόμενα παιχνίδια με ομάδες του λεγόμενου Big 4, να βρίσκεσαι στο… χείλος του γκρεμνού, να παίρνεις δύο βαθμούς και από τα δύο ματς και να αισθάνεσαι απογοητευμένος είναι μία μη… λογική συνθήκη.
Κάπως έτσι νιώθει σήμερα η ΑΕΛ, αλλά και φίλοι της, μετά την ολοκλήρωση του αγώνα με τον ΠΑΟΚ που βρίσκεται στην πρώτη τριάδα του βαθμολογικού πίνακα. Και γιατί αισθάνεται απογοητευμένη η ΑΕΛ από το σημερινό αποτέλεσμα;
Αρχικά γιατί πλέον – θέλουμε να πιστεύουμε – ότι έχει κατανοήσει και ο πλέον αδαής ότι η τωρινή ομάδα δεν μπορεί να είναι η… χαρά του κάθε αντιπάλου, έστω και έχει δεχτεί «χαστούκια» όπως το πρόσφατο με τον Παναιτωλικό που μοιάζει με κακή παρένθεση στην πορεία των τελευταίων δύο μηνών. Είναι μία ομάδα που έχει πλάνο στον αγωνιστικό χώρο, με βάση τις δυνατότητές της, παίζει αμυντικά και προσπαθεί να φύγει στις αντεπιθέσεις, αλλά χωρίς να πιέσει τον εαυτό της για να την… πατήσει όπως με τον Παναιτωλικό.
Στη συνέχεια γιατί φαίνεται ότι το σύνολο των παικτών της έχει κατανοήσει την απόλυτη ανάγκη συγκέντρωσης και κατάθεσης κάθε ικμάδας ικανότητας και ψυχής και φυσικά γιατί σήμερα και δεν κρύφτηκε…
Δεν φοβήθηκε από το όνομα του αντιπάλου, δεν έπαιξε «ταμπούρι» για να γλυτώσει κι άλλα γκολ, αλλά πήγε με καθαρό μυαλό και στρατηγική το ματς, εκεί που αυτήν το ήθελε.
Και αν ο Κακουτά στις καθυστερήσεις ήταν στοιχειωδώς εύστοχος ή αν ο Μούργος δεν έβαζε λίγο το χέρι του όπως έδειξε το VAR, τώρα θα μιλήσουμε για το απόλυτο δίκαιο αποτέλεσμα της αναμέτρησης…
Νίκος Ι.Ασπρούδης
