Κάποιοι λένε «τι να κάνει κι ο Μαλεζάς;», αφού «φταίει ο Νταβέλης». Ναι, η διοίκηση έχει την πρώτη και μεγαλύτερη ευθύνη. Αλλά μετά τι; Ο προπονητής τι κάνει; Ποιο ποδόσφαιρο δείχνει; Ποιο πλάνο; Ποια βελτίωση; Αν δεν μπορείς, παραιτείσαι. Δεν σου φταίει κανείς. Το λες, σηκώνεσαι και φεύγεις. Δεν το έκανε. Άρα μένει. Και για να κάνει τι; Να συνεχίσει αυτό το έκτρωμα;
Ο άνθρωπος παίζει 5-3-2 σαν να είναι θρησκεία. Με την ίδια επιμονή που κάποιοι ψάχνουν τον ανάδρομο του Ερμή για να εξηγήσουν ότι «δεν πάει καλά η ζωή τους». Όχι γιατί δουλεύει — γιατί θέλει να πιστεύει ότι θα δουλέψει. Το γινάτι βγάζει μάτι· ευτυχώς οι τυφλοί δεν κινδυνεύουν. Η ομάδα σε κάθε παιχνίδι μοιάζει καρμπόν: φοβισμένη, άδεια, χωρίς ιδέα, χωρίς πνοή, χωρίς τίποτα.
Και μιας και δεν ήθελα να κρίνω από τη συνηθισμένη οπτική γωνία πλησίον του αγωνιστικού χώρου, χθες ανέβηκα στα δημοσιογραφικά. Είπα να δω τη συνολική εικόνα από ψηλά. Ξέρεις, μήπως εκεί πάνω φαίνεται κάτι διαφορετικό. Με συγχωρείτε… στο 70’ σηκώθηκα κι έφυγα. Δεν άντεξα άλλο. Ήταν βασανιστήριο. Δεν είναι ποδόσφαιρο αυτό. Είναι τιμωρία.
Ξέρετε τι ζήσαμε χθες; Βασανιστήριο. Να υποχρεώνεις 4-5 χιλιάδες ανθρώπους να βλέπουν αυτό το πράγμα με το έτσι θέλω. Να πληρώνουν, να παγώνουν, να αφήνουν τα πάντα πίσω τους, μόνο και μόνο για να πάρουν αυτό το μαρτύριο για «ποδόσφαιρο».
Και μέσα σε όλο αυτό, ο κόσμος της ΑΕΛ να μοιάζει σαν τους στίχους του Καζαντζίδη:
«Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο, που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω.»
Έτσι κι αυτοί. Δεν γουστάρουν αυτό που βλέπουν, τους πονάει, τους κουράζει, τους τσακίζει — κι όμως είναι εκεί. Το φουμάρουν μέχρι τέλους γιατί αγαπάνε την ΑΕΛ.
Μετά ακούω τη συνέντευξη Τύπου. Ο Μαλεζάς: «Ήταν το χειρότερο παιχνίδι». Τουλάχιστον αυτό το είδε. Αλλά μετά… «στα άλλα είχαμε ευκαιρίες». Πού; Στα μυαλό μας; Ζούμε σε παράλληλο σύμπαν; Και ξανά copy-paste δηλώσεις: «προσπαθούμε», «πρέπει να το βρούμε», «πρέπει να το διορθώσουμε». Τι να διορθώσεις, όταν δεν υπάρχει τίποτα να δουλέψεις; Είναι σαν να κάνεις update σε Windows ’95. Ό,τι και να πατήσεις, μπλε οθόνη.
Και για τον Βαρσάμη μπροστά από τρία στόπερ; Σοβαρά τώρα; Η εξήγηση; «Το παιχνίδι είχε γίνει πινγκ-πονγκ». Δηλαδή η μπάλα αποφάσισε μόνη της να πετάει; Αν είχε δυο βαθμούς λιγότερο, η μπάλα θα κατέβαινε με χιόνι. Σε εντός έδρας ματς, στο 0-0, με τον Ατρόμητο, παίζεις με τρία σέντερ μπακ και έναν κόφτη μπροστά τους; Δηλαδή με τη Μπαρτσελόνα τι θα έκανες; Θα έβαζες και τον Τάκη τον Pacman να καταπίνει επιθέσεις σε ρόλο σκούπας;
Και στην ερώτηση για παραίτηση… εκεί φάνηκε όλο. «Είναι θέμα της διοίκησης» και «θα ήταν εύκολο να πηδήξω από το καράβι, αλλά δεν θα το κάνω». Αυτό δεν είναι γενναιότητα. Είναι άρνηση πραγματικότητας. Η ΑΕΛ δεν χρειάζεται κάποιον που μένει πάνω σε ένα πλοίο που μπάζει νερά επειδή «έτσι πρέπει». Χρειάζεται κάποιον που μπορεί να το στρίψει πριν χτυπήσει στον πάτο. Μέχρι τώρα; Δεν έχει δείξει ΤΙΠΟΤΑ.
Φτάνει. ΤΕΛΟΣ. Η ΑΕΛ δεν είναι αυτή η καχεκτική εικόνα. Δεν είναι η νοοτροπία «έτσι είμαστε, τι να κάνουμε». Δεν είναι το «κουτσά-στραβά πάμε». Δεν είναι η μιζέρια που έχουμε μάθει να θεωρούμε φυσιολογική. ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ.
Και μέσα σε όλο αυτό, το βράδυ σκάει πως παίζει θέμα προπονητή και ακούγεται πάλι ο Παντελίδης. Ο ίδιος που ακουγόταν και μετά τον Πετράκη πριν πάρουμε τον Μαλεζά. Δηλαδή τότε είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο, πήραμε τον έναν, δεν δούλεψε, και τώρα πάμε στον άλλον. Αυτό δεν λέγεται πλάνο. Αυτό λέγεται «σβήσε φωτιές με κουβάδες νερό».
Και το χειρότερο; Όλοι — και όταν λέμε όλοι, ΟΛΟΙ — έχουν καταλάβει ότι η ΑΕΛ χρειάζεται ποδοσφαιράνθρωπο. Όχι «φιλαράκια», όχι «βόλεμα», όχι «να βολευτούμε με αυτό». Χρειάζεται κάποιον να τρέξει το ποδοσφαιρικό κομμάτι σωστά. Δομή. Ιεραρχία. Οργάνωση. Σοβαρότητα. Και μη μου πει κανείς πως αυτός είναι ο Θωμάς Κυπαρισσής, ως γενικός αρχηγός. Γιατί…
«Θα πηδηχτώ απ’ το παράθυρο.»
Αυτή είναι η αλήθεια. Γυμνή, άβολη, αλλά αλήθεια.
Η ΑΕΛ δεν αντέχει άλλη προχειρότητα. Δεν αντέχει άλλη σύγχυση. Δεν αντέχει άλλο κάρβουνο. Με συγχωρείτε για το ύφος και τον λόγο, αλλά δεν πάει άλλο.
Μιχάλης Μπατζιόλας
