Στα απόνερα της μάχης της 10ης ημέρας, το βασίλειο προσπαθούσε να σταθεί ξανά όρθιο. Ο Στρατηγός είχε ήδη χαράξει στο χώμα τη μεγάλη δοκιμασία της 18ης ημέρας. Εκείνη όπου, όπως έλεγε, θα φαινόταν αν το Άλογο είχε ακόμα σφυγμό. Οι στρατιώτες έσφιγγαν τα δόντια, ο λαός ετοίμαζε τη φωνή του και όλοι, μα όλοι, ήθελαν να κοιτάξουν μπροστά.
Όλοι, εκτός από τον Βασιλιά.
Αντί να σωπάσει και να αφήσει το βασίλειο να συγκεντρωθεί, ο Βασιλιάς άρχισε να μιλά. Όχι με λόγια εμψυχωτικά, ούτε με πράξεις. Με διατάγματα γραμμένα βιαστικά, σαν να τον ενοχλούσε η ίδια η ιδέα ότι η προσοχή δεν ήταν πια στραμμένη πάνω του.
Έστρεψε το βλέμμα βόρεια και μίλησε για τον επερχόμενο αντίπαλο. Όχι όπως μιλούν οι άρχοντες πριν από μάχες, αλλά σαν να ήθελε να προκαλέσει. Μίλησε για τον Πολέμαρχο του Κίτρινου Βασιλείου, για τη δύναμη και τις κίτρινες σημαίες που θα έφερνε μαζί του. Έσπευσε να διαβεβαιώσει πως δεν υπήρχε ενδιαφέρον για το Βυσσινί Βασίλειο, πως δεν υπήρχε διάδοχος, πως κανείς δεν θα φορούσε το βυσσινί.
Λόγια βαριά. Άκαιρα. Επικίνδυνα.
Με μία μόνο κίνηση, ο Βασιλιάς κατάφερε να κάνει τη μάχη της 18ης ημέρας πιο άγρια απ’ όσο χρειαζόταν. Να θυμώσει τον αντίπαλο. Να φορτίσει το πεδίο. Να μετατρέψει μια δύσκολη αναμέτρηση σε πόλεμο χαρακωμάτων, χωρίς κανένα όφελος για το ίδιο του το βασίλειο.
Και πριν προλάβει να κοπάσει ο απόηχος, ήρθε κι άλλο μήνυμα. Όχι από το παλάτι επίσημα. Όχι με σφραγίδα. Αλλά σαν ψίθυρος που διαδόθηκε επίτηδες απ’ τον Αυλή του Θρόνου. Ένα ανώνυμο κείμενο, που μιλούσε για προβοκάτορες, για σκοτεινά σχέδια, για κέντρα αποφάσεων εντός και εκτός του Βασιλείου που προσπαθούσαν να αποπροσανατολίσουν από τη μεγάλη προσπάθεια να σωθεί… το Βασίλειο, όπως έλεγε, αλλά πίσω από τις λέξεις φαινόταν ξεκάθαρα πως η ανάγκη ήταν η σωτηρία του Θρόνου. Και κάπως έτσι, στο ίδιο κάδρο μπήκαν και εκείνοι που στέκονταν πάντα στο πέταλο, όχι με ξίφη αλλά με φωνή.
Ήταν η στιγμή που ακόμα και οι πιο υπομονετικοί κατάλαβαν. Ο Βασιλιάς δεν πολεμούσε τον εχθρό. Πολεμούσε σκιές. Και μαζί τους, τον ίδιο του τον λαό.
Κι τότε, κάποιοι πιο παλιοί στο βασίλειο αντάλλαξαν βλέμματα. Γιατί η εικόνα τους ήταν γνώριμη. Ένας άρχοντας καβάλα σ’ ένα κουρασμένο άλογο, με πανοπλία σκουριασμένη, να ορμά όχι σε στρατούς αλλά σε σκιές. Να υψώνει το δόρυ του απέναντι σε ανεμόμυλους, βέβαιος πως πολεμά τέρατα.
Ο Βασιλιάς είχε αρχίσει να θυμίζει τον Δον Κιχώτη των παλιών χρονικών. Όχι γιατί ονειρευόταν. Αλλά γιατί μπέρδευε την πραγματικότητα με τις φαντασιώσεις του. Έβλεπε προβοκάτορες εκεί που υπήρχε αγανάκτηση. Σχέδια και κέντρα αποφάσεων εκεί που υπήρχε σιωπή. Εχθρούς εντός κι εκτός των τειχών, την ώρα που το βασίλειο ζητούσε μόνο ένα πράγμα: πράξεις.
Κι όσο εκείνος πολεμούσε τις σκιές του, η πραγματική μάχη πλησίαζε. Ο Θεός του Πολέμου δεν ερχόταν με ανεμόμυλους. Ερχόταν με στρατό. Και κίτρινες σημαίες. Και μνήμη.
Και όμως, ακόμα υπήρχε φως. Στο αριστερό φτερό του Βυσσινί τείχους, ο νέος φύλακας από τα παγωμένα βορεινά στάθηκε όρθιος, φέρνοντας δύναμη και σταθερότητα εκεί που η ασυνέπεια του θρόνου δημιουργούσε κενά. Ο Ισλανδός πολεμιστής, έμπειρος από τα παγωμένα πεδία του Πολωνικού Βασιλείου, ήταν μια πράξη που μιλούσε πιο δυνατά από τις λέξεις του Βασιλιά.
