Η ΑΕΛ επέστρεψε στη Super League με την ελπίδα να ξανασταθεί γερά στα πόδια της και να θέσει τις βάσεις για μια πιο σταθερή παρουσία στη μεγάλη κατηγορία. Ο στόχος είναι σαφής: η γρήγορη διασφάλιση της παραμονής, ώστε η χρονιά να μη μετατραπεί σε αγωνία μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Κι όμως, τα πρώτα δείγματα δείχνουν ότι το ταξίδι δεν θα είναι τόσο απλό.
Σε οκτώ επίσημα παιχνίδια, η ΑΕΛ μετρά μία μόλις νίκη, πέντε ισοπαλίες και δύο ήττες. Με δέκα γκολ υπέρ και έντεκα κατά, η ισορροπία λείπει. Η ομάδα ούτε καθαρίζει τα ματς μπροστά, ούτε κρατάει το μηδέν πίσω. Το πιο ανησυχητικό; Δεν υπάρχει ούτε ένα παιχνίδι φέτος που η ΑΕΛ να μην έχει δεχτεί γκολ, και αυτό στέλνει ένα σαφές καμπανάκι.
Κάθε φορά που η εστία παραβιάζεται, η ομάδα μπαίνει σε ρόλο κυνηγού. Στην Τρίπολη από το 2-0 έγινε 2-2, με τη Μαρκό, αν και έπαιζε με ομάδα κατώτερης κατηγορίας, η ΑΕΛ γύρισε από το 1-0 στο 1-2 αλλά ισοφαρίστηκε με πέναλτι. Με την ΑΕΚ, πάλι πίσω στο σκορ και προσπαθώντας για ισοφάριση. Με τον Λεβαδειακό, ενώ ισοφάρισε, το παιχνίδι χάθηκε. Και ακόμη και στη μοναδική φορά που προηγήθηκε, με την Κηφισιά, δεν κράτησε το σκορ. Το μοτίβο επαναλαμβάνεται συνεχώς.
Όταν κάτι γίνεται συνήθεια, δεν μπορεί να θεωρείται απλώς άτυχη στιγμή. Κάπου βαθύτερα υπάρχει πρόβλημα – λειτουργίας, πειθαρχίας, ισορροπίας.
Υπάρχουν και αντικειμενικές δυσκολίες. Ο Φεριγκρά, που προοριζόταν για βασικό στόπερ, χάθηκε πριν ακόμα από την πρεμιέρα με τον ΠΑΟΚ και η ομάδα πορεύεται με το δίδυμο Παντελάκη–Τσάκλα. Στα άκρα, δεξιά δοκιμάστηκαν ο Δεληγιαννίδης και ο Θανάσης Παπαγεωργίου, ο οποίος ήρθε για “βάθος” και όχι ως βασικός. Στο Κύπελλο εμφανίστηκε ο Αποστολάκης χωρίς να φαίνεται ότι κέρδισε την εμπιστοσύνη του προπονητή. Αριστερά, η παρουσία του Κοβάσεβιτς δεν φαίνεται να καλύπτει ούτε αμυντικά ούτε επιθετικά, και η απουσία του Κοσουνού μετά τον τραυματισμό της πρεμιέρας φάνηκε μεγάλη. Όμως και με την επιστροφή του, η ομάδα δυσκολεύεται να βρει σταθερότητα. Οι συνεχείς αλλαγές στην άμυνα δεν αφήνουν χώρο για ρυθμό και χημεία.
Και εδώ προκύπτει το πρώτο ερωτηματικό για τον προπονητή. Αν η άμυνα παραμένει ασταθής, είναι μόνο θέμα προσώπων; Ή μήπως λείπει η τακτική δουλειά που θα μπορούσε να καλύψει τις αδυναμίες; Η αμυντική λειτουργία αφορά ολόκληρη την ομάδα, και μέχρι στιγμής η ΑΕΛ δεν δείχνει πειθαρχία για να μείνει συμπαγής, ούτε αυτοσυγκέντρωση για να βγάλει δύσκολα παιχνίδια χωρίς λάθη.
