Μία ακόμη εβδομάδα εσωστρέφειας – κυρίως μετά το παιχνίδι με τον Λεβαδειακό- έζησε η ΑΕΛ που κλήθηκε να διαχειριστεί μία εντός έδρας ήττα που… πόνεσε πάρα πολύ, αφενός γιατί μείωσε στο ελάχιστο τις ελπίδες πρόκρισης στο θεσμό του Κυπέλλου και αφετέρου γιατί συνοδεύτηκε από μία μέτρια έως κακή εμφάνιση.
Ό,τι έγινε, έγινε… Πλέον και το συγκεκριμένο ματς έχει περάσει στην ιστορία που ότι γράφει δεν ξεγράφει και η ομάδα του Γιώργου Πετράκη, πιεσμένη πλέον στον απόλυτο βαθμό, κλήθηκε να κοιτάξει το αυριανό παιχνίδι στο Περιστέρι κόντρα στον Ατρόμητο.
Ματς στο πλαίσιο της 5ης αγωνιστικής το οποίο η ΑΕΛ πρέπει να το μετατρέψει σε ευκαιρία και να αποτελέσει γι’ αυτή τη νέα αρχή. Εύκολο; Καθόλου θα λέγαμε. Αδύνατο; Ούτε κατά διάνοια…
Πλέον δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε ως «δικαιολογία» την έλευση πάμπολλων παικτών και την απουσία «χημείας» στην ΑΕΛ, με επτά επίσημα παιχνίδια στην πλάτη και ένα τρίμηνο plus προετοιμασίας. Ο Έλληνας τεχνικός από την πλευρά του καλείται να παρατάξει μία ομάδα που θα παίξει με το… μαχαίρι στα δόντια και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές καλούνται να ξεπεράσουν τα πάντα, γιατί τα περιθώρια έχουν στενέψει επικίνδυνα.
Είναι λοιπόν oneway η αυριανή αναμέτρηση στο Περιστέρι; Στον απόλυτο βαθμό σίγουρα όχι και κυρίως από βαθμολογικής άποψης, μοιάζει όμως με «μονόδρομο» αναφορικά τόσο με την ψυχολογία των ποδοσφαιριστών, όσο και του κόσμου, ενόψει και της αναμέτρησης με τον ΝΠΣ και την επόμενη διακοπή του πρωταθλήματος.
Νίκος Ι. Ασπρούδης