Παρόλα αυτά, η ενίσχυση που ζήτησε ο Στρατηγός – εκείνη που θα έδινε πνοή στη δημιουργία και στη μεσοεπιθετική γραμμή – δεν είχε έρθει ακόμη. Το Άλογο, όσο γενναίο κι αν ήταν, δεν μπορούσε να χτίσει. Και το βασίλειο καταλάβαινε ξανά πως οι πράξεις του θρόνου δεν ακολουθούσαν τις ανάγκες της μάχης.
Ο Στρατηγός έβλεπε το χάος να απλώνεται πριν καν αρχίσει η μάχη. Ήξερε πως 18η ημέρα δεν θα είχε απέναντί του μόνο τον Θεό του Πολέμου με τις κίτρινες φανέλες. Θα είχε να παλέψει και με τα λάθη του θρόνου. Με λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν. Με δάχτυλα που κουνήθηκαν αντί να χτίσουν.
Κι ενώ το Άλογο ετοιμαζόταν να μπει ξανά στο πεδίο, το βασίλειο συνειδητοποιούσε κάτι τρομακτικό: πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν ερχόταν από τον Άρη. Ερχόταν από μέσα.
Και τότε ήρθε η επόμενη κίνηση.
Ο Εκλέκτορας απομακρύνθηκε. Αργά. Πολύ αργά. Αφού είχε ήδη χαθεί χρόνος, αφού είχαν περάσει περίοδοι και ημιτελείς μάχες. Κι αντί για μια καθαρή τομή, ο Θρόνος επέλεξε τη γνώριμη διαδρομή.
Στη θέση του δεν μπήκε ένας νέος στρατηγιστής. Μπήκε μια Σημαία. Ένας άνθρωπος αγαπητός στο βασίλειο, κομμάτι της ιστορίας του, πρόσωπο που δύσκολα αμφισβητείται. Η αγάπη του λαού φόρεσε ξανά πανοπλία και στάθηκε μπροστά από τον Θρόνο.
Αυτός που ήρθε από τις πλαγιές του Ολύμπου, γεννημένος για να σκοράρει, είχε άλλοτε 33 τέρματα σε 87 αναμετρήσεις. Ήξερε να δημιουργεί, να προχωρά, να γεμίζει το πεδίο με φως και δράση. Δίπλα του, ένας πιστός φύλακας, παλαιστής στο παρελθόν, στερεός και σιωπηλός, που χρόνια υπηρετούσε στη φρουρά, αναβαθμίστηκε για να γίνει ασπίδα. Δεν ήταν στρατηγιστής· ήταν η σταθερότητα, η προστασία, η σιγουριά απέναντι στον Δον Κιχώτη του Θρόνου.
Κάπου εκεί, το μοτίβο δεν μπορούσε πια να κρυφτεί. Ο Θρόνος δεν αναζητούσε λύσεις. Αναζητούσε προστασία.
Κι όσο οι δύο άντρες στάθηκαν απέναντι στις αναταράξεις, το πεδίο του βασιλείου ετοιμαζόταν. Οι στρατιώτες ανέμιζαν τα λάβαρα, οι φωνές των κατοίκων συγκεντρώνονταν, και οι τιμές για να σταθεί κάποιος δίπλα στο πεδίο ανέβηκαν, σα να ήθελε η Αυλή να περιορίσει τη φωνή του κόσμου, να ελέγξει την τάξη και να κρατήσει τις αποδοκιμασίες μακριά από τα τείχη.
Κι ενώ οι σκιές και τα λάβαρα ανακατεύονταν πάνω στο πεδίο, οι σοφοί του βασιλείου σιωπηλά παρατηρούσαν τον άρχοντα. Κατάλαβαν πως ο μεγαλύτερος αντίπαλος δεν είχε χρώμα ούτε σχήμα, δεν κρατούσε δόρυ ούτε σφραγίδα· ήταν το ίδιο του το εγώ. Υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων, αναζήτηση επιβεβαίωσης αντί για ουσία, αναβολές και αμφιβολίες που μεταμφιέζονταν σε πράξεις, λάθη που επαναλαμβάνονταν σαν κυκλώνας. Ο Δον Κιχώτης του Θρόνου έβλεπε εχθρούς εκεί που υπήρχε μόνο αγανάκτηση, σχεδίαζε μάχες εκεί που το βασίλειο ζητούσε μόνο καθαρά βήματα. Και όσο το εγώ του καθοδηγούσε τις κινήσεις, η σωτηρία που ήθελε να πετύχει έμοιαζε να απομακρύνεται. Όσο κι αν οι ασπίδες στεκόνταν σταθερές και τα άλογα γρήγορα, η μάχη δεν ήταν μόνο έξω. Ήταν μέσα – στις φαντασιώσεις, στις αμφιβολίες, στις αποφάσεις που καθυστέρησαν. Και έτσι, το Βασίλειο έπρεπε να μάθει να αντέχει όχι μόνο τους εχθρούς με τα κίτρινα λάβαρα, αλλά και τις σκιές που γέννησε το ίδιο του το παλάτι.
Κι έτσι, το Άλογο ετοιμάστηκε για την εκκίνηση, οι ασπίδες στάθηκαν όρθιες, και το πεδίο κράτησε την ανάσα του. Η 18η ημέρα δεν θα συγχωρούσε λάθη. Και ο Δον Κιχώτης του Θρόνου δεν θα μάθαινε τίποτα από την εμπειρία.
Κι όπως πάντα, ο λαός κρατούσε την ανάσα του.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.
Μιχάλης Μπατζιόλας
