Η ΑΕΛ μπήκε και σήμερα φοβικά. Και αυτό, πια, δεν είναι λεπτομέρεια. Δεν είναι τακτική επιλογή. Είναι ολόκληρη νοοτροπία. Μια ομάδα που καίγεται για νίκη, που παίζει μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους οι οποίοι εξακολουθούν να τη στηρίζουν μέσα στην πιο πικρή της διαδρομή, δεν γίνεται να μπαίνει στο γήπεδο πρώτα για να μη χάσει. Δεν γίνεται να μη διεκδικεί. Δεν γίνεται να περιμένει να της συμβεί το παιχνίδι αντί να πάει να το πάρει.
Το γράψαμε μετά τις Σέρρες. Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο το πέναλτι του Φωτιά. Το πρόβλημα ήταν ότι η ΑΕΛ πήγε στις Σέρρες για να κλέψει ένα παιχνίδι που έπρεπε να διεκδικήσει. Και σήμερα, απέναντι στον Αστέρα, μπροστά στον κόσμο της, έκανε ξανά το ίδιο. Μπήκε με τη λογική της αναμονής, της προφύλαξης, του «να μείνουμε στο παιχνίδι» και όχι με τη λογική μιας ομάδας που ξέρει πως η θηλιά έχει σφίξει και πως κάθε λεπτό που περνά χωρίς να απαιτείς, το πληρώνεις.
Και το πλήρωσε. Για ακόμη μία φορά.
Γιατί η ΑΕΛ ξύπνησε μόνο αφού δέχθηκε το γκολ. Τότε άρχισε να ανεβαίνει, τότε άρχισε να πιέζει, τότε άρχισε να μοιάζει περισσότερο με ομάδα που καταλαβαίνει τι παίζεται. Μέχρι το τέλος του ημιχρόνου έδειξε ότι μπορούσε να βάλει τον Αστέρα στα σχοινιά, ότι μπορούσε να παράξει, ότι μπορούσε να διεκδικήσει. Και αυτό είναι που κάνει την εικόνα ακόμη πιο εξοργιστική. Γιατί όταν βλέπεις ότι μπορείς, το ερώτημα γίνεται αμείλικτο: γιατί δεν μπήκες έτσι από το πρώτο λεπτό;
Και μετά… ξανά το θόλωμα. Ξανά το βάρος. Ξανά εκείνη η αίσθηση ότι η ομάδα δεν μπορεί να κουβαλήσει μέχρι τέλους αυτό που η ίδια προκαλεί για λίγα λεπτά. Δεν γίνεται έτσι. Δεν γίνεται να περιμένεις πρώτα το χτύπημα για να αντιδράσεις. Δεν γίνεται να ξυπνάς μόνο όταν έχεις ήδη πληγωθεί. Δεν γίνεται να ζητάς παραμονή και να εμφανίζεσαι σαν να φοβάσαι περισσότερο το λάθος από όσο θέλεις τη νίκη.
Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, αυτή η ομάδα μοιάζει να έχει ήδη αγκαλιάσει τη Β’ Εθνική. Όχι επειδή μαθηματικά τελείωσε κάτι. Όχι επειδή δεν υπάρχουν ακόμη παιχνίδια. Αλλά επειδή δεν μπαίνει στο γήπεδο σαν ομάδα που θέλει να σωθεί. Μπαίνει σαν ομάδα που φοβάται να μη χάσει. Και αυτή είναι τεράστια διαφορά. Γιατί η παραμονή δεν κερδίζεται με φόβο. Δεν κερδίζεται με ημίμετρα. Δεν κερδίζεται προσπαθώντας να κλέψεις από τον χρόνο, από τον αντίπαλο, από την ίδια την πραγματικότητα.
Κλέβοντας δεν σώθηκε κανείς.
Και μετά το τέλος, στη συνέντευξη Τύπου, βγήκε ο Ανδρέας Λαυδαριάς, αντί του τιμωρημένου Τζιανλούκα Φέστα, για να πει ότι από εδώ και πέρα η ομάδα θα πρέπει να γίνει πιο επιθετική. Ότι θα πρέπει να διαφοροποιηθεί για να κερδίσει. Έπρεπε να φτάσουμε εδώ για να ειπωθεί το αυτονόητο; Έπρεπε να περάσουν Σέρρες και Αστέρας, να χαθούν κι άλλοι βαθμοί, να σφίξει κι άλλο η θηλειά, για να καταλάβουν ότι όταν είσαι μέσα στη ζώνη, όταν παίζεις στην έδρα σου, όταν έχεις ανάγκη τη νίκη, δεν μπαίνεις για να ισορροπήσεις. Μπαίνεις για να διεκδικήσεις.
Και κάπου εδώ μπαίνει και η πιο πικρή αριθμητική. Εκεί που όλοι μιλούσαν για το «τέσσερα στα τέσσερα», τώρα γυρίσαμε στην προπαίδεια του τρία. Τρία στα τρία. Και μετά; Αν δεν έρθει ούτε αυτό, θα πάμε στα δύο στα δύο; Και μετά στο ένα; Μέχρι πότε θα μικραίνει ο στόχος για να χωρέσει στην αδυναμία της ομάδας να τον υπηρετήσει;
Είναι κρίμα. Και είναι άδικο. Όχι μόνο για την ιστορία της ομάδας, αλλά και για όλους αυτούς που συνεχίζουν να πηγαίνουν στο γήπεδο. Για όλους όσοι στήνονται ξανά και ξανά στις κερκίδες, όχι επειδή βλέπουν κάτι που τους πείθει, αλλά επειδή δεν μπορούν να εγκαταλείψουν αυτό που αγαπούν. Και απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, η ΑΕΛ δεν έχει δικαίωμα να εμφανίζεται φοβισμένη.
Ο Γολγοθάς δεν τελείωσε τη Μεγάλη Εβδομάδα. Για την ΑΕΛ συνεχίζεται, αγωνιστική με αγωνιστική, λεπτό με λεπτό, με το μαρτύριο της σταγόνας να επιστρέφει κάθε φορά που η ομάδα μπαίνει στο γήπεδο χωρίς την ένταση που απαιτεί η στιγμή. Κάθε φορά που περιμένει πρώτα να πάθει για να αντιδράσει. Κάθε φορά που θυμάται να παίξει μόνο αφού έχει ήδη πληγωθεί.
Και το πιο βασανιστικό ερώτημα μένει πια να αιωρείται πάνω από όλους.
Πόσα βράδια ακόμα θα αντέχουμε να καταστρεφόμαστε έτσι;
Μιχάλης Μπατζιόλας
