«Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις».
Είναι οι τρεις πρώτοι στίχοι από το εμβληματικό ποίημα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, την «Ιθάκη», ένα ποίημα που εδώ και δεκαετίες συνοδεύει ανθρώπους στα δικά τους ταξίδια, υπενθυμίζοντας πως η αξία του προορισμού δεν βρίσκεται μόνο στην άφιξη, αλλά κυρίως στη διαδρομή που απαιτείται για να φτάσεις εκεί.
Κάπως έτσι μοιάζει και το φετινό ταξίδι της ΑΕΛ.
Ένα ταξίδι που ξεκίνησε με δυσκολίες, κάπου στα μέσα του Ιουλίου, όταν η αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος έφερε μαζί της μια σειρά από νέα δεδομένα, αβεβαιότητες, αποφάσεις και προκλήσεις. Από την πρώτη κιόλας ημέρα ήταν ξεκάθαρο πως ο δρόμος δεν θα ήταν στρωμένος με… ροδοπέταλα.
Ήταν, ευθύς εξαρχής, μια περιπέτεια.
Μια περιπέτεια που, όπως κάθε ταξίδι, έχει τον δικό της προορισμό. Και στην περίπτωση της ΑΕΛ, ο προορισμός είναι ξεκάθαρος: η επιστροφή εκεί όπου ανήκει.
Μόνο που μέχρι να φτάσει στην «Ιθάκη» της, θα πρέπει να διανύσει έναν μακρύ δρόμο. Έναν δρόμο με δυσκολίες, απαιτήσεις, αγωνιστικές προκλήσεις, χαρές, απογοητεύσεις, αλλά κυρίως με την ανάγκη να χτιστεί ξανά κάτι στέρεο.
Γιατί η φετινή σεζόν δεν είναι απλώς μια ακόμη αγωνιστική περίοδος. Είναι η αρχή ενός νέου κύκλου.
Η ΑΕΛ καλείται να αφήσει πίσω της όσα την πλήγωσαν, να διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ένα καλύτερο αύριο. Και αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να γίνει από τη μία ημέρα στην άλλη.
Η ίδια η ζωή, άλλωστε, μας διδάσκει πως οι δυσκολίες είναι αυτές που προσφέρουν γνώση, εμπειρία και ωριμότητα. Είναι αυτές που σε υποχρεώνουν να κοιτάξεις βαθύτερα, να επανεξετάσεις επιλογές και να αντιληφθείς τι πραγματικά έχει αξία.
Το ίδιο ισχύει και για μια ποδοσφαιρική ομάδα.
Η «Ιθάκη» της ΑΕΛ δεν θα αποκτήσει αξία μόνο όταν φτάσει σε αυτήν. Θα την αποκτήσει μέσα από όλα όσα θα έχει ζήσει μέχρι τότε. Από τις νίκες που θα πανηγυρίσει, αλλά και από τις ήττες που θα την κάνουν πιο δυνατή. Από τους ανθρώπους που θα σταθούν δίπλα της, αλλά και από εκείνους που θα αποχωρήσουν. Από τις αποφάσεις που θα αποδειχθούν σωστές, αλλά και από τα λάθη που θα γίνουν μαθήματα.
Και ασφαλώς, όλοι θέλουμε αυτή η περιπέτεια να έχει το καλύτερο δυνατό τέλος.
Θέλουμε η ΑΕΛ να επιστρέψει εκεί όπου επιβάλλει η ιστορία, το μέγεθος και η δυναμική της. Όμως, ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία να μη χαθεί μέσα στη βιασύνη για τον προορισμό η αξία της διαδρομής.
Γιατί αυτή η διαδρομή είναι που θα καθορίσει τι είδους ΑΕΛ θα φτάσει τελικά στην «Ιθάκη» της.
Μια ομάδα απλώς που επιστρέψει ή μια ομάδα πιο ώριμη, πιο δυνατή, πιο οργανωμένη και περισσότερο έτοιμη να παραμείνει εκεί;
Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε.
Ο δρόμος είναι μπροστά. Θα έχει, όπως έγραψε ο Καβάφης, “περιπέτειες” και «γνώσεις».
Και η ΑΕΛ έχει πλέον την ευκαιρία να μετατρέψει και τα δύο σε δύναμη.
Γιατί στο τέλος, ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα της φετινής χρονιάς, όχι μόνο να φτάσει στην «Ιθάκη» της, αλλά να γίνει μέσα από το ταξίδι καλύτερη και πιο δυνατή.
Γιατί τότε θα έχουμε καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό, πως η πραγματική μας «Ιθάκη» δεν ήταν ποτέ ΜΟΝΟ η επιστροφή. Ήταν όλα όσα ζήσαμε μέχρι να επιστρέψουμε.
Νίκος Ι. Ασπρούδης
