Γεννήθηκα το 1983. Όταν η ΑΕΛ κατέκτησε το Κύπελλο του 1985 ήμουν δύο χρονών. Όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1988 ήμουν πέντε. Καθαρές αναμνήσεις δεν έχω. Μόνο σκόρπιες εικόνες από πανηγυρισμούς, φωνές, κόσμο στους δρόμους, χωρίς μέχρι σήμερα να είμαι βέβαιος αν ανήκουν στο πρωτάθλημα της ΑΕΛ ή στο Ευρωμπάσκετ του ’87. Ίσως να μην έχει σημασία. Για τη δική μου γενιά, οι μεγάλες στιγμές της ΑΕΛ δεν ήταν βιωμένη μνήμη. Ήταν αφήγηση. Ήταν οι ιστορίες των μεγαλύτερων. Ήταν τα βιντεάκια. Ήταν κάτι που πιστεύαμε χωρίς να το έχουμε ακουμπήσει.
Στο γήπεδο άρχισα να πηγαίνω το 1994. Με πήγε ένας θείος μου, Παναθηναϊκός, σε ένα ΑΕΛ–Παναθηναϊκός, μάλλον με την προσδοκία να γίνω κι εγώ Παναθηναϊκός. Δεν τα κατάφερε. Ήθελα την ομάδα της πόλης. Κάτι δικό μου. Κάτι που να μην είναι ίδιο με όλα τα άλλα. Εκείνο το ματς έληξε 0-1, με σκόρερ τον Δώνη. Τον ίδιο άνθρωπο που χρόνια μετά, το 2007, θα καθόταν στον πάγκο της ΑΕΛ σε έναν τελικό Κυπέλλου απέναντι στον Παναθηναϊκό. Κάπως έτσι ξεκίνησε η δική μου διαδρομή, όχι στα χρόνια της δόξας, αλλά στα χρόνια που η αγάπη δεν είχε τίποτα να κερδίσει και γι’ αυτό ήταν πιο αληθινή.
Το 1996 ήρθε ο υποβιβασμός στη Β’ Εθνική. Το 2001 ήρθε η πτώση στη Γ’. Στα 18 μου, η ομάδα για την οποία μας έλεγαν ότι κάποτε είχε πάρει πρωτάθλημα και κύπελλο, βρισκόταν στην τρίτη κατηγορία. Όσο κι αν τραγουδούσαμε για πρωτάθλημα και για κύπελλο, για εμάς έμοιαζε ήδη όνειρο το να ξαναδούμε την ΑΕΛ στην Α’ Εθνική. Μεγαλώναμε με κασέτες, με διηγήσεις για το ’85 και το ’88, με μια ιστορία που δεν τη ζήσαμε αλλά τη νιώθαμε σαν κληρονομιά. Τραγουδούσαμε για τίτλους που δεν είχαμε δει. Πιστεύαμε σε στιγμές που για εμάς ήταν περισσότερο μύθος παρά ανάμνηση.
Και κάπου στο 2003, αγκαλιά με ένα ραδιοφωνάκι, ακούγαμε ΕΡΑ ΣΠΟΡ. Εκείνη την αγωνία που μόνο το ραδιόφωνο μπορούσε να γεννήσει. «Πάμε στα Χανιά γιατί έχουμε γκολ». Και μέχρι να πει ποιος σκόραρε, περνούσαν όλα από μπροστά σου. Όσα σου είχαν πει. Όσα δεν είχες ζήσει. Το πρωτάθλημα. Το κύπελλο. Η ιστορία. Και εσύ εκεί, να αγωνιάς για να μη βρεθεί η ΑΕΛ ακόμη πιο χαμηλά.
Η σωτηρία δεν ήρθε τότε. Ήρθε την τελευταία αγωνιστική. Στο Αλκαζάρ. Κόντρα στη Νίκη Βόλου. Με χιλιάδες κόσμο σε παιχνίδι Γ’ Εθνικής. Εκεί καταλάβαινες ότι αυτή η ομάδα δεν ήταν μια από όλες τις άλλες. Ήταν κάτι άλλο. Κάτι που δεν χωρούσε στον βαθμολογικό πίνακα.
Την επόμενη χρονιά ήρθε η άνοδος στη Β’ Εθνική. Το 2004, όταν όλη η Ελλάδα πανηγύριζε για το Euro, εμείς πανηγυρίζαμε για την επιστροφή. Αυτή ήταν η δική μας κλίμακα τότε. Αυτή ήταν η δική μας δίψα. Βήμα-βήμα, χωρίς βεβαιότητες, μόνο με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα έρθει και η δική μας στιγμή.
Και ήρθε.
