Ο «καπετάνιος» χάραξε τη ρότα – Τώρα είναι η σειρά του κόσμου της ΑΕΛ

Πριν ξεκινήσω, οφείλω ίσως μία συγγνώμη για το μέγεθος του κειμένου που ακολουθεί. Προέρχομαι από τον χώρο του ραδιοφώνου και ίσως γι’ αυτό τα κείμενά μου τα αντιμετωπίζω περισσότερο σαν έναν ανοιχτό διάλογο με τον αναγνώστη, παρά σαν μία απλή καταγραφή σκέψεων που πρέπει υποχρεωτικά να χωρέσει σε λίγες παραγράφους. Στο LarissAction το έχουμε πει και το έχουμε γράψει από την πρώτη στιγμή, το επαναλάβαμε και στο κείμενο για τον πρώτο χρόνο της διαδρομής μας: θέλουμε να έχουμε άποψη. Και προσωπικά, όταν υπογράφω ένα κείμενο γνώμης, δεν θέλω απλώς να καταγράφω τι ειπώθηκε και τι συνέβη, αλλά να το συζητώ, να το αναλύω και, όταν χρειάζεται, να παίρνω θέση. Κάποιες φορές αυτό δεν χωρά σε πέντε παραγράφους και μερικούς τίτλους. Το σημερινό κείμενο είναι μεγάλο, ίσως πολύ μεγάλο για τα δεδομένα του διαδικτύου, αλλά θεωρώ ότι είναι απαραίτητο. Γιατί αποτελεί τη συνέχεια ενός κειμένου που έγραψα πριν από έναν μήνα, όταν έθεσα ερωτήματα που σήμερα, μετά τη συνέντευξη Τύπου, έχουν στην πλειονότητά τους απαντήσεις. Και όταν ζητάς τις απαντήσεις, οφείλεις να αφιερώσεις τον ίδιο χώρο και χρόνο και όταν αυτές τελικά δίνονται.

Στις 28 Αυγούστου, λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος, έγραφα από αυτή εδώ τη στήλη ότι είχε έρθει η ώρα ο «καπετάνιος» να χαράξει τη ρότα της νέας ΑΕΛ. Είχαν περάσει τότε περίπου 50 ημέρες από την ανάληψη της ΠΑΕ ΑΕΛ από τον Ζήση Στυλιανό, αρκετές για να υπάρχει ένα πρώτο δείγμα γραφής, αλλά όχι αρκετές για να έχω καθαρή εικόνα σχετικά με το πού ακριβώς ήθελε να οδηγήσει την ομάδα η νέα διοίκηση και, κυρίως, με ποια σειρά προτεραιοτήτων θα επιχειρούσε να το κάνει.

Σχεδόν έναν μήνα αργότερα, η ρότα χαράχθηκε. Όχι επειδή λύθηκαν μέσα σε 77 ημέρες από την ανάληψη της ηγεγίας όλα τα προβλήματα της ΑΕΛ, ούτε επειδή μία συνέντευξη Τύπου μπορεί να αποτελέσει πιστοποιητικό επιτυχίας μιας διοίκησης που βρίσκεται ακόμη στην αρχή της διαδρομής της. Αλλά επειδή για πρώτη φορά μπήκαν δημόσια πάνω στο τραπέζι αρκετά από εκείνα που τότε αποτελούσαν ερωτήματα. Και, για να είμαι δίκαιος, όταν ζητώ δημόσια απαντήσεις οφείλω να αναγνωρίζω και τη στιγμή που αυτές δίνονται.

Από τα ερωτήματα στις απαντήσεις

Στις 28 Αυγούστου το βασικό ερώτημα που έθετα ήταν ποιος είναι τελικά ο στόχος αυτής της ΑΕΛ. Αναρωτιόμουν αν πρόκειται για άνοδο πάση θυσία, για πρωταθλητισμό χωρίς οικονομικό εκτροχιασμό, για μία περίοδο στην οποία προηγείται η οικονομική εξυγίανση ή για την προσπάθεια δημιουργίας ενός οργανισμού που σταδιακά θα μπορέσει να σταθεί σε πιο στέρεες βάσεις. Και κυρίως ρωτούσα ποια θα είναι η ιεράρχηση όλων αυτών όταν κάποια στιγμή το ένα έρθει σε σύγκρουση με το άλλο.

