Η ΑΕΛ μπήκε στα play outs με +6 βαθμούς από Πανσερραϊκό και Αστέρα Τρίπολης. Ένα προβάδισμα που, σε μια ομάδα με στοιχειώδη συνοχή, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως δίχτυ ασφαλεία και υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα έδινε χρόνο, ψυχραιμία και – κυρίως – περιθώριο διαχείρισης.
Τρεις αγωνιστικές μετά, αυτό το +6 έχει εξαφανιστεί. Τρεις ήττες. Τρία παιχνίδια που επιβεβαιώνουν ότι η ομάδα όχι απλώς δεν αντέχει την πίεση, αλλά μοιάζει να καταρρέει κάτω από αυτή.
Και η βαθμολογία πλέον γράφει το αδιανόητο: η ΑΕΛ προτελευταία, με τον Πανσερραϊκό από πάνω της στο +1 και τον Αστέρα Τρίπολης να ακολουθεί στο -1. Από το περιθώριο… στην ασφυξία.
Για να καταλάβει κανείς όμως πώς φτάσαμε εδώ, πρέπει να δει τη διαδρομή.
Στις 24/1, μετά τη νίκη επί του Πανσερραϊκού, η ΑΕΛ είχε βγει από τη ζώνη του υποβιβασμού. Ακολούθησε και το διπλό στον Βόλο, με κάποιους να κοιτούν ακόμη και προς τις θέσεις 5-8. Γιατί, ως γνωστόν, σε αυτή τη χώρα τα όνειρα δεν κοστίζουν. Κι εκεί ξεκίνησε η μεγαλύτερη παγίδα. Γιατί από εκεί και πέρα, η πορεία δεν ήταν ευθεία. Ήταν παραπλανητική. Υπήρξαν αποτελέσματα που δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι κάτι αλλάζει. Βαθμοί απέναντι σε θεωρητικά «μεγάλους» αντιπάλους, εμφανίσεις που βαφτίστηκαν, και ήταν, «ανταγωνιστικές», στιγμές που μπορούσαν εύκολα να πουληθούν ως σημάδια βελτίωσης.
Και την ίδια στιγμή, εμφανίσεις απέναντι σε θεωρητικά πιο βατούς αντιπάλους που ακύρωναν τα πάντα. Χωρίς ένταση, χωρίς αντίδραση, χωρίς καμία συνέχεια.
Αυτό είναι και το πιο ανησυχητικό στοιχείο της φετινής ΑΕΛ: όχι απλώς ότι χάνει, αλλά ότι δεν έχει ταυτότητα. Δεν έχει σταθερά. Δεν έχει καμία λογική συνέχεια από παιχνίδι σε παιχνίδι. Μια ομάδα που μπορεί να σταθεί απέναντι στους «μεγάλους» και την ίδια στιγμή να διαλύεται απέναντι στους «μικρούς». Μια ομάδα που δεν πείθει ούτε στις καλές της στιγμές, γιατί ποτέ δεν έχουν διάρκεια.
Και κάπως έτσι, χωρίς θόρυβο, χωρίς ένα ξεκάθαρο σημείο καμπής, η πορεία άρχισε να παίρνει την κατηφόρα. Όχι απότομα. Αλλά σταθερά. Και τελικά, ανεξέλεγκτα.
Η επιστροφή στη ζώνη του υποβιβασμού ήρθε το περασμένο Σάββατο, με την ήττα στο Περιστέρι από τον Ατρόμητο. Από την αίσθηση ελέγχου… ξανά στην αγωνία.
Και τώρα… την Τετάρτη 22/4 (17:00), απέναντι στην Κηφισιά, η ΑΕΛ καλείται να κάνει το αυτονόητο: να κερδίσει. Να κάνει το καθήκον της και ταυτόχρονα να περιμένει… στραβοπάτημα του Πανσερραϊκού για να βγει εκ νέου από τη διακεκαυμένη ζώνη.
Με άλλα λόγια, από εκεί που κρατούσε την κατάσταση στα χέρια της, πλέον εξαρτάται και από τους άλλους.
Μέσα σε αυτή την εικόνα, με την ομάδα να δείχνει αγωνιστικά αποσυντεθειμένη και ψυχολογικά άδεια, η ΠΑΕ ΑΕΛ επιλέγει να αυξήσει τις τιμές των εισιτηρίων.
Από τα 10 στα 20 ευρώ στην Ανατολική.
Από τα 20 στα 30 στη Δυτική.
Σε μια περίοδο που το μόνο που θα περίμενε κανείς είναι να φέρεις τον κόσμο πιο κοντά, η απόφαση μοιάζει να κάνει το ακριβώς αντίθετο.
Για να το δούμε και με μια δόση ειρωνείας – γιατί αλλιώς δεν βγαίνει – δεν είναι η πρώτη φορά που προκύπτει γκρίνια για τα εισιτήρια. Μετά τη νίκη της 18ης Ιανουαρίου με τον Άρη, ακολούθησε το παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό στις 24/1 και τότε υπήρξε δυσαρέσκεια γιατί δεν υπήρξε επαναφορά τιμών. Εκείνο το βράδυ, η ΑΕΛ κέρδισε και βγήκε από τη ζώνη.
Σήμερα, η ιστορία επαναλαμβάνεται – αλλά με τελείως διαφορετικούς όρους. Γιατί τώρα δεν υπάρχει μομέντουμ. Δεν υπάρχει προοπτική. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι αυτή η ομάδα μπορεί να στηρίξει την ίδια της την προσπάθεια.
Κάπου εδώ τελειώνουν οι δικαιολογίες. Γιατί αυτό που βλέπουμε δεν είναι απλώς μια κακή περίοδος. Είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς επιλογών που οδήγησαν την ομάδα από το +6 στο χείλος.
Και όταν, μέσα σε αυτή την κατάρρευση, η απάντηση είναι… ακριβότερο εισιτήριο, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς αγωνιστικό…
Είναι θέμα αντίληψης!
Οι ευθύνες δεν είναι διάχυτες!
Δεν μοιράζονται!
Δεν χάνονται!
Έχουν κατεύθυνση!
Και αυτή οδηγεί ευθέως στη διοίκηση της ΠΑΕ ΑΕΛ.
Μιχάλης Μπατζιόλας
