Τέταρτη αγωνιστική των play out και η ΑΕΛ έμεινε και σε αυτή την χωρίς νίκη, παίρνοντας όμως τον πρώτο της βαθμό σε αυτή τη διαδικασία, που σίγουρα δεν ήταν αυτό που προσδοκούσε πριν την έναρξη του παιχνιδιού.
Μία ομάδα που μπορεί να ήθελε, αλλά ήταν οφθαλμοφανές ότι δεν μπορούσε και δεν μπορούσε γιατί από τη μία το άγχος και από την άλλη η δόμησή της, δεν της επέτρεψαν να πετύχει την ολική ανατροπή. Χωρίς «ταυτότητα» στο πρώτο ημίχρονο, με λίγο περισσότερο ενέργεια στην επανάληψη αλλά για μικρό χρονικό διάστημα, οι «βυσσινί» κινδύνευσαν να γνωρίσουν και την ήττα από τις επικίνδυνες αντεπιθέσεις των αντιπάλων τους, που απλά ήξεραν τι ζητούσαν στον αγωνιστικό χώρο.
Και πλέον δεν μπορούμε να μιλάμε για σύμπτωση, γιατί είναι μία εικόνα επαναλαμβανόμενη, με την ΑΕΛ όταν καλείται να φτάσει στη νίκη να μην μπορεί να το πετύχει, γιατί ως εκεί φτάνουν οι δυνάμεις της.
Το ερώτημα φυσικά που «καίει» είναι αν μπορεί αυτή η ομάδα που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση να πετύχει την παραμονή της στην κατηγορία. Όσο και αν το πιστεύουν οι εκτός ομάδας, αν δεν το πιστέψουν οι εντός δεν πρόκειται να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και όσοι οι αγωνιστικές περνούν, τόσο η πίεση αυξάνεται και δεν φαίνεται κάποιος που να μπορεί να τη διαχειριστεί κι αυτό είναι το χειρότερο όλων.
Νίκος Ι. Ασπρούδης