Η απάντηση πλέον υπάρχει και συμπυκνώθηκε σε τέσσερις λέξεις: «Εξυγίανση της ομάδας και άνοδος». Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι μόνο ότι προσδιορίστηκε ο προορισμός, αλλά ότι περιγράφηκε και ο τρόπος με τον οποίο η διοίκηση δηλώνει ότι θέλει να φτάσει εκεί. Ειπώθηκε καθαρά ότι θα ήταν εύκολο να φορτωθεί η ΠΑΕ με τρία ή τέσσερα εκατομμύρια ευρώ στην προσπάθεια να κερδηθεί η άνοδος, αλλά και ότι, εάν αυτή τελικά δεν έρθει, τα χρέη δεν εξαφανίζονται. Παραμένουν στην εταιρεία και κάποιος θα πρέπει να τα πληρώσει.

Αυτό ίσως είναι και το σημαντικότερο στοιχείο της ρότας που παρουσιάστηκε. Η ΑΕΛ θέλει να ανέβει, αλλά η διοίκηση δηλώνει ότι δεν θέλει να υποθηκεύσει το αύριο για να αγοράσει το σήμερα. Πρόκειται για μία επιλογή που ακούγεται αυτονόητη όταν διατυπώνεται σε μία αίθουσα συνεντεύξεων, αλλά θα αποκτήσει πραγματική αξία μόνο εφόσον διατηρηθεί όταν η πίεση του πρωταθλήματος αρχίσει να μεγαλώνει.

Τα δύο μπάτζετ και το βάρος του παρελθόντος

Τον Αύγουστο ζητούσα επίσης να μάθω τι ακριβώς έχει παραληφθεί οικονομικά, τι έχει ήδη πληρωθεί, τι εξακολουθεί να βαραίνει την ΠΑΕ και για πόσο ακόμη οι υποχρεώσεις του παρελθόντος θα επηρεάζουν τον σχεδιασμό του παρόντος. Το ακριβές συνολικό ύψος του χρέους δεν το μάθαμε, καθώς έγινε επίκληση της συμφωνίας εμπιστευτικότητας που συνοδεύει τη μεταβίβαση, μάθαμε όμως αρκετά περισσότερα από όσα γνωρίζαμε τότε.

Υπάρχουν 38 διακανονισμοί με πρώην ποδοσφαιριστές και μέλη τεχνικών επιτελείων, ενώ σχεδόν 790.000 ευρώ έχουν ήδη κατευθυνθεί σε παλιές υποχρεώσεις, εισφορές και ρυθμίσεις. Παράλληλα, δόθηκε και ένας πρώτος χρονικός ορίζοντας: το αγωνιστικό σκέλος αυτών των παλιών υποχρεώσεων εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί μέχρι τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο, ανάλογα με τους διακανονισμούς, ενώ για το φοροτεχνικό κομμάτι ο ορίζοντας που τέθηκε είναι η διάρκεια της τριετίας.

Κυρίως, όμως, ακούστηκε μία φράση που περιγράφει ίσως καλύτερα από οποιονδήποτε αριθμό τη σημερινή πραγματικότητα της ΠΑΕ ΑΕΛ:

Αυτή είναι και η πραγματική δυσκολία του εγχειρήματος, καθώς η νέα διοίκηση δεν χρηματοδοτεί μόνο αυτό που θέλει να δημιουργήσει, αλλά ταυτόχρονα πληρώνει και όσα εξακολουθούν να έρχονται από το παρελθόν.

Τώρα υπάρχει και μέτρο κρίσης

Έναν μήνα μετά το προηγούμενο άρθρο, λοιπόν, δεν μπορώ να συνεχίσω να ρωτώ πού θέλει να πάει αυτή η διοίκηση σαν να μην έχει δοθεί απάντηση. Μου είπε –μας είπε– ότι θέλει οικονομική εξυγίανση και άνοδο, ότι θέλει σταδιακό κλείσιμο των παλιών υποχρεώσεων χωρίς τη δημιουργία καινούργιων, επενδύσεις στις εγκαταστάσεις, μεγαλύτερη σύνδεση με το ντόπιο στοιχείο και χώρο για νέους ποδοσφαιριστές, χωρίς όμως να εγκαταλείπεται ο αγωνιστικός στόχος.

