Πέρασε ένας χρόνος, αδερφέ.
Ένας ολόκληρος χρόνος από τότε που έφυγες, κι όμως υπάρχουν ακόμη στιγμές κάθε μέρα που γυρίζω πίσω στις κουβέντες μας, στις ιστορίες μας, και σε εκείνη τη δεύτερη ζωή που είχαμε μαζί. Την ΑΕΛική. Εκείνη που μας έφερε κοντά πριν από περίπου είκοσι χρόνια και μας έκανε κάτι περισσότερο από φίλους. Αδέρφια. Όχι εξ αίματος, αλλά εκ βυσσινί αίματος.
Ξέρεις, Χούχο, το τελευταίο σου μήνυμα υπάρχει ακόμη στη συνομιλία μας είναι τέσσερις λέξεις στα ισπανικά: Del cenit, al nadir. Από το ζενίθ στο ναδίρ. Την επόμενη μέρα από τότε που έφυγες, όταν αποφάσισα πως θα φτιάξω ένα πανό για σένα, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ακριβώς αυτή η τελευταία σου κουβέντα. Έμοιαζε αυτονόητο πως αυτή έπρεπε να αποτυπωθεί εκεί, δίπλα στη μορφή σου, για να μείνει στην κερκίδα μαζί σου.
Όμως εγώ αποφάσισα να την αντιστρέψω.
Del nadir al cenit. Από το ναδίρ στο ζενίθ.
Γιατί έτσι σε ήξερα, ρε Χούχο. Μπορεί να ήσουν από τη φύση σου απαισιόδοξος, να τα έβλεπες πολλές φορές όλα στραβά κι ανάποδα, να γκρίνιαζες, να απογοητευόσουν και να περίμενες το χειρότερο, όμως υπήρχε πάντα μια εξαίρεση. Η ΑΕΛ. Εκεί, ακόμη κι όταν όλα έμοιαζαν χαμένα, κατά βάθος ήθελες να πιστεύεις πως όλα θα πάνε καλά, πως η ομάδα θα σηκωθεί, θα αφήσει πίσω της τα χαμηλά και θα επιστρέψει εκεί που της αξίζει. Αυτός ήσουν για μένα. Ένας άνθρωπος που μπορεί να έβλεπε γύρω του το ναδίρ, αλλά για την ΑΕΛ ονειρευόταν πάντα το ζενίθ.
Κι έτσι έγινε το πανό σου. Με τη μορφή σου και με την τελευταία σου σκέψη γυρισμένη προς την ελπίδα, για να είσαι εκεί που σε γνώρισα, στην κερκίδα, εκεί όπου σου υποσχέθηκα πως θα σε αποχαιρετήσω και πως, με τον δικό μας τρόπο, θα συνεχίσεις να είσαι μαζί μας.
Δεν ξέρω, Χούχο, αν τα μαθαίνεις εκεί που βρίσκεσαι, αν βλέπεις τι γίνεται εδώ κάτω… Η χρονιά που πέρασε δεν είχε καλό τέλος. Η ΑΕΛ έπεσε κατηγορία και ξέρω πόσο θα σε πονούσε αυτό, πόσο θα σε στεναχωρούσε… Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται, όσο παράλογο κι αν ακούγεται, πως ίσως έφυγες νωρίτερα για να μη ζήσεις τουλάχιστον και αυτή τη στενοχώρια.
Μόνο που μέσα σε αυτόν τον χρόνο συνέβησαν και πράγματα που δεν ξέρω πώς να σου τα εξηγήσω.
Θυμάσαι εκείνο το πανό που σου υποσχέθηκα; Εκείνο που φτιάξαμε για να μείνεις μαζί μας στην κερκίδα; Και ήσουν εκεί κάθε αγωνιστική όπως σου είχα υποσχεθεί… Άπλωσαν χέρια πάνω του, Χούχο. Χέρια ασεβή. Πάνω σε μια φωτογραφία, σε μια μνήμη, σε μια υπόσχεση. Πάνω σε κάτι που δεν ήταν ποτέ ένα απλό κομμάτι ύφασμα, αλλά ένα κειμήλιο, ένα μικρό κομμάτι από έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε και χάσαμε, από μια φιλία που γεννήθηκε στα τσιμέντα και άντεξε στον χρόνο, ακόμη κι όταν η ζωή μάς πήγε σε διαφορετικούς δρόμους.