Στις 5 Μαΐου 2007, στον Πανθεσσαλικό, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για μια ολόκληρη γενιά. Για όσους είχαν μεγαλώσει ακούγοντας για το ’85 και το ’88 χωρίς να τα έχουν ζήσει. Εκείνη τη μέρα σταματήσαμε να βλέπουμε μόνο βιντεάκια. Μπήκαμε κι εμείς μέσα στο βίντεο που θα έβλεπαν οι επόμενοι.
Για εμένα εκείνη η μέρα είχε και μια άλλη ιδιαιτερότητα. Εκτός της ιδιότητας του οπαδού, ήμουν εκεί ως φωτογράφος της The Match Θεσσαλίας. Έπρεπε να αποτυπωθούν όλα: η πορεία του κόσμου, τα λεωφορεία, η άφιξη, η προθέρμανση, ο αγώνας, η έκρηξη, η απονομή. Και αυτό σημαίνει ότι δεν ζεις όπως οι άλλοι. Δεν μπορείς να χαθείς στον πανηγυρισμό. Βλέπεις την ιστορία μέσα από τον φακό και πρέπει, την ώρα που μέσα σου σπάει κάτι, να κρατήσεις σταθερό το χέρι.
Με το τελευταίο σφύριγμα, όλα έγιναν αλλοπρόσαλλα. Παίκτες, κόσμος, πάγκοι, φωνές, αγκαλιές, άνθρωποι που έτρεχαν προς όλες τις κατευθύνσεις. Κι εμείς από πίσω, να κυνηγάμε στιγμές. Να μη χαθεί τίποτα. Να μείνει κάτι για αυτούς που θα έρχονταν μετά.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη στιγμή.
Έχοντας τελειώσει με τα καρέ στα αποδυτήρια, βγήκα ξανά προς τον αγωνιστικό χώρο για την απονομή. Μπαίνω από τη φυσούνα και μπροστά μου στέκεται ένας συνοπαδός. Ίδια ηλικία. Συνονόματος. Ένας από αυτούς με τους οποίους είχαμε κάνει μαζί χιλιόμετρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Δεν χρειάστηκε να πούμε τίποτα.
Αγκαλιαστήκαμε και αρχίσαμε να κλαίμε. Σαν 10χρονα παιδιά. Σαν εκείνα τα παιδιά που είχαν μεγαλώσει με ιστορίες άλλων και εκείνη τη στιγμή καταλάβαιναν ότι είχαν αποκτήσει επιτέλους τη δική τους.
Είναι ένα κλάμα που δεν εξηγείται. Αν δεν το ζήσεις, δεν το καταλαβαίνεις. Και αν το ζήσεις, δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις.
Υπάρχει μια εικόνα εκείνης της μέρας που δεν έχει ένταση. Δεν έχει φωνή. Δεν έχει έκρηξη. Αφού τελείωσε ο τελικός, αφού έφυγε ο κόσμος, αφού τελείωσαν οι συνεντεύξεις, γυρίσαμε στη Λάρισα. Η ομάδα είχε ήδη φύγει. Εμείς, με τους συναδέλφους, πήγαμε στην εφημερίδα. Παραδώσαμε τις φωτογραφίες.
Και μετά… τίποτα.
Δεν ήξερα τι γινόταν στην πόλη. Δεν είχα —και δεν έχω— εικόνα του τι έγινε στην πλατεία. Πήγα σπίτι, έκανα ένα μπάνιο και κοιμήθηκα. Όχι για να δω όνειρα, αλλά για να απολαύσω αυτό που είχα ήδη ζήσει. Σαν να είχε ολοκληρωθεί η αποστολή. Σαν να είχε γεμίσει τόσο πολύ εκείνη η μέρα που δεν υπήρχε χώρος για τίποτα άλλο. Ούτε για μία ακόμη εικόνα. Ούτε για μία ακόμη ανάμνηση.
Δεν χρειάστηκε να δω την πόλη για να καταλάβω τι έγινε.
Το είχα ήδη ζήσει.
Μέσα σε αυτά τα 19 χρόνια δημιουργήθηκε μια νέα γενιά που βρίσκεται σήμερα εκεί που ήμασταν εμείς πριν από το 2007. Μεγαλώνει βλέποντας βιντεάκια. Βλέπει το γκολ, την απονομή, τα καπνογόνα, τις αγκαλιές, τα πρόσωπα. Όπως εμείς βλέπαμε κάποτε το ’85 και το ’88. Και περιμένει τη δική της στιγμή.
Γιατί κάθε γενιά κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει να ζει με τις αναμνήσεις των άλλων.
Και να δημιουργήσει τις δικές της.
Η 5η Μαΐου 2007 δεν ξεχνιέται. Γιατί ήταν η μέρα που μια γενιά απέκτησε τη δική της βυσσινί μνήμη.
Δεκαεννιά χρόνια μετά, περιμένουμε ακόμη την επόμενη.
Να ’στε καλά, να ’στε ΑΕΛ.
Μιχάλης Μπατζιόλας