Η ρότα, επομένως, υπάρχει και μαζί της υπάρχει πλέον και το μέτρο με το οποίο μπορώ να κρίνω αυτή τη διοίκηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η διαδρομή θα είναι ευθεία, γιατί το πραγματικά δύσκολο θα αρχίσει όταν δύο από αυτές τις δεσμεύσεις βρεθούν απέναντι η μία στην άλλη. Αν, για παράδειγμα, τον Ιανουάριο η βαθμολογική πραγματικότητα απαιτεί δύο ή τρεις σημαντικές και ακριβές μεταγραφές, μέχρι πού μπορεί να φτάσει η οικονομική υπέρβαση χωρίς να παραβιαστεί η αρχή της μη δημιουργίας νέων χρεών; Και πόσο εύκολο θα είναι να δοθεί πραγματικός χώρος σε νεαρούς ποδοσφαιριστές όταν κάθε χαμένος βαθμός θα αυξάνει την πίεση για την άνοδο;

Εκεί θα δοκιμαστεί πραγματικά το σχέδιο, γιατί οι αρχές είναι εύκολο να διατυπώνονται όταν δεν συγκρούονται μεταξύ τους. Η συνέπεια φαίνεται όταν έρχεται η στιγμή της επιλογής και, σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο ο βαθμολογικός στόχος είναι ξεκάθαρος, αυτή η στιγμή αργά ή γρήγορα θα έρθει.

Από το σχέδιο, πλέον, στο γήπεδο

Υπάρχει όμως μία μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις 28 Αυγούστου. Τότε η ΑΕΛ βρισκόταν ακόμη ουσιαστικά στο λιμάνι, ενώ σήμερα το ταξίδι έχει ξεκινήσει. Έχουν μεσολαβήσει τα πρώτα επίσημα παιχνίδια, υπάρχουν πλέον τα πρώτα πραγματικά αγωνιστικά δείγματα και όσο περνούν οι εβδομάδες τόσο μικρότερη σημασία θα έχουν οι αντικειμενικές δυσκολίες με τις οποίες ξεκίνησε η νέα προσπάθεια.

Το ότι η ομάδα άρχισε να χτίζεται καθυστερημένα, ότι μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες έπρεπε να δημιουργηθεί σχεδόν ολόκληρο ρόστερ και ότι η νέα διοίκηση παρέλαβε ελάχιστα ενεργά συμβόλαια ήταν πραγματικές συνθήκες και όχι κατασκευασμένες δικαιολογίες. Δεν μπορούν, όμως, να αποτελούν μόνιμη απάντηση. Από εδώ και πέρα υπάρχει γήπεδο, υπάρχει βαθμολογία και υπάρχουν συγκεκριμένοι στόχοι. Εκεί θα κριθούν ο προπονητής, οι ποδοσφαιριστές, οι επιλογές της διοίκησης και, τελικά, η ίδια η δυνατότητα του σχεδίου να περάσει από τα λόγια στην πράξη.

Στην εξίσωση υπάρχει πλέον και ο κόσμος

Μέχρι εδώ η συζήτηση αφορά κυρίως τη διοίκηση, τον «καπετάνιο», τη ρότα που επέλεξε και το πλήρωμα που συγκέντρωσε για να την ακολουθήσει. Υπάρχει όμως ένας ακόμη παράγοντας που στις 28 Αυγούστου δεν μπορούσα ακόμη να αξιολογήσω με πραγματικά δεδομένα: η ανταπόκριση του κόσμου της ΑΕΛ στη νέα προσπάθεια. Και έχει τη σημασία του ότι αυτό το ζήτημα το έθεσα ευθέως και στη συνέντευξη Τύπου, με αφορμή τόσο τον αριθμό των φετινών διαρκείας όσο και την εικόνα του AEL FC ARENA στα πρώτα εντός έδρας παιχνίδια.

Όταν έγραφα εκείνο το πρώτο άρθρο, δεν είχε προηγηθεί το παιχνίδι Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό, δεν είχε γίνει η πρεμιέρα του πρωταθλήματος απέναντι στην Αναγέννηση Καρδίτσας και δεν είχε ακολουθήσει η αναμέτρηση με τη Ζάκυνθο. Σήμερα έχω πλέον μία πρώτη εικόνα της εξέδρας, αλλά και ένα συγκεκριμένο αριθμητικό δεδομένο που ανακοινώθηκε από τη διοίκηση: η φετινή διάθεση των εισιτηρίων διαρκείας έκλεισε στα 1.978, όταν την προηγούμενη σεζόν η ίδια η ΠΑΕ έκανε λόγο για περισσότερους από 4.000 κατόχους διαρκείας.

