Το déjà vu ή προμνησία στα ελληνικά, είναι η ξαφνική, έντονη αίσθηση ότι έχεις βιώσει μια κατάσταση στο παρελθόν, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια νέα εμπειρία…
Πείτε μου λοιπόν ποιος απ’ όλους εσάς δεν αισθάνεται ότι αυτό που ζει τις τελευταίες ώρες και κυρίως μετά το σφύριγμα της αναμέτρησης στο AEL FC ARENA δεν το είχε ζήσει μόλις πριν από μία εβδομάδα και στο παιχνίδι με την Μαρκό και πάλι για το Κύπελλο;
Και φυσικά δεν στέκομαι σε αυτό που αναφέρθηκε ο τεχνικός της ΑΕΛ κ. Γιώργος Πετράκης ό,τι δηλαδή η ΑΕΛ έχασε σπουδαίους βαθμούς στα τελευταία λεπτά αυτών των δύο αγώνων. Αναφέρομαι κυρίως στο τι ακριβώς προηγήθηκε των δύο συγκεκριμένων αγώνων (ισοπαλίες με ανατροπή και κόντρα στον Αστέρα και κόντρα στην ΑΕΚ, αλλά και δημιουργία μιας καλής ατμόσφαιρας σε όλη την πόλη), και τι αναμένεται ως και την έναρξη του επόμενου αγώνα πρωταθλήματος (εσωστρέφεια).
Και μόλις δύο ημέρες πριν είχαμε επισημάνει σ’ ένα ακόμη σημείωμα ότι η ΑΕΛ δεν έπρεπε να δει το ματς με τον Λεβαδειακό ως φιλικό και να προβεί σε πολλές αλλαγές, γιατί ως νέα ομάδα που είναι χρειάζεται νίκες για να… τραφεί. Ούτε η νίκη ήρθε, ούτε η ισοπαλία, αλλά ούτε έστω μία ενθαρρυντική εμφάνιση για να έχει ο φίλαθλος της ΑΕΛ από κάπου να κρατηθεί.
Γιατί η ΑΕΛ μπορεί μεν να εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο με διάθεση να διεκδικήσει τη νίκη, αλλά όσο τα λεπτά περνούσαν έβγαζε μία σειρά από «ασθένειες» κυρίως στο δημιουργικό της κομμάτι, που έμοιαζε ανύπαρκτο. Φυσικά και δεν μπορεί να θεωρηθεί ανάπτυξη να πάει η μπάλα στον Ατανάσοφ και αυτός με μεγάλες διαγώνιες μπάλες να προσπαθεί να βρει τα εξτρέμ που κινούταν στη γραμμή και μακριά από τον φορ ή τον επιθετικό χαφ. Αποτέλεσμα αυτού; Ένα μεγάλο κενό στις τελικές στο πρώτο ημίχρονο, εκτός και αν θεωρηθούν τελικές ένα μακρινό σουτ του Ατανάσοφ που δεν ανησύχησε καθόλου τον αντίπαλο κήπερ και μία κεφαλιά του Γκαράτε που θα μπλόκαρε και ένας τερματοφύλακας ομάδας Κ15.
Η ΑΕΛ για έναν ακόμη αγώνα βρέθηκε να κυνηγά το σκορ (το κάνει σε όλα τα παιχνίδια, εκτός αυτού με την Μαρκό) και έπρεπε να παίξει και πάλι με την πλάτη στον τοίχο για να δείξει κάτι επιθετικά, φτάνοντας στην ισοφάριση και πάλι με στημένη φάση και όχι μέσα από οργανωμένη επίθεση. Χρειάστηκε να «γεμίσει» με παίκτες το επιθετικό τρίτο για να δούμε ότι η ΑΕΛ πιστεύει… Αλλά δυστυχώς όταν δεν στριμώχνεις στα σχοινιά έναν αντίπαλο με ορθή ανάπτυξη και αγωνιστική φιλοσοφία, τότε συμβαίνει αυτό που συνέβη σήμερα το βράδυ. Άψογα εκτελεσμένη αντεπίθεση με ψυχραιμία και κυρίως χωρίς βιασύνη για να φτάσει ο αντίπαλος στο γκολ και στη νίκη και να σε βυθίσει στην εσωστρέφεια…
Ελπίζουμε στο Περιστέρι να έρθει εκείνο το σημάδι που θα μας επιτρέψει να αισιοδοξούμε εκ νέου…
Νίκος Ι. Ασπρούδης
