Πριν την έναρξη της αναμέτρησης με την ΑΕΚ η αλήθεια είναι ότι η ΑΕΛ δεν είχε και πολλά υπέρ. Μία αναμέτρηση κόντρα σε μία απόλυτη ομάδα, με τους «βυσσινί» να προέρχονται από ένα κακό ματς στην Καρδίτσα που σκόρπισε προβληματισμό και την πίεση να έχει χτυπήσει… κόκκινα με τις φήμες να δίνουν και να παίρνουν.
Αποτελούσε σημαντικό ερώτημα το πόσο θα μπορούσε να «σπρώξει» η σίγουρη παρουσία χιλιάδων φιλάθλων στο πλευρό της ομάδας του Γιώργου Πετράκη ή αν θα αποτελούσε ακόμη και τροχοπέδη σε περίπτωση που «στράβωνε» το ματς.
Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, πριν το αρχικό σφύριγμα τα προγνωστικά δεν ήταν υπέρ των «βυσσινί». Και όμως αυτοί κατάφεραν και σχεδόν ανέτρεψαν τα πάντα, καταθέτοντας στον αγωνιστικό χώρο –μοιάζει λιγάκι παλιομοδίτικο – πίστη και αποφασιστικότητα.
Αγωνιστικά εμφανίστηκε πολύ καλά διαβασμένη, απέφυγε τις παγίδες στη μεσαία γραμμή προτιμώντας να παίξει γρήγορα προς τα πλάγια, πίεζε όσο ήταν δυνατό και αν κατάφερνε να κλείσει και τον Κουτέσα θα γλύτωνε και τους περισσότερους από τους κινδύνους. Με παίκτες που δεν επέτρεπαν στην ΑΕΚ να κατεβάσει εύκολα τη μπάλα, με τους Σαγάλ και Τούπτα να αλλάζουν διαρκώς θέσεις, δίπλα ή πλάι από τον Πασά, με τον Ατανάσοφ να μοιάζει σχεδόν «αρχοντικός» μπροστά από τα στόπερ, η ΑΕΛ ναι μεν δέχτηκε πίεση και ευκαιρίες στην εστία της, αλλά όποτε χρειάστηκε ο Μελίσσας δήλωνε «παρών».
Και εν κατακλείδι οι «βυσσινί» ήταν αυτοί που έχασαν τη μεγαλύτερη ευκαιρία μέχρι το γκολ της ΑΕΚ, με τον Γιάννη Πασά να σημαδεύει δοκάρι, σε μία έξυπνη και γρήγορη αντεπίθεση.
Όταν ο Μάνταλος άνοιξε το σκορ για την ΑΕΚ, υπήρξε παγωμάρα, και η λαρισινή ομάδα χρειάστηκε χρόνο και μία κίνηση που ίσως ήταν και καταλυτική για τη συνέχεια του ματς. Χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε κανέναν παίκτη της ΑΕΛ που κατέθεσαν τα πάντα στον αγωνιστικό χώρο, η είσοδος του Ουάρντα, έδειξε να φέρνει μία αύρα ανατροπής και αύξησης της πίστης ακόμη και εκτός αγωνιστικού χώρου. Γνωστός ο Αιγύπτιος στο λαρισινό κοινό, φρόντισε να δικαιώσει τις προσδοκίες έστω και αν η κεφαλιά του αποκρούστηκε από τον Στρακόσια, λίγο πριν ο Τσάκλα μετατρέψει σε γκολ το άψογα εκτελεσμένο κόρνερ του Ατανάσοφ.
Και όταν η ΑΕΚ γέμισε την περιοχή με τον τεράστιο Πιερό, ο Πετράκης έριξε και τρίτο σέντερ μπακ για να σηκώσει τείχος μπροστά από τον Μελίσσα. Και πραγματικά θα ήταν άδικο για τον κόπο των «βυσσινί» να γίνει γκολ κάποια από τις προϋποθέσεις των φιλοξενούμενων.
Σαφέστατα μπορούμε να κάνουμε λόγο για μία εμφάνιση που γέμισε ελπίδες για τα επόμενα ματς της ΑΕΛ, της επιτρέπει να «παλέψει» με καλύτερη ψυχολογία τον χρόνο, αρκεί φυσικά να μην μείνει στις όποιες «δάφνες» (όπως συνέβη και στο πρόσφατο ματς με την Μαρκό) και να συνεχίσει να πιστεύει και να παλεύει…
Νίκος Ι. Ασπρούδης