Και μαζί με το δικό σου πανό, τα ίδια χέρια άρπαξαν κι ένα άλλο κομμάτι ύφασμα. Ένα πανί που έφερε πάνω του ένα όνομα. Monsters. Ένα όνομα που για εμάς δεν ήταν ποτέ απλώς γράμματα, αλλά τα νιάτα μας, οι παρέες μας, τα ταξίδια μας, τα απογεύματα στην Περραιβού, οι Κυριακές που γυρίζαμε την Ελλάδα. Με δυο λόγια, μια ολόκληρη εποχή της ζωής μας… Ένα όνομα πολύ μεγαλύτερο από τον καθένα μας…
Κάποιοι θεώρησαν πως όλα αυτά μπορούν να γίνουν λάφυρα, πως ένα πανί αρκεί για να σβήσει μια ιστορία δεκαετιών. Το κρέμασαν μπροστά από τη θύρα τους, στο μεταξύ μας παιχνίδι, και μαζί του ύψωσαν κι ένα μήνυμα: «Η ασέβεια τιμωρείται». Τι τραγική ειρωνεία… ε; Να απλώνεις τα χέρια σου πάνω στη μνήμη ενός ανθρώπου που έφυγε από τη ζωή και την ίδια στιγμή να επικαλείσαι τον σεβασμό. Να διαπράττεις την ύβρη και να αυτοανακηρύσσεσαι τιμωρός της.
Δεν ξέρω πότε φτάσαμε ως εδώ, Χούχο, πότε χάσαμε τόσο πολύ το μέτρο ώστε να μην μπορούμε πια να ξεχωρίσουμε την “οπαδική” αντιπαλότητα από τα ιερά και τα όσια των ανθρώπων. Κι όμως, κάποιοι πανηγύρισαν. Πίστεψαν ότι νίκησαν, ότι επέβαλαν την κυριαρχία τους, ότι έβαλαν τέλος σε κάτι που υπήρχε για δεκαετίες.
Μπορεί και να τα κατάφεραν. Monsters πλέον δεν υπάρχουν.
Αλλά εμείς, Χούχο, με αυτό το όνομα μεγαλώσαμε. Έτσι μάθαμε να ζούμε την ΑΕΛ, έτσι γνωριστήκαμε, έτσι γίναμε παρέα, έτσι πορευτήκαμε στα καλύτερά μας χρόνια. ΑΕΛ και Monsters ήμασταν. ΑΕΛ και Monsters θα παραμείνουμε. Είτε υπάρχει σύνδεσμος είτε όχι. Όχι γιατί διεκδικούμε την ιδιοκτησία ενός ονόματος, αλλά γιατί κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν μας, ούτε να διαγράψει όσα ζήσαμε.
Και σκέφτομαι πόσο παράξενα τα φέρνει η ζωή… Έναν χρόνο μετά την τελευταία μας κουβέντα, μοιάζει σαν εκείνη η φράση σου να περιγράφει όχι μόνο την πορεία της ομάδας, αλλά και την κοινωνία που μας περιβάλλει. Μια κοινωνία όπου η μνήμη γίνεται λάφυρο, η ασέβεια βαφτίζεται δικαιοσύνη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια υποχωρεί μπροστά σε μια αρρωστημένη αντίληψη περί νίκης και ήττας.
Σε αυτόν τον κόσμο μάς άφησες ρε φίλε! Πίσω σε αυτόν τον κόσμο μάς άφησες να ζούμε…
Κι ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράδοξο. Ότι ενώ εσύ, ο απαισιόδοξος της παρέας, έβλεπες συχνά τα πράγματα να πηγαίνουν από το ζενίθ στο ναδίρ, εγώ εξακολουθώ να θέλω να πιστεύω στο αντίθετο. Όπως τότε που αποφάσισα να αλλάξω τη σειρά των λέξεών σου. Γιατί κάποτε πρέπει να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε ξανά. Όχι μόνο βαθμολογικά, όχι μόνο οπαδικά, αλλά κυρίως ως άνθρωποι. Και θέλω να πιστεύω πως εκείνη η αισιοδοξία που έκρυβες μέσα σου για την ΑΕΛ μπορεί ακόμη να δικαιωθεί.
Από το ναδίρ στο ζενίθ, λοιπόν, Χούχο.
Για την ΑΕΛ μας. Για όσα ζήσαμε. Για όσα αξίζει να κρατήσουμε.
Ένας χρόνος χωρίς εσένα. Μια ζωή αδερφός εκ βυσσινί αίματος.
Και ξέρεις τι θα ήθελα περισσότερο απ’ όλα αυτή τη στιγμή; Να μπορούσα να δω ένα μήνυμα σου, όπως τότε που όλα ήταν πιο απλά…
Ψήσου ρε μαλάκα, πάμε για μια μπύρα…
Καλή αντάμωση αδερφέ… Keep the faith!
Μιχάλης Αθ. Μπατζιόλας
