Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μνήμη, είναι οικογένεια, είναι φως που επιμένει να γεννιέται ακόμη και μέσα στο σκοτάδι. Είναι μια γιορτή που, είτε πιστεύεις είτε όχι, σε έχει μεγαλώσει. Σε έχει μάθει να περιμένεις, να ελπίζεις, να μοιράζεσαι. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, τα Χριστούγεννα μοιάζουν πολύ με την ΑΕΛ.
Γιατί και η ΑΕΛ δεν είναι απλώς κάτι που υποστηρίζεις. Είναι κάτι μέσα στο οποίο μεγαλώνεις.
Η ΑΕΛ μπήκε στη ζωή μας και της έδωσε χρώμα. Όχι οποιοδήποτε χρώμα. Βυσσινί. Ένα χρώμα που δεν είναι εύκολο, που δεν είναι της μόδας, που δεν διαλέγεται από όσους θέλουν απλώς να ανήκουν στους πολλούς. Με αυτό το χρώμα μεγαλώσαμε στο πέταλο. Εκεί όπου οι μνήμες και τα όνειρα αρχίζουν. Εκεί όπου η παιδική αθωότητα συναντά τη σκληρή πραγματικότητα, αλλά δεν λυγίζει.
Η ΑΕΛ είναι Αγάπη. Γιατί αγαπάς χωρίς ανταλλάγματα.
Η ΑΕΛ είναι Έρωτας. Γιατί πονάς, ζηλεύεις, υποφέρεις, αλλά δεν φεύγεις.
Η ΑΕΛ είναι Λατρεία. Γιατί μένεις πιστός ακόμα κι όταν όλα γύρω σου λένε να αλλάξεις δρόμο.
Αυτό είναι το νόημα των Χριστουγέννων. Όχι η εύκολη χαρά, αλλά η πίστη. Όχι η επιφανειακή λάμψη, αλλά η ουσία. Όχι το πρόσκαιρο, αλλά αυτό που αντέχει στον χρόνο.
Ζήσαμε Γ’ Εθνική. Ζήσαμε χρόνια μακριά από τα φώτα. Ζήσαμε απογοητεύσεις, σιωπές, πίκρες. Και όμως, πάντα ήμασταν εκεί. Με όλη μας την ψυχή. Με όλη μας τη φωνή. Γιατί η οικογένεια δεν εγκαταλείπεται. Γιατί όποιος έμαθε να αγαπά έτσι, δεν μαθαίνει ποτέ να φεύγει.
Η ΑΕΛ μάς έμαθε ότι η διαφορετικότητα δεν είναι μειονέκτημα. Είναι ταυτότητα. Μας έμαθε ότι δεν χρειάζεται να είσαι με τους πολλούς για να έχεις δίκιο. Ότι δεν χρειάζεται να είσαι πάντα νικητής για να είσαι μεγάλος. Οι μεγάλες ιδέες, οι μεγάλες ομάδες, οι μεγάλες αγάπες, δοκιμάζονται στα δύσκολα.
Και όπως κάθε Χριστούγεννα γεννιέται το φως μέσα στη νύχτα, έτσι και η ΑΕΛ συνεχίζει να γεννά ανθρώπους που δεν προσκυνούν το εύκολο, δεν αλλοιώνονται, δεν γίνονται γενίτσαροι της επιτυχίας. Ανθρώπους που μαθαίνουν στα παιδιά τους όχι απλώς τι ομάδα να αγαπούν, αλλά πώς να στέκονται στη ζωή.
Γιατί το να είσαι ΑΕΛ δεν είναι απλή επιλογή. Είναι στάση ζωής. Είναι να διαλέγεις την αγάπη αντί για την ευκολία. Την πίστη αντί για τη συγκυρία. Την οικογένεια αντί για το πλήθος.
Και φέτος τα Χριστούγεννα η ΑΕΛ μας βρίσκουν χαμηλά. Προτελευταία στη βαθμολογία της Super League 1. Δεν είναι η εικόνα που θέλουμε, δεν είναι η θέση που μας αξίζει. Αλλά αν κάτι μας έχει μάθει αυτή η διαδρομή, είναι να μη μετράμε την πίστη μας με τη θέση στον βαθμολογικό πίνακα.
Έχουμε ζήσει καλύτερα Χριστούγεννα. Έχουμε ζήσει όμως και χειρότερα. Έχουμε περάσει από κορυφές και από γκρεμούς. Από ευρωπαϊκές νύχτες και από άδειες κερκίδες. Κι όμως, ποτέ δεν χαθήκαμε. Ποτέ δεν αλλοιωθήκαμε. Ποτέ δεν σταματήσαμε να πιστεύουμε.
Γιατί η ΑΕΛ δεν έμαθε να ζει μόνο με τις νίκες. Έμαθε να αντέχει. Να περιμένει. Να ελπίζει. Να σηκώνεται ξανά. Και ίσως αυτό είναι το πιο βαθύ νόημα των Χριστουγέννων: η γέννηση της ελπίδας εκεί που όλα μοιάζουν δύσκολα.
Αυτή η θέση δεν μας πτοεί. Δεν μας λυγίζει. Μας θυμίζει ποιοι είμαστε. Μας καλεί να σταθούμε δίπλα στην ομάδα, όχι όταν είναι εύκολο, αλλά όταν είναι απαραίτητο. Να κρατήσουμε την πίστη ζωντανή και να περιμένουμε την ανατροπή. Γιατί η ιστορία της ΑΕΛ είναι γεμάτη ανατροπές.
Και αν τα Χριστούγεννα μας θυμίζουν κάτι, είναι αυτό: ότι ό,τι γεννιέται από αληθινή αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ.
ΑΕΛ. Αγάπη. Έρωτας. Λατρεία.
Σήμερα, αύριο, για πάντα.
Καλά Χριστούγεννα σε όλες και σε όλους
Μιχάλης Μπατζιόλας
