Η χθεσινή ήττα της ΑΕΛ από τον Παναιτωλικό με 3-0 δεν ήταν απλά μια ακόμη κακή βραδιά για τους «βυσσινί». Ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση μιας ανησυχητικής τάσης που φαινόταν εδώ και καιρό: η ομάδα μπαίνει στο γήπεδο χωρίς σχέδιο, χωρίς πλάνο, χωρίς καμία στρατηγική για να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο που, χωρίς να είναι θηρίο ποιότητας, καταφέρνει να μας δείχνει πόσο ανέτοιμοι είμαστε. Από το πρώτο λεπτό ήταν εμφανές ότι η ΑΕΛ δεν ήξερε τι θέλει να κάνει στο χορτάρι. Η διάταξη δεν αποτυπώθηκε ποτέ στο παιχνίδι: Στάικος και Ατανάσοφ στα χαφ, Πέρεζ μπροστά τους, δεξιά ο Τούπτα, αριστερά ο Ουάρντα. Βάσει σχηματισμού ίσως να φαινόταν ότι υπήρχε κάποια οργάνωση, αλλά στην πράξη η εικόνα στο γήπεδο μιλούσε διαφορετικά: ο Πέρεζ, που σύμφωνα με τη διάταξη θα έπρεπε να είναι «οκτάρι» μπροστά από τους δύο αμυντικούς χαφ, τελικά έμοιαζε να τρέχει πέρα δώθε διπλά από τον Πασά σαν πρώτη γραμμή άμυνας, προσπαθώντας να πιέσει την πρώτη μπάλα χωρίς να έχει τα εργαλεία ή τη στήριξη για να το κάνει σωστά. Ο Ατανάσοφ και ο Στάικος ήταν σαν δεύτερη γραμμή «πυροσβεστών», αλλά… «χωρίς νερό»: προσπαθούσαν να καλύψουν τα κενά και να βάλουν τάξη, αλλά η συνολική αταξία ήταν εμφανής σε κάθε φάση. Ενώ, Ουάρντα και Τούπτα άλλαζαν πλευρές, πιθανώς για να καλύψουν τον Κοσούνου ο οποίος είχε προβλήματα με τον Ενκολόλο, ή απλά επειδή έτσι «έβγαινε» η φάση. Πλάνο; Καμία ένδειξη. Στρατηγική; Μηδέν. Συντονισμός; Ανύπαρκτος.
Το πρώτο ημίχρονο μέχρι το 30’ ήταν αποκαλυπτικό. Ο Παναιτωλικός είχε 214 πάσες, η ΑΕΛ μόλις 78. Τα σουτ; Τρία της απελπισίας για την ΑΕΛ, κανένα στο στόχο. Οι φάσεις που δημιούργησαν οι αντίπαλοι ήταν περιορισμένες – όμως η ΑΕΛ τις πλήρωσε, όπως στο χέρι-πέναλτι του Παπαγεωργίου, που έφερε το 1-0. Το αποτέλεσμα δεν ήταν θέμα διαφοράς ποιότητας, ήταν διαφορά νοοτροπίας και πλάνου. Δεν είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι ο Παναιτωλικός είναι τόσο ανώτερος ποιοτικά ώστε να μας πατήσει σαν να μην υπάρχουμε. Είναι θέμα ψυχολογίας, έλλειψης οργάνωσης και καθοδήγησης.
Αυτό που βλέπουμε στο πρώτο ημίχρονο είναι ακριβώς το πρόβλημα: η ομάδα παίζει σαν μικρή ομάδα κόντρα σε γίγαντα, κλεισμένη πίσω, διώχνοντας τη μπάλα με όποιο τρόπο, περιμένοντας να μην φάει γκολ, χωρίς να έχει σχέδιο για το τι θα κάνει όταν το γκολ έρθει – όπως φυσικά και ήρθε. Η ΑΕΛ δεν είχε καμία ιδέα για το πώς να κρατήσει τη μπάλα, πώς να δημιουργήσει φάσεις, πώς να ελέγξει το ρυθμό. Ούτε η παρουσία του νέου προπονητή Στέλιου Μαλεζά φαίνεται να έχει αλλάξει τίποτα: η εικόνα μέχρι το 30’ επιβεβαιώνει ότι η ομάδα μένει ανέτοιμη και χαμένη σε βασικές στιγμές του παιχνιδιού.
