Κάποιες μέρες μένουν μέσα μας.
Μέρες που μας θυμίζουν τι σημαίνει να μην γίνεσαι ένας ακόμη ανάμεσα στους πολλούς.
Κάποιες μέρες φωνάζουν «μη πλήθει, αλλά ΑΕΛ»…
Και αυτή η φωνή δεν έχει ημερομηνία.
Μένει ζωντανή, περνά από γενιά σε γενιά, από κερκίδα σε κερκίδα,
σαν αναπνοή της πόλης, σαν καρδιά που χτυπά βυσσινί.
Κάπως έτσι γράφτηκε το πρώτο μου κείμενο πριν από λίγες μέρες — με αφορμή τη 28η Οκτωβρίου.
Ένα κείμενο που δεν το σχεδίασα∙ μου βγήκε από μέσα μου.
Για το να είσαι διαφορετικός, για το να επιλέγεις τον δύσκολο δρόμο,
για το να μη γίνεσαι οπαδός των πολλών,
αλλά άνθρωπος των λίγων και των αληθινών.
Σήμερα, ξανασηκώνω τη φωνή μου για το δεύτερο κομμάτι.
Για τη Λάρισα που δεν λύγισε ποτέ,
για την ΑΕΛ που κουβαλάει την ταυτότητά της καθαρή,
για όλους εμάς που ξέρουμε πως να είμαστε διαφορετικοί σημαίνει να είμαστε αληθινοί.
Σήμερα, 17 Νοέμβρη, νιώθω πως ήρθε η ώρα για το δεύτερο κομμάτι.
Όχι για να κάνω πολιτική με την κομματική έννοια.
Αλλά γιατί κάποιες ημερομηνίες δεν είναι απλώς αριθμοί στο ημερολόγιο.
Είναι σημάδια, μνήμες, αξίες.
Και οι μέρες αυτές μιλάνε με έναν τρόπο
με όσα κουβαλάμε ως πόλη και ως ομάδα.
Το Πολυτεχνείο ήταν η φωνή μιας γενιάς που είπε «όχι».
Όχι στον φόβο.
Όχι στη μίμηση.
Όχι στη σιωπή.
Ήταν το “εγώ υπάρχω” απέναντι στο “εσύ θα υπακούσεις”.
Και κάπως έτσι, με έναν παράξενο αλλά πραγματικό τρόπο,
έτσι ήταν πάντα κι η Λάρισα.
Μια πόλη που δεν λύγισε,
δεν φόρεσε ξένα χρώματα,
δεν έψαξε ποτέ να γίνει παράρτημα κανενός «μεγάλου».
Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν άλλες ομάδες — πάντα θα υπάρχουν.
Αλλά η πόλη;
Η συλλογική της ψυχή;
Εδώ μέσα;
Στη γη που πατάμε;
Στις πλατείες και στα καφενεία;
Η Λάρισα έχει μόνο έναν οργανωμένο χτύπο καρδιάς:
την ΑΕΛ.
Δεν το οργάνωσε κανείς αυτό.
Δεν ήταν επιβολή.
Ήταν φυσική επιλογή.
Ήταν ταυτότητα.
Ήταν το ένστικτο της πόλης να παραμένει αυτόνομη.
Και αν κάποιες άλλες πόλεις γέμισαν από συνδέσμους άλλων ομάδων,
η Λάρισα δεν το έκανε ποτέ.
Όχι επειδή δεν μπορούσε.
Αλλά επειδή δεν ήθελε.
Και αυτό λέει πολλά.
Πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε.
Είναι, στην πραγματικότητα, μια πολιτική πράξη.
Όχι κομματική —
κομματική πολιτική κάνουν όσοι θέλουν να σε κατηγοριοποιήσουν.
Μιλώ για την πολιτική με την αρχαία έννοια:
Το πώς στεκόμαστε στον κόσμο.
Το πώς επιλέγουμε.
Το πώς αντιστεκόμαστε.
Το πώς δεν παραδινόμαστε στην ευκολία.
Γιατί είναι πολιτική:
να μην ανήκεις στο πλήθος,
να μην διαλέγεις τον δυνατό επειδή είναι δυνατός,
να μη φοράς χρώματα επειδή “πουλάνε”,
να μην αλλάζεις ομάδα με τον άνεμο της εποχής,
να μην γίνεσαι γενίτσαρος της συγκυρίας.
Κι αυτό, στη Λάρισα, το μάθαμε βαθιά.
Το μάθαμε μέσα από την ΑΕΛ.
Μια ομάδα που δεν είχε ποτέ ευκολίες.
Που δεν είχε ποτέ παράδοση “μεγάλου”.
Που δεν είχε παρασκήνια, δεν είχε προστάτες,
δεν είχε το προνόμιο να κερδίζει επειδή “πρέπει”.
Κι όμως,
μονάχη της,
χωρίς ράφια από πίσω,
χωρίς πατερίτσες,
χωρίς να πάρει δανεική λάμψη,
έγραψε ιστορία.
Ένα πρωτάθλημα.
Δύο κύπελλα.
Και μαζί, πίκρες, πτώσεις, χαμένες κατηγορίες.
Ξανά άνοδος.
Ξανά πτώση.
Ξανά άνοδος.
Ξανά πίστη.
Αυτό είναι ΑΕΛ.
Μια ομάδα που, όπως και η πόλη της,
μοιάζει με τις αρχαίες πόλεις-κράτη:
αυτάρκης, ανεξάρτητη,
πιστή στους δικούς της νόμους,
στη δική της ιστορία,
στο δικό της χρώμα.
Η Λάρισα κουβαλάει συνέχεια.
Κουβαλάει ταυτότητα.
Κουβαλάει αντίσταση.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο,
η ΑΕΛ δεν είναι απλώς ποδοσφαιρική ομάδα.
Είναι πολιτισμός.
Είναι μνήμη.
Είναι αξίες.
Η πόλη δεν το συζητάει αυτό.
Δεν το αμφισβητεί.
Δεν χρειάζεται “επικοινωνία”.
Είναι δεδομένο.
Όπως είναι δεδομένο στις πόλεις-κράτη
τι σημαίνει πατρίδα.
Κι αν το Πολυτεχνείο έγινε το σύμβολο
μιας γενιάς που φώναξε για τη δική της ελευθερία,
η Λάρισα έχει το δικό της σύμβολο:
τον τρόπο που κρατάει την ταυτότητά της καθαρή
μέσα σε μια εποχή που όλοι θέλουν να μοιάζουν με όλους.
Αυτό είναι το δικό μας Πολυτεχνείο.
Όχι πολιτικό.
Υπαρξιακό.
Η άρνηση να προσκυνήσουμε.
Η άρνηση να μιμηθούμε.
Η άρνηση να γίνουμε έρμαια του “πλήθους”.
Η επιμονή να είμαστε εμείς.
Η επιμονή να είμαστε ΑΕΛ.
Την ιστορία δεν την γράφουν οι πολλοί.
Την γράφουν οι αληθινοί.
Και οι αληθινοί δεν έγιναν ποτέ στρατολογημένοι,
δεν έγιναν ποτέ γενίτσαροι άλλων.
Έμειναν αυτό που ήταν.
Και γι’ αυτό έμειναν στην ιστορία.
Χρόνια πολλά σε όσους τιμούν τη μέρα.
Χρόνια πολλά σε όσους τιμούν τη μνήμη.
Και χρόνια πολλά στη δική μας πόλη-κράτος.
Στη δική μας ταυτότητα.
Στη δική μας ελευθερία.
Στην ΑΕΛ.
Μιχάλης Μπατζιόλας
