Σήμερα γιορτάζουν η Σοφία, η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη. Δεν είναι απλώς ονόματα· είναι αξίες που σημάδεψαν αιώνες ζωής, είναι οι άξονες πάνω στους οποίους χτίζονται άνθρωποι, κοινωνίες, ακόμα και ομάδες.
Η Σοφία δεν είναι απλή γνώση ούτε αριθμοί στο χαρτί. Είναι η δύναμη να ξεχωρίζεις το σωστό από το πρόσκαιρο, η ικανότητα να δίνεις κατεύθυνση όταν όλα μοιάζουν θολά. Από τη Σοφία πηγάζει η Πίστη – η εμπιστοσύνη σε ένα σχέδιο, σε μια ιδέα, σε μια ομάδα. Και μόνο όταν υπάρχει πίστη, ανθίζει η Ελπίδα – η προσμονή πως κάτι καλύτερο έρχεται, πως το μέλλον μπορεί να φέρει χαμόγελα.
Η Αγάπη είναι αυτονόητη· ο κόσμος της ΑΕΛ την προσφέρει χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς όρους. Όμως η αγάπη δεν γεννά πίστη ούτε ελπίδα. Μπορεί να στηρίξει, μπορεί να αντέξει, μα δεν μπορεί να δείξει δρόμο.
Στην Τρίπολη, η ανατροπή από το 2-0 σε 2-2 γέννησε για λίγο πίστη και έφερε ελπίδα. Σήμερα όμως, το 2-2 με τη Μαρκό γκρέμισε πάλι τα πάντα. Πέντε παιχνίδια: τρεις ισοπαλίες, μία ήττα, μία νίκη. Ο κόσμος διψά, αλλά μένει μόνο με την αγάπη του – κι αυτή, μόνη της, δεν αρκεί.
Ο Γιώργος Πετράκης άλλαξε τα χαρτιά. Από τον μοναχικό Τούπτα , πέρασε σε δίδυμο φορ, με Πάσα και Γκαράτε. Έστησε τετράδα στην άμυνα – Αποστολάκης, Τσάκλα, Μπακαλιάννης, Κοβάσεβιτς – κι έδωσε στα φτερά Χατζηστραβό και Διμηνίκο, με Σούρλη και Στάικο στον άξονα. Μα η εικόνα στο γήπεδο ήταν μιας ομάδας κομμένης στα δύο. Τα φορ έρημα, οι χαφ χωρίς δημιουργία. Ο Χατζηστραβός μόνος φώναζε με ενέργεια και γκολ, ο Σούρλης πάλευε δίχως συνέχεια, ο Στάικος κινήθηκε σαν να μην έβαλε ποτέ «δευτέρα».
Ήταν σοφία αυτή η επιλογή ή απλώς μια δοκιμή χωρίς έμπνευση; Γιατί η σοφία δεν κρύβεται στα σχήματα, αλλά στην ενότητα, στη συνοχή, στο αν η ομάδα παίζει σαν σύνολο ή σαν κομμάτια σκορπισμένα.
Όμως δεν φταίνε τα πρόσωπα. Δεν είναι ζήτημα των παικτών που αγωνίστηκαν σήμερα. Το πρόβλημα φαίνεται να είναι η κίνηση, η επιλογή του να παίξει με δύο φορ χωρίς φαινομενικό σχέδιο, και η συνολική συμπεριφορά της ομάδας στο γήπεδο. Η ενότητα, η συνοχή, η κατεύθυνση – αυτά λείπουν και καθορίζουν το αποτέλεσμα.
Κι η διοίκηση; Σοφία δεν είναι να κρατάς δίχως λόγο, ούτε να αλλάζεις δίχως σχέδιο. Η σοφία φαίνεται όταν μπορείς να εμπνεύσεις πίστη και να φυτέψεις ελπίδα ακόμη και σε έδαφος σκληρό. Μα αυτήν τη στιγμή, ούτε πίστη υπάρχει, ούτε ελπίδα. Μένει μόνο η αγάπη του λαού.
Η αγάπη όμως, όσο αληθινή κι αν είναι, δεν αρκεί. Η αγάπη δεν μπορεί να χτίσει μέλλον. Μόνο η σοφία μπορεί να γεννήσει την πίστη και την ελπίδα που λείπουν.
Κι αυτήν… ποιος την έχει;
Ή μήπως τελικά δεν υπάρχει αρκετή σοφία, γιατί η πίστη και η ελπίδα έχουν χαθεί; Και αν λείπει η πίστη και η ελπίδα, πώς να υπάρξει σοφία που να στηρίξει;
Μιχάλης Μπατζιόλας
