«Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει» έγραφε ο εθνικός μας ποιητής Διονύσης Σολωμός και τραγουδούσε ο αξέχαστος Νίκος Ξυλούρης, ένας στίχος που ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της ΠΑΕ ΑΕΛ που έχει κλείσει ερμητικά το στόμα της και δεν αντιδρά πλέον σε κανένα… ερέθισμα.
Και δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας (11 Δεκεμβρίου έδειχνε το ημερολόγιο) όταν με μία… σκληρή ανακοίνωση άφηνε να εννοηθεί ότι θα κινηθεί νομικά εναντίον δημοσιεύματος της τοπικής εφημερίδας «Ελευθερία» που αναφερόταν σε τρεις παίκτες που θα αποτελούσαν παρελθόν τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο.
Από εκείνη την ημέρα και μετά, είδαμε τον Ουάρντα να «τελειώνει», αλλά να επιστρέφει για να «τελειώσει» εκ νέου, βλέπουμε καθημερινά δημοσιεύματα να διώχνουν και να φέρνουν ποδοσφαιριστές στην ΑΕΛ, να γράφονται ονόματα σωρηδόν και από την ΠΑΕ ΑΕΛ να μην κουνιέται φύλλο.
Να είναι η εορταστική περίοδος που σκορπά μία… χαλαρότητα; Να είναι η προσμονή της να τα πει όλα με τη μία και να μας… αποστομώσει;
Τι άραγε να ισχύει και η «βυσσινί» ΠΑΕ που πριν είκοσι ημέρες έδειχνε να μην… σηκώνει μύγα στο σπαθί της πλέον επιτρέπει την ακατάσχετη ονοματολογία; (όχι ότι περιμένουμε απάντηση, απλά καταθέτουμε τα ερωτήματά μας).
Νίκος Ι. Ασπρούδης