Κι έρχεται η στιγμή για τις δηλώσεις του Μαλεζά μετά το παιχνίδι. «Στα πρώτα λεπτά δεν ήμασταν αυτοί που έπρεπε… μετά το γκολ προσπαθήσαμε… πρέπει να δούμε τα λάθη μας». Καλά, δηλαδή; Αυτό που βλέπουμε στο γήπεδο μέχρι το πρώτο γκολ και μετά το 1-0 είναι αυτά που εσύ καλείσαι να μην αφήνεις να συμβούν, όχι απλώς να τα διαπιστώνεις. Οι δηλώσεις του είναι διαπιστωτικές, σαν να μας λέει: «Ναι, τα κάναμε χάλια, αλλά ας το συζητήσουμε». Όχι, δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε διάλεξη για τα λάθη μετά το γεγονός. Ο προπονητής είναι εδώ για να τα αποτρέπει πριν γίνουν. Το να βλέπεις την ομάδα να μπαίνει στο γήπεδο με αυτό το mindset, να χάνει το μυαλό της από το 17’ στο προηγούμενο ματς με τον Λεβαδειακό, σύμφωνα με τις δηλώσεις του προπονητή, και να επαναλαμβάνει τις ίδιες σκηνές μέχρι το 30’ με τον Παναιτωλικό, δείχνει αδυναμία καθοδήγησης και όχι «κακή μέρα» των παικτών.
Συνεχίζοντας στο δεύτερο ημίχρονο, η ΑΕΛ προσπάθησε να αντιδράσει, να δείξει σημάδια ζωής, και ναι, υπήρχαν στιγμές που έφτασε κοντά σε καλές ευκαιρίες, όμως το πρόβλημα δεν λύνεται με λίγες προσπάθειες μετά το γκολ. Το 2-0 στο 67’ ήρθε γιατί η ομάδα έμεινε εκτεθειμένη, οι παίκτες μπερδεμένοι και χωρίς σχέδιο. Το 3-0 από το πέναλτι του Άλεξιτς ήταν απλώς η φυσική συνέχεια. Και πάλι, δεν ήταν θέμα διαφοράς ποιότητας, αλλά έλλειψης δομημένου παιχνιδιού και πειθαρχίας στο πλάνο.
Και εδώ μπαίνει η μεγαλύτερη συζήτηση για ευθύνη: όχι μόνο για τον προπονητή, αλλά και για τη διοίκηση. Ο καλοκαιρινός σχεδιασμός, οι επιλογές παικτών που εμπιστεύτηκε η διοίκηση για να στελεχώσουν την ομάδα, η στρατηγική που εφαρμόστηκε στο ρόστερ, όλα φαίνεται να έχουν αποτύχει. Είναι ερωτηματικό ποιος θα αναλάβει τις χειμερινές μεταγραφές και ποιον θα εμπιστευτεί η διοίκηση για να πάρει σωστές αποφάσεις, γιατί οι επιλογές του καλοκαιριού φωνάζουν «λάθος». Αν η διοίκηση δεν μπορεί να εμπνεύσει το ποδοσφαιρικό τμήμα, να βάλει πλαίσιο και πειθαρχία, και να δείξει καθοδήγηση σε κάθε τομέα, τότε τα προβλήματα θα συνεχιστούν. Η ευθύνη δεν είναι μόνο στον πάγκο· είναι και σε αυτούς που σχεδιάζουν, αποφασίζουν και επιλέγουν ποιοι θα βάλουν τη φανέλα της ΑΕΛ.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή: η ΑΕΛ δεν μπήκε χθες στο γήπεδο με στόχο να κερδίσει ή να παίξει ποδόσφαιρο, μπήκε με στόχο να μην φάει γκολ, και το πλήρωσε. Το πρώτο 30λεπτο ήταν ένα μάθημα για όποιον ήθελε να δει καθαρά: χωρίς πλάνο, χωρίς οδηγίες, χωρίς συντονισμό, ακόμα και οι παίκτες που έχουν ποιότητα φαίνονται χαμένοι. Το παιχνίδι δεν γίνεται να στηρίζεται σε ατομικές προσπάθειες όταν η ομάδα παίζει χωρίς κοινή γραμμή, χωρίς πίεση στο σωστό χώρο και χωρίς φροντισμένη αμυντική δομή.