Η σύγκριση ασφαλώς δεν μπορεί να γίνει χωρίς να ληφθούν υπόψη οι διαφορετικές συνθήκες. Άλλη κατηγορία, διαφορετική αγωνιστική πραγματικότητα και διαφορετική δυναμική. Από την άλλη πλευρά, όμως, κάθε νέα διοικητική αρχή δημιουργεί συνήθως από μόνη της μία προσδοκία και έναν πρώτο ενθουσιασμό, πριν ακόμη υπάρξει το αποτέλεσμα της δουλειάς της. Στην προκειμένη περίπτωση αυτός ο ενθουσιασμός, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, δεν αποτυπώθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε να διατηρηθούν τα περσινά επίπεδα και η απόσταση από τους περισσότερους από 4.000 κατόχους διαρκείας στους 1.978 είναι μεγάλη και δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Η εικόνα της εξέδρας και η απάντηση Στυλιανού

Δεν είναι όμως μόνο τα διαρκείας. Υπάρχει πλέον και η εικόνα των πρώτων εντός έδρας αγώνων. Στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος με την Αναγέννηση Καρδίτσας υπήρχαν πραγματικές συνθήκες που λειτουργούσαν αποτρεπτικά για την προσέλευση, καθώς ένα παιχνίδι στις 16:00 με θερμοκρασία που άγγιζε τους 39 βαθμούς δεν μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογική συνθήκη για τον φίλαθλο, ενώ και οι τιμές των εισιτηρίων ήταν υψηλότερες από εκείνες που ακολούθησαν. Στην αναμέτρηση με τη Ζάκυνθο, όμως, αυτές οι παράμετροι είχαν σε μεγάλο βαθμό αλλάξει. Οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν οι ίδιες και οι τιμές είχαν μειωθεί, χωρίς παρ’ όλα αυτά η εικόνα της εξέδρας να μεταβληθεί δραματικά.

Γι’ αυτό και στη συνέντευξη Τύπου έθεσα το ερώτημα χωρίς περιστροφές: αν τα 1.978 διαρκείας, σε σύγκριση με τα περισσότερα από 4.000 της προηγούμενης σεζόν, αλλά και η εικόνα του γηπέδου στις πρώτες αγωνιστικές είναι κάτι που έχει θορυβήσει τη νέα διοίκηση. Η απάντηση του Ζήση Στυλιανού είχε ενδιαφέρον, γιατί δεν επιχείρησε να μεταφέρει την ευθύνη στον κόσμο ούτε δήλωσε απογοητευμένος από τη στάση του. Αντίθετα, αναγνώρισε ότι υπάρχει ένα κομμάτι απογοήτευσης από την προηγούμενη χρονιά και ότι ένα μέρος των φιλάθλων αντιμετωπίζει ακόμη τη νέα προσπάθεια περιμένοντας πρώτα να δει τι θα παρουσιάσει.

Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο ρεαλιστικές αναγνώσεις της σημερινής κατάστασης. Υπάρχει ένα κομμάτι του κόσμου που ακόμη περιμένει. Δεν έχει απορρίψει απαραίτητα τη νέα προσπάθεια, αλλά δεν έχει πειστεί ακόμη στον βαθμό που απαιτείται για να επιστρέψει μαζικά στην εξέδρα. Άλλωστε ο ίδιος ο Στυλιανός είχε πει από την πρώτη ημέρα ότι «η εμπιστοσύνη δεν ζητείται, κερδίζεται» και αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο σε έναν κόσμο που έχει ζήσει πολλά διαφορετικά διοικητικά κεφάλαια και έχει ακούσει στο παρελθόν ακόμη περισσότερες υποσχέσεις.

Η απάντησή του, όμως, δεν σταμάτησε στην κατανόηση αυτής της επιφυλακτικότητας. Έβαλε στο τραπέζι και κάτι ακόμη: την ανάγκη να υπάρξει ξανά μία κοινή κατεύθυνση γύρω από την ομάδα. Μίλησε για ΠΑΕ, Ερασιτεχνική, οργανωμένους και κόσμο ως ένα σώμα και στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία που έχει η παρουσία της εξέδρας για τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές, αρκετοί από τους οποίους είναι νέα παιδιά και κάποιοι δεν έχουν ακόμη μεγάλη εμπειρία από το επίπεδο της κατηγορίας.

Αυτό ήταν το μήνυμα που έστειλε, εκφράζοντας παράλληλα την πεποίθηση ότι ο κόσμος θα επιστρέψει, «αρχής γενομένης από την Κυριακή, από αύριο με τον ΠΑΟΚ Β’».