Τα προβλήματα πίσω επηρεάζουν και μπροστά. Όταν σχεδόν σε κάθε παιχνίδι χρειάζεσαι γκολ για να «διορθώσεις» λάθη, η επίθεση παίζει υπό πίεση. Δεν αναπτύσσεται φυσικά, αλλά με άγχος να κυνηγήσει. Η πίεση αυτή οδηγεί σε λάθος επιλογές, χαμένες ευκαιρίες και έλλειψη καθαρού μυαλού.
Εδώ έρχεται και το ζήτημα του επιθετικού. Ο Πάσας έχει δείξει ότι μπορεί να σκοράρει, ο Τούπτα προσφέρει κινητικότητα αλλά όχι συνεχή απειλή, ενώ ο Γκαράτε δίνει ύψος και εμπειρία χωρίς μέχρι στιγμής να προσφέρει στην αποτελεσματικότητα. Όταν οι καθαροί φορ μένουν στον πάγκο και χρησιμοποιείται ένας παίκτης που δεν γεμίζει την περιοχή, η ΑΕΛ μοιάζει να παίζει με έναν «κάτι σαν επιθετικό», και το κόστος φαίνεται στο γήπεδο.
Ο φαύλος κύκλος είναι εμφανής: η ομάδα τρέχει να ισοφαρίσει, η επίθεση χάνει καθαρό μυαλό και οι παίκτες μπροστά αγωνίζονται υπό πίεση να «διορθώσουν» πίσω. Οι ισοπαλίες διαδέχονται η μία την άλλη, οι νίκες είναι λίγες και η αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται.
Η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε «η άμυνα φταίει» ή «η επίθεση δεν σκοράρει». Η ουσία είναι ότι η ΑΕΛ δεν έχει βρει ισορροπία. Ο προπονητής θα κριθεί από το αν μπορεί να τη βρει, γιατί η παραμονή δεν θα κριθεί ούτε από μία μεγάλη νίκη ούτε από μια όμορφη εμφάνιση, αλλά από τη συνέπεια, την ικανότητα να παίρνει βαθμούς και να κρατάει καθαρά παιχνίδια.
Η ομάδα έχει ψυχή. Έχει ανατροπές, αντίδραση, δεν παρατάει ματς. Αλλά χωρίς αμυντική βάση, όλα αυτά δεν αρκούν. Όσο το μηδέν παραμένει άπιαστο, η κουβέντα επιστρέφει στο ίδιο ερώτημα: μήπως δεν φταίει μόνο η επίθεση που δεν σκοράρει; Μήπως φταίει εξίσου η άμυνα που δεν μπορεί να κρατήσει; Και εκεί πρέπει να πέσει όλο το βάρος στη συνέχεια.
Το ερώτημα παραμένει: η λύση βρίσκεται στην ποιότητα των παικτών ή βαθύτερα, στις επιλογές και τη δουλειά του προπονητή; Η ομάδα πειραματίζεται με σχήματα που δεν αποδίδουν, δυσκολεύεται να σταθεροποιήσει άμυνα και επίθεση, αφήνοντας τον κόσμο να αναρωτιέται ποιος τελικά κρατάει το τιμόνι και αν υπάρχει αρκετή σοφία για να γεννηθεί πίστη και ελπίδα μέσα στο γήπεδο.
Η ΑΕΛ πρέπει να βρει γρήγορα το βηματισμό της. Να ξανακερδίσει τη σιγουριά πίσω, ώστε να απελευθερωθεί μπροστά. Μόνο έτσι θα αφήσει πίσω της την αμφιβολία και θα φτάσει στον στόχο της. Το αν θα τα καταφέρει θα φανεί, αλλά το ερώτημα για το ποιος φταίει θα συνεχίσει να αιωρείται μέχρι να δοθούν οι απαντήσεις στο γήπεδο.
Μπατζιόλας Μιχάλης
