Δεν θυμάμαι προσωπικά τα τελευταία χρόνια να έχει ακουστεί στο λαρισινό γήπεδο (είτε αυτό είναι το Αλκαζάρ, είτε το AEL FC ARENA) το όνομα του τεχνικού της ΑΕΛ, είτε η «βυσσινί» ομάδα πετύχαινε υψηλούς, είτε ταπεινούς στόχους.
Προσωπικά – μεγάλο το ποσοστό λάθος – δεν μου έρχεται στο μυαλό άλλος πλην του Γιώργου Δώνη, ίσως να συνέβη και με τον Μαρίνο Ουζουνίδη, αλλά είναι βέβαιο ότι εμπιστοσύνη ανάλογης αυτής που έχει κερδίσει ο Σάββας Παντελίδης λίγοι το έχουν καταφέρει.
Είναι ο Νικαιώτης τεχνικός «μάγος»; Μήπως έχει βρει κάποιο «μαγικό ραβδάκι» και κατάφερε να αλλάξει την αγωνιστική εικόνα και τα αποτελέσματα για τους «βυσσινί» οδηγώντας τους σ’ ένα αήττητο σερί 4 αγώνων με συγκομιδή οκτώ βαθμών, όσους είχε συγκεντρώσει η ΑΕΛ προ ελεύσεώς του.
Εν τέλει είναι τα αποτελέσματα η γενεσιουργός αιτία της εμπιστοσύνης; Εν μέρει ναι… Αλλά θυμηθείτε ότι και αμέσως μετά το ματς με τον Λεβαδειακό και την ήττα με 3-0, ο φίλαθλος κόσμος έβλεπε στο πρόσωπό του τον μοναδικό άνθρωπο που θα μπορούσε να οδηγήσει την ομάδα στην ανάκαμψη.
Ίσως οι φίλοι της ΑΕΛ να είδαν ότι ο Έλληνας τεχνικός ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να αλλάξει τον ρου της φετινής ιστορίας μετά τις αποτυχημένες παρουσίες Πετράκη και Μαλεζά. Εκείνο το «εμπιστευτείτε με» μετά το παιχνίδι με τον Ατρόμητο, ήταν ένα τεράστιο ρίσκο και για τον ίδιο που είμαι βέβαιος γνώριζε ότι αν δεν βγει θα βρισκόταν σ’ έναν δρόμο άνευ επιστροφής.
Δεν γνωρίζω αν παρακολουθεί social media, αλλά οι εικόνες με αυτόν να βγάζει από το τούνελ την ΑΕΛ είναι και οι πλέον ενδεικτικές για την κατάσταση που επικρατεί στη Λάρισα για το πρόσωπό του. Και το κατάφερε όχι με «μαγικό ραβδί» αλλά εφαρμόζοντας αυτό που ξέρει καλά. Συμμάζεψε την ομάδα, ξεκαθάρισε πράγματα και μπήκε μπροστάρης καλύπτοντας τους πάντες στην κυριολεξία.
Δεν ξέρω που θα βγάλει η φετινή πορεία, εξάλλου όπως και ο ίδιος είπε ο «προορισμός είναι μακριά», βλέπω όμως ότι η σχέση που έχει δημιουργηθεί είναι μεγάλης αντοχής και ικανή να οδηγήσει εκεί που ο κάθε Λαρισαίος επιθυμεί.
Νίκος Ι. Ασπρούδης