Οι περισσότερες απαντήσεις δόθηκαν – Τώρα υπάρχει και η παρουσία

Και εδώ ίσως βρίσκεται η σύνδεση με όσα έγραφα πριν από έναν μήνα. Στις 28 Αυγούστου έθετα αρκετά ερωτήματα για το τι ακριβώς παρέλαβε η νέα διοίκηση, ποιος είναι ο στόχος της, πώς θα αντιμετωπιστούν οι υποχρεώσεις του παρελθόντος, πώς θα συνδυαστεί η εξυγίανση με τον πρωταθλητισμό και ποια ΑΕΛ θέλει τελικά να δημιουργήσει. Οι περισσότερες από αυτές τις απαντήσεις δόθηκαν το Σάββατο. Όχι όλες και ασφαλώς όχι με τρόπο που να σημαίνει ότι μία συνέντευξη Τύπου μπορεί να λύσει αυτομάτως όλα τα ερωτήματα ή να αποτελέσει απόδειξη επιτυχίας. Δόθηκαν, όμως, αρκετές ώστε σήμερα να γνωρίζω πολύ περισσότερα για το σχέδιο από όσα γνώριζα στις 28 Αυγούστου.

Και μαζί με εμένα γνωρίζει πλέον περισσότερα και ο κόσμος. Γνωρίζει ότι ο δηλωμένος στόχος είναι η οικονομική εξυγίανση μαζί με την άνοδο, ότι η διοίκηση δηλώνει πως δεν θέλει να δημιουργήσει έναν καινούργιο κύκλο χρεών για να αγοράσει την αγωνιστική επιτυχία και ότι αυτή τη στιγμή η ΠΑΕ πληρώνει ταυτόχρονα το παρελθόν και χρηματοδοτεί το παρόν. Γνωρίζει, επίσης, ότι το σχέδιο δεν παρουσιάζεται ως υπόθεση μερικών μηνών αλλά ως μία διαδρομή τριετίας, μέσα στην οποία η ΑΕΛ θέλει να ξαναχτίσει αγωνιστικά, οικονομικά και οργανωτικά τη βάση της.

Από εδώ και πέρα, λοιπόν, δεν υπάρχει μόνο η ευθύνη της διοίκησης να αποδείξει στην πράξη όσα είπε. Υπάρχει και ένα διαφορετικό ερώτημα για τον ίδιο τον κόσμο: ποια θα είναι η δική του θέση μέσα σε αυτή την προσπάθεια;

Ο κόσμος δεν οφείλει λευκή επιταγή – «Οφείλει» όμως να είναι παρών

Θέλω εδώ να είμαι απολύτως ξεκάθαρος. Κανένας φίλαθλος δεν οφείλει λευκή επιταγή σε καμία διοίκηση. Δεν οφείλει να συμφωνεί με κάθε απόφαση, να αποδέχεται κάθε μεταγραφή, να χειροκροτεί κάθε αποτέλεσμα ή να σταματήσει να ασκεί κριτική επειδή παρουσιάστηκε ένα τριετές σχέδιο. Η ΑΕΛ δεν ανήκει επικοινωνιακά σε καμία διοίκηση και η εμπιστοσύνη του κόσμου δεν μπορεί να απαιτηθεί· πρέπει να κερδίζεται καθημερινά μέσα από συνέπεια, πράξεις και αποτελέσματα.

Ο κόσμος της ΑΕΛ, όμως, θεωρώ ότι «οφείλει» να είναι παρών.

Και η παρουσία του κόσμου στο ποδόσφαιρο δεν είναι μία αφηρημένη έννοια. Είναι η κερκίδα. Είναι το πέταλο. Είναι το κάγκελο. Είναι να βρίσκεται εκεί όταν η ομάδα κερδίζει, αλλά και όταν ένα παιχνίδι στραβώνει. Είναι να χειροκροτεί όταν βλέπει κάτι που αξίζει, να απαιτεί όταν θεωρεί ότι κάτι δεν γίνεται σωστά και να ασκεί την κριτική του χωρίς να εγκαταλείπει τη θέση του. Και ο κόσμος της ΑΕΛ το ξέρει πολύ καλά αυτό. Το έκανε άλλωστε την προηγούμενη σεζόν με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Γιατί άλλο πράγμα η λευκή επιταγή σε μία διοίκηση και εντελώς διαφορετικό η παρουσία δίπλα στην ίδια την ΑΕΛ.