Είναι λοιπόν θέμα ποιότητας; Όχι. Το έλεγαν οι αριθμοί μέχρι το 30’: η ΑΕΛ είχε μόνο 78 πάσες έναντι 214 του Παναιτωλικού, 3 σουτ εκ των οποίων κανένα στο στόχο, 3-0 γκολ από λάθη και εκτελέσεις πέναλτι. Η διαφορά είναι ψυχολογική, τακτική και πνευματική. Ο Παναιτωλικός έπαιξε σαν ομάδα με καθαρό σχέδιο, και η ΑΕΛ έμοιαζε να τρέχει πίσω από τη μπάλα, χωρίς να ξέρει πώς να δημιουργήσει, πώς να οργανώσει τις γραμμές της και πώς να μπει στην αντίπαλη περιοχή. Ο Παναιτωλικός μπήκε αρχικά αναγνωριστικά, αλλά βλέποντας την παθητικότητα της ΑΕΛ πήρε θάρρος, ανέβασε ψυχολογία και σταδιακά έκλεισε την ΑΕΛ στα καρέ της.
Το πιο καυτό κομμάτι; Ο προπονητής δηλώνει μετά το παιχνίδι ότι πρέπει να δούμε τα λάθη μας. Σαν να λέει: «Ναι, κάναμε λάθη». Μα αυτά τα λάθη δεν είναι απλά λάθη – είναι απουσία πλάνου, έλλειψη καθοδήγησης και προετοιμασίας. Ο προπονητής δεν είναι εδώ για να κάνει αναλύσεις μετά το παιχνίδι, είναι εδώ για να μην αφήνει την ομάδα να φτάσει σε αυτό το σημείο. Κι όμως, βλέπουμε επαναλαμβανόμενα σενάρια πρώτου ημιχρόνου που δείχνουν ακριβώς ότι η ομάδα μπαίνει στο γήπεδο χαμένη, χωρίς σχέδιο, χωρίς νοοτροπία νικητή.
Συνολικά, η χθεσινή εικόνα επιβεβαιώνει αυτό που φωνάζουν πολλοί οπαδοί: η ομάδα δεν έχει αρχή, μέση και τέλος μέσα στο παιχνίδι. Κάθε προσπάθεια αντίδρασης φαίνεται ασύνδετη, κάθε αλλαγή διάταξης ή ρόλου είναι τυχαία. Και όσο κι αν οι δηλώσεις του προπονητή προσπαθούν να εμφανίσουν ότι «μαθαίνουμε από τα λάθη», η ουσία παραμένει: το πλάνο είναι ανύπαρκτο, η καθοδήγηση δεν υπάρχει και η ομάδα πληρώνει την απουσία ηγεσίας στον πάγκο. Παράλληλα, η διοίκηση δεν φαίνεται να έχει βρει τον τρόπο να εμπνεύσει, να στηρίξει και να οργανώσει σωστά το ποδοσφαιρικό τμήμα, κάτι που καθιστά το πρόβλημα συστημικό και όχι μόνο ζήτημα προπονητή ή παικτών.
Το επόμενο παιχνίδι με τον ΟΦΗ εντός έδρας θα είναι καθοριστικό. Η ερώτηση είναι σαφής: ποια εικόνα θα παρουσιάσει η ομάδα; Θα συνεχίσει να παίζει με ανασφάλεια και ασυντόνιστα, ή θα καταφέρει να εφαρμόσει πλάνο, συγκέντρωση και νοοτροπία νικητή; Η σημασία της εικόνας σε τέτοια παιχνίδια είναι τεράστια, καθώς συχνά υπερτερεί της καθαρής ποιοτικής υπεροχής.
Το πρωτάθλημα έχει ακόμα δρόμο, αλλά η παραμονή θα κριθεί στις μάχες με ομάδες ίδιου στόχου και στην ικανότητα της ομάδας να μπει στο γήπεδο με καθαρό σχέδιο από το πρώτο λεπτό. Οι αριθμοί, οι φάσεις και η ψυχολογία των παικτών δείχνουν ξεκάθαρα ότι χωρίς πλάνο και συγκέντρωση, η ΑΕΛ δεν θα μπορέσει να αποφύγει ανάλογες ήττες στο μέλλον. Και η διοίκηση πρέπει να αποφασίσει ποιος θα αναλάβει τις χειμερινές μεταγραφές, ποιον θα εμπιστευτεί, και αν μπορεί να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει το ποδοσφαιρικό τμήμα σε όλους τους τομείς ώστε να μην ξαναδούμε μια ομάδα χωρίς σχέδιο, χωρίς νοοτροπία και χωρίς πλάνο.
Μιχάλης Μπατζιόλας
