Παρακολουθείς την ΑΕΛ και δυστυχώς γεμίζεις με ερωτηματικά και προβληματισμό για το μέλλον. Για το μέλλον το αγωνιστικό της και όχι μόνο.
Μία ομάδα «εθισμένη» στις νίκες κατά τη διάρκεια της περσινής αγωνιστικής περιόδου, πέτυχε τον μεγάλο της στόχο και λες και αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό της ποδοσφαιρικό παράδοξο αποσυνθέτοντας πλήρως εκείνο το ποδοσφαιρικό σύνολο θέλοντας να δημιουργήσει ένα άλλο, αποκτώντας πολλούς παίκτες το καλοκαίρι και αναθέτοντας τη δημιουργία ομάδας σ’ έναν τεχνικό με ελάχιστη εμπειρία στην κατηγορία.
Παράλληλα, άλλαξε και όλο το υπόλοιπο κομμάτι που απαρτίζει τον ποδοσφαιρικό οργανισμό, αναθέτοντας κύρια πόστα σε ανθρώπους με μικρή εμπειρία και σίγουρα όχι σε ομάδες με την πίεση που έχει η ΑΕΛ (μάλιστα η ηγεσία τους είχε… βγάλει στη σέντρα μετά το ματς με την Μαρκό).
Γιατί πιστεύω ότι αυτή την πίεση κανείς από εκείνους που έλαβαν τις αποφάσεις δεν την έβαλε στην… εξίσωση. Η «σταθερά» της ΑΕΛ ήταν, είναι και θα είναι ο κόσμος, παθιασμένος στο ύψιστο σημείο, αλλά και απόλυτος σε αυτό που θέλει να βλέπει, ομάδα να καταθέτει τα πάντα στον αγωνιστικό χώρο και ας μην νικά…
Δυστυχώς το «ποδοσφαιρικό παράδοξο» του καλοκαιριού έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του. Ομάδα που δεν είναι ομάδα, με παίκτες που τσακώνονται για την εκτέλεση ενός κόρνερ δείχνοντας τρικυμία εν κρανίω και απουσία πάθους. Γιατί μπορεί στο ερώτημα που είχε τεθεί προ καιρού «και ποιος παίκτης από αυτούς που έφυγαν από την ΑΕΛ πήγε σε ομάδα Super League;» να μην υπάρχει απάντηση, αλλά απάντηση δεν μπορεί να δοθεί από κανέναν στο ερώτημα «ποιος παίκτης της τωρινής ΑΕΛ θα έκανε αυτό που έκανε ο Μωραΐτης πέρυσι στο Καυτανζόγλειο στο ματς «φωτιά» με τον ΠΟΤ όταν είχε πιάσει από τον… γιακά τον Χριστοδουλόπουλο;».
Γιατί εν τέλει εκτός της ποδοσφαιρικής ποιότητας ενός παίκτη μερικές φορές πρέπει να μετριέται και το πάθος που βγάζει στις αναμετρήσεις.
Και επειδή οι ημέρες είναι δύσκολες, ίσως είναι καλύτερα το «κρείττον του λαλείν το σιγάν» που έλεγαν και οι πρόγονοί μας, όμως κάποια πράγματα πρέπει να ειπωθούν σε συγκεκριμένες στιγμές. Κανείς δεν θέλει να πιστέψει ότι η ΑΕΛ θα… χάσει το τρένο, τα καμπανάκια χτυπούν για να έρθει η αντίδραση το συντομότερο δυνατό και η «σταθερά» αυτής της ομάδας να ξαναβρεί το δέσιμό της με τις… μεταβλητές.
Νίκος Ι. Ασπρούδης