Αυτό είναι ίσως και το μεγάλο στοίχημα που αρχίζει τώρα. Η διοίκηση είχε την υποχρέωση να εξηγήσει τι θέλει να κάνει και, στις περισσότερες από τις απορίες που είχα θέσει, έδωσε πλέον τις απαντήσεις της. Από εδώ και πέρα θα την κρίνω –και θα κρίνεται από όλους– για το αν αυτές οι απαντήσεις θα μετατρέπονται σε πράξεις. Ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές θα κρίνονται για όσα παρουσιάζουν μέσα στο γήπεδο. Ο κόσμος, όμως, έχει και αυτός τον δικό του ρόλο, όχι ως παλαμοκροτητής μιας διοίκησης αλλά ως το μοναδικό κομμάτι αυτής της ιστορίας που δεν αλλάζει κάθε λίγα χρόνια.

Σήμερα, απέναντι στον ΠΑΟΚ Β’, η εικόνα του AEL FC ARENA δεν θα αποτελέσει ασφαλώς κάποιο δημοψήφισμα για τη νέα εποχή. Θα είναι όμως ακόμη μία ένδειξη για το αν το κομμάτι του κόσμου που μέχρι σήμερα περιμένει αρχίζει να κάνει ένα βήμα πιο κοντά. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που ο ίδιος ο Στυλιανός έβαλε ουσιαστικά αυτό το παιχνίδι ως αφετηρία της προσδοκίας του για μεγαλύτερη επιστροφή του κόσμου στην εξέδρα.

Γιατί το καράβι είναι ο κόσμος

Στο προηγούμενο άρθρο έγραφα ότι το καράβι είχε βρει πλήρωμα, μηχανές και εφόδια και περίμενε από τον καπετάνιο να χαράξει τη ρότα. Έναν μήνα αργότερα μπορώ να ολοκληρώσω αυτή τη μεταφορά. Ο καπετάνιος χάραξε τη ρότα και το πλήρωμα βρίσκεται στις θέσεις του, γνωρίζοντας ότι θα κριθεί στην πορεία για το αν μπορεί πραγματικά να την υπηρετήσει. Όμως το ίδιο το καράβι, το σκαρί που πρέπει να αντέξει αυτό το ταξίδι, είναι ο κόσμος της ΑΕΛ.

Γιατί διοικήσεις αλλάζουν, προπονητές αλλάζουν και ποδοσφαιριστές έρχονται και φεύγουν. Ο κόσμος είναι εκείνος που μένει, αυτός που έχει περάσει μαζί με την ΑΕΛ πρωταθλήματα και Κύπελλα, ανόδους και υποβιβασμούς, αλλαγές ιδιοκτησίας, μεγάλες στιγμές αλλά και περιόδους βαθιάς απογοήτευσης. Αυτός είναι τελικά το σταθερό σημείο αναφοράς ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται κάθε φορά στη θέση του «καπετάνιου».

Γι’ αυτό και η παρουσία του δεν πρέπει να συγχέεται με την αποδοχή. Μπορείς να βρίσκεσαι στο πέταλο και να διαφωνείς. Μπορείς να είσαι στο κάγκελο και να απαιτείς περισσότερα. Μπορείς να στηρίζεις την ΑΕΛ και ταυτόχρονα να κρίνεις αυστηρά εκείνους που έχουν την ευθύνη να τη διοικούν και να την οδηγούν. Το ένα όχι μόνο δεν αναιρεί το άλλο, αλλά ίσως αυτή να είναι και η ουσία της πραγματικής σχέσης ενός κόσμου με την ομάδα του.

Ο «καπετάνιος» λοιπόν χάραξε τη ρότα που του ζητούσα να χαράξει πριν από έναν μήνα. Τώρα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να την κρατήσει όταν έρθουν οι πρώτες πραγματικές φουρτούνες και το πλήρωμά του ότι μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ταξιδιού. Το σκαρί, όμως, πρέπει επίσης να δείξει τη δύναμή του.

Να είναι εκεί. Στην κερκίδα, στο πέταλο, στο κάγκελο. Να κρίνει, να απαιτεί, να πιέζει, αλλά να είναι εκεί.

Γιατί αν το σκαρί δείξει στον καπετάνιο ότι αντέχει, τότε το μήνυμα είναι εξίσου καθαρό με τη ρότα που χαράχθηκε:

Μιχάλης Αθ. Μπατζιόλας