Την Κυριακή η ΑΕΛ δεν παίζει απλώς ένα ακόμα παιχνίδι. Δεν παίζει μόνο για βαθμούς και θέσεις. Παίζει για να ορίσει αν αυτή η χρονιά θα συνεχίσει να έχει νόημα ή αν θα μετατραπεί σε μια μακρά, βασανιστική διαδρομή επιβίωσης. Παίζει για να αποδείξει ότι δεν έχει ξεχάσει ποια είναι και τι εκπροσωπεί.
Μετά τη Λιβαδειά, ο προπονητής της ΑΕΛ, Σάββας Παντελίδης, είπε κάτι που δεν σηκώνει καμία ωραιοποίηση: «Σήμερα ταπεινωθήκαμε». Αυτή η φράση δεν είναι δικαιολογία. Είναι παραδοχή. Πρέπει και είναι ο πάτος του βαρελιού. Από εδώ και κάτω δεν πρέπει να υπάρχει τίποτα. Υπάρχει μόνο η αντίδραση ή η παραίτηση.
Λίγες ώρες νωρίτερα παραφράζοντας τον Οδυσσέα Ελύτη είχε γράψει ο Νίκος Ασπρούδης και κάτι ακόμη, εξίσου καθαρό. «Αν αποσυνθέσεις την ΑΕΛ σου μένει το έμβλημα και οι φίλαθλοι. Που σημαίνει ότι με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις». Η ΑΕΛ μπορεί να πληγωθεί, να διαλυθεί, να αποτύχει αγωνιστικά. Δεν μπορεί όμως να χαθεί. Γιατί ό,τι κι αν φύγει, ό,τι κι αν αλλάξει, ο κόσμος της θα μείνει. Και αν χρειαστεί, θα την ξαναχτίσει από την αρχή.
Αυτό είναι καλό να το γνωρίζουν όλοι. Διοίκηση, προπονητές, παίκτες. Η ΑΕΛ θα μείνει κατηγορία. Είτε με εσάς είτε χωρίς εσάς. Αυτό δεν είναι απειλή. Είναι ιστορικό δεδομένο. Το ερώτημα δεν είναι αν θα σωθεί η ομάδα. Το ερώτημα είναι αν όσοι τη διαχειρίζονται σήμερα θέλουν να είναι μέρος αυτής της ιστορίας ή απλώς ένα πέρασμα που θα ξεχαστεί.
Το παιχνίδι με τον Ατρόμητο δεν είναι απλώς ένας ακόμα αντίπαλος στο δρόμο μας. Είναι το σύνορο. Αν το περάσεις, μένεις μέσα. Αν το χάσεις, μπαίνεις σε δρόμο που δεν συγχωρεί λάθη, φόβο και μισές αποφάσεις. Δεν μετράνε τα συστήματα, ούτε τα σχήματα, ούτε τα λόγια. Μετράει η στάση. Το αν θα σηκώσεις κεφάλι όταν όλα βαραίνουν ή αν θα χαθείς στη σιωπή.
Αυτή είναι η ώρα. Τώρα ή ποτέ. Δεν υπάρχει επόμενο παιχνίδι που θα σώσει τη χρονιά. Δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία να αποδείξετε ότι η ΑΕΛ είναι πάνω από τα λάθη, πάνω από τις ήττες, πάνω από τις προσωρινές απογοητεύσεις. Η ΑΕΛ θα μείνει κατηγορία. Είτε με εσάς είτε χωρίς εσάς. Αλλά αν θέλετε να είστε μαζί μας, αν θέλετε να γραφτείτε στην ιστορία ως αυτοί που δεν την άφησαν να χαθεί, τότε πρέπει να δείξετε τώρα τι σημαίνει να είσαι ΑΕΛ.
Ο κόσμος της ΑΕΛ θα είναι εκεί. Όχι επειδή όλα είναι καλά. Αλλά επειδή δεν ξέρει να φεύγει. Δεν την άφησε μονή ποτέ σε πολύ πιο σκοτεινές εποχές, δε θα την αφήσει τώρα. Θα είναι εκεί για να δει αν όσοι φορούν αυτή τη φανέλα κατάλαβαν τι σημαίνει να την φοράς. Αν καταλαβαίνουν ότι δεν παίζεις για να μη χάσεις, αλλά για να μη χαθείς.
Η ΑΕΛ δεν ζητά υποσχέσεις. Ζητά απαντήσεις. Και αυτές δεν δίνονται με λόγια, αλλά με πράξεις. Την Κυριακή δεν υπάρχει αύριο για να κρυφτεί κανείς. Υπάρχει μόνο το τώρα.
Γιατί η ιστορία θα γραφτεί έτσι κι αλλιώς.
Το θέμα είναι αν θα γραφτεί μαζί σας ή χωρίς εσάς.
Μιχάλης Μπατζιόλας
